Mijn denkprobleem

Door Anoniem

16 november 2004

Het begon onschuldig. Ik begon te denken op feestjes. Zo nu en dan, om een beetje te ontspannen. Uiteindelijk leidde de ene gedachte tot de andere en al snel werd ik meer dan een gezelligheidsdenker.

Ik begon alleen te denken -- "om te ontspannen", zo maakte ik mijzelf wijs -- maar ik wist dat het niet waar was.

Denken begon steeds belangrijker voor mij te worden en uiteindelijk dacht ik de hele tijd. Toen begon de situatie thuis zuur te worden. Op een avond schakelde ik de TV uit en vroeg mijn vrouw naar de zin van het leven. Die nacht bracht ze door bij haar moeder.

Ik begon op het werk te denken. Ik wist dat denken en werk niet samengaan maar ik kon niet stoppen.

Ik begon vrienden te mijden tijdens de lunch zodat ik Hegel en Kafka kon lezen.

Ik kwam dan verward en duizelig terug naar kantoor en vroeg, "Wat is het eigenlijk wat wij hier doen?"

Op een dag riep de baas mij bij zich. Hij zei, "Luister, ik mag je graag, en ik heb moeite dit tegen je te zeggen, maar jouw denken is een echt probleem geworden. Als je niet met denken stopt op het werk moet je een andere baan zoeken."

Dit gaf mij veel om over na te denken.

Ik kwam vroeg thuis na mijn gesprek met mijn baas. "Schat", bekende ik, "ik dacht nog eens..." "Ik weet dat je weer gedacht hebt", zei ze, "en ik wil scheiden!"

"Maar liefje, het is vast niet zo erg." "Het is wel erg", zei ze (met trillende onderlip). "Jij denkt net zoveel als professoren, en professoren verdienen niets, dus als je doorgaat met denken hebben wij geen geld!"

"Dat is een onjuist syllogisme", zei ik ongeduldig.

Van frustratie brak ze uit in tranen, maar ik was niet in de stemming om met dit emotionele drama om te gaan. "Ik ga naar de bibliotheek", bitste ik terwijl ik de deur uit liep.

In de stemming voor wat Nietzsche ging ik richting bibliotheek. I scheurde het parkeerterrein op met Radio 1 aan en rende naar de grote glazen deuren... Ze waren niet open. De bibiotheek was gesloten.

Tot op vandaag geloof ik dat een Hogere Macht mij die nacht beschermd heeft.

Terwijl ik neerviel, mijn handen het kille glas grijpend, Zarathustra prevelend, viel mij een poster op die vroeg: "Vriend, ruineert zwaar denken jouw leven?"

Je herkent vast die zin. Het is afkomstig van de standaard Anonieme Denkers poster.

Dat is wat ik vandaag ben: een herstellende denker.

Ik sla geen AD bijeenkomst over. Op elke bijeenkomst kijken we een niet-educatieve video; vorige week was het "Porky's". Vervolgens delen we ervaringen over hoe wij denken kunnen vermijden.

Sinds de vorige bijeenkomst heb ik mijn baan weten te behouden en de dingen zien er een stuk beter uit aan het thuisfront.

Het leven leek wel eenvoudiger op de een of andere manier, zodra ik stopte met denken.

Ik denk dat de weg richting herstel vrijwel volbracht is.

Vandaag heb ik besloten te gaan stemmen.


Vertaald door Stichting MeerVrijheid.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl