Weg met de rijken!

Door Pamela Hemelrijk

9 juli 2004

Het gesprek ging over belastingdruk. Ik had namelijk ergens gelezen dat Astrid Lindgren nooit één cent aan haar bestsellers heeft verdiend, omdat ze over haar inkomsten maar liefst 101 (!) procent belasting moest betalen. Dit kwam omdat ze daarnaast ook over eigen vermogen beschikte. Dus hoe meer Pippi Langkousen er werden verkocht, hoe meer Astrid Lindgren er financieel op achteruit ging.

Het lijkt wel die mop van Moos, die solliciteert als ober in een stripteasetent. “Wat dacht u van 100 gulden in de week?” zegt de nachtclub-baas. “Ojee”, zegt Moos bekommerd, “ik weet niet of ik dat wel kan betalen”.

Voor Astrid Lindgren was deze absurde mop de barre werkelijkheid. Voor haar onschatbare bijdrage aan de Zweedse literatuur werd zij gestraft met boetes, opdat de talentlozen voor hun onmacht beloond konden worden met subsidie. (In Nederland is Jac. Firmin Vogelaar een fraai voorbeeld van deze laatste categorie. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die een fan was van Jac Firmin Vogelaar. Ik ken zelfs niemand die wel eens een boek van Jac Firmin Vogelaar heeft gelezen, behalve dan onder dwang. Toch ontvangt Jac Firmin Vogelaar nu al een jaar of dertig een gerieflijk inkomen van het Fonds voor de Letteren. Hij dankt zijn succes niet aan zijn schrijftalent, maar aan zijn talent om vooraan te staan als de gunsten en de belastingcenten worden verdeeld.)

Hoe dan ook. Ik bracht te berde dat mijn zwager, een grootindustrieel, onder Paars 85 procent van zijn verdiensten aan de staat had moeten afdragen, en dat we toen dus eigenlijk de facto in een communistische maatschappij leefden, al noemden we dat niet zo. “Wat een onzin”, gnuifde een progressieveling. “De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen. Zonder belasting te heffen kun je de armoe niet bestrijden.”
“In Monaco hebben ze d’r anders geen moeite mee”, zei ik.
De progressieveling trok een heel vies gezicht. “Pff!”, smaalde hij misprijzend. “Monaco! Daar wonen alleen de rijken.”

Ik heb daar lang over zitten peinzen. Wat bedoelde die progressieveling daarmee? Dat er ook arme mensen in Monaco behoren te wonen, net als in Zambia? Het lijkt wel of hij het Monaco kwalijk neemt dat daar geen clochards of sloppenwijken zijn. Terwijl dat toch het doel is van armoedebestrijding, zou men zeggen: de armen rijker maken. In Monaco is dat gelukt: de levensstandaard is er torenhoog. Zelfs de kantoorklerken, de winkeljuffrouwen en de arrebeiers (want die heb je daar ook) verdienen er twee keer zoveel als bij ons, omdat ze geen inkomstenbelasting betalen. Bij ons neemt de fiscus jaarlijks de helft van ons BNP in beslag (250 miljard), in Monaco neemt de staat genoegen met éénachttiende (500 miljoen). Toch hebben ze daar één politie-agent op elke honderd inwoners, een verwaarloosbaar misdaadcijfer, de hoogste levensverwachting ter wereld, en een begrotingstekort van nul.

Wat Fidel Castro met terreur, onteigening, executies en opsluiting van dissidenten in strafkampen niet is gelukt, hebben de Grimaldi’s met louter vrijhandel voor elkaar gekregen: de ganse bevolking, van hoog tot laag, leeft in voorspoed, vrijheid en vrede. Het is de enige “reëel bestaande” heilstaat ter wereld, goed beschouwd.

'Het is duidelijk: de progressieveling wil niet de armoede bestrijden, maar de rijkdom.'
Maar juist dit wirtschaftswunder vervult de progressieveling met diepe weerzin. Hij wil niet dat er steeds meer rijke patsers bijkomen; hij vindt het al zo erg dat er überhaupt rijke patsers bestaan!

Het is duidelijk: de progressieveling wil niet de armoede bestrijden, maar de rijkdom. Vandaar dat hij ons systeem prefereert: dat draait de rijken de duimschroeven aan zonder dat de armen daar beter van worden. Ruim 10 % van de bevolking leeft hier nog steeds op het bestaansminimum, ondanks twintig jaar inkomensnivellering. Kijk, zo mag de progressieveling het graag zien.

Pamela Hemelrijk

Pamela Hemelrijk is columniste bij Metro. Haar altijd al gezonde wantrouwen jegens hen die de macht hebben is het afgelopen jaar enkel nog gegroeid door haar kennismaking met de ideeën van mensen als Murray Rothbard en Hans-Hermann Hoppe. Haar jongste columns hebben dan ook vaak een libertarisch tintje.



Over de auteur

Pamela Hemelrijk (1947 - 2009) heeft twaalf jaar voor het ANP gewerkt als algemeen verslaggeefster, en tien jaar voor het Algemeen Dagblad, als feature-reporter en columniste.

Steeds meer conflicten met de hoofdredactie wegens het buiten hangen van de vuile was, en censuur op columns. Kreeg in 1995 een verbod om nog langer columns te schrijven over Srebrenica. (Hoofdredacteur: "Jij altijd met je gezeur over de waarheid, de hele waarheid en niets dan de waarheid; wij moeten hier een krant maken ja? Wij hebben hier te maken met de orde van de dag ja?")

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl