“To include freedom in the... definition of democracy is to define a process not by its actual characteristics... but by its hoped for results.”
Thomas Sowell

Criminele veelplegers

Door De Telegraaf

16 januari 2004

Rachid is een 16-jarige veelpleger. In een paar jaar tijd kwam hij vrijwel dagelijks met politie en justitie in aanraking. Diefstal, inbraak, straatroof, dierenmishandeling, vernieling; de onverbeterlijke Rachid draait zijn hand er niet voor om. En niets wijst erop dat het einde van zijn ´carrière´ in zicht is.

De politie Utrecht brengt de criminele levenswandel van draaideurcriminelen per individu in kaart. Uit deze informatie blijkt hoe hardnekkig het probleem van de veelplegers in de praktijk is.

In januari 1999 zet de politie de eerste aantekeningen op de criminele kalender van Rachid, die dan allang te boek staat als een beruchte draaideurcrimineel. Op 15 januari 1999 loopt hij tegen de lamp bij een winkeldiefstal. Heel even ziet hij de politiecel van binnen. In maart 1999 zit hij weer op het bureau om zich te verantwoorden voor het vernielen van een auto en het in elkaar slaan van iemand die hem niet aanstond. Ook heeft hij zich in die maand schuldig gemaakt aan dierenmishandeling. De politie krijgt ook informatie binnen dat Rachid betrokken is bij allerlei gewelddadige ruzies.

In juli wordt hij in de boeien geslagen wegens een autokraak, maar al snel is hij weer op vrije voeten. In september 1999 pleegt hij meerdere diefstallen en inbraken, al dan niet met geweld. Twee weken lang doet de Raad voorde Kinderbescherming basisonderzoek naar de handel en wandel van Rachid. Op de dag dat het onderzoek wordt afgesloten, wordt Rachid opgepakt wegens diefstal met geweld en weer vrijgelaten.

In november ´99 gaat Rachid onverstoorbaar door met stelen en inbreken, waarbij hij zijn vizier vooral op auto´s richt. De reeks diefstallen wordt gecompleteerd door zwartrijden in het openbaar vervoer, baldadigheid in het winkelcentrum, openlijke geweldpleging op straat, amok maken in een café en het stelen van een fiets.

In december volgt opnieuw een basisonderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming. Na tal van diefstallen en autokraken verschijnt Rachid op 10 februari 2000 voor de rechter wegens de reeks diefstallen en geweldsdelicten. Twaalf dagen later wordt Rachid opgepakt en belandt negen dagen in de cel. Een paar dagen na zijn vrijlating verschijnt hij andermaal voor de rechter, die de zaak opnieuw aanhoudt, ditmaal voor onbepaalde tijd.

Terwijl de politie in de annalen van Rachid voortdurend bijschrijft dat hij andermans eigendommen openbreekt, vernielt, beschadigt en meeneemt, auto´s kraakt, inbreekt, op een gestolen brommer rijdt en een geldkistje rooft, blijft de veelpleger gewoon vrij rondlopen.

Pas in augustus 2000 belandt hij even in de cel. Na acht dagen zwaait de poort weer voor hem open.

In november 2000 en januari 2001 volgen er zittingen, maar de rechter besluit om de zaak aan te houden. In februari komt het wel tot een vonnis: tien maanden jeugdgevangenis. Rachid gaat tegen de veroordeling in beroep. Hij belandt nog niet achter de tralies en die kans grijpt hij met beide handen aan: er volgt een salvo misdrijven, nu ook in andere regio´s. Tussen mei en september belandt hij vijf keer in de cel, maar steeds gaat het om een paar dagen tot hooguit drie weken. Een jaar na de uitspraak volgt het hoger beroep: Rachid krijgt opnieuw tien maanden, maar gaat de uitspraak opnieuw aanvechten.

In de tussentijd is Rachid ook voor andere misdrijven – twee inbraken – voor de rechter verschenen, met vrijspraak als resultaat.

En zo modderen politie, justitie, Rachid en zijn slachtoffers maar voort. De criminele kalender is er één van zich herhalende elementen: mishandelingetje hier, inbraakje daar, nachtje cel zus, vrijlatinkje zo. Doordat de samenleving niet precies weet wat zij met gevallen als Rachid aan moet, blijft hij haar onveilig maken.

Dit stuk is een onderdeel van een artikel uit de Telegraaf van zaterdag 10 januari 2004 over veelplegers.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl