“Andermans geld wensen wordt tegenwoordig 'behoefte' genoemd, de wens om je eigen geld te houden wordt 'egoïstisch' genoemd en het heet 'compassie' wanneer politici de overdracht regelen. ”
Joe Sobran

AEL en democratie

Door Leo Paulus

26 maart 2004

Afgelopen weken is de AEL, en dan bedoel ik de Nederlandse tak ervan, weer regelmatig in het nieuws geweest. Deze partij, die zich sterk maakt om discriminatie van met name mensen van Arabische afkomst tegen te gaan, wil o.a. de sharia in Nederland invoeren. Dat deze sharia in zichzelf al buitengewoon racistisch is is natuurlijk in deze context wel komisch, maar dat is niet het punt waarover ik het wil hebben. Het invoeren van de sharia zal bij veel mensen angstgevoelens oproepen, maar deze angst tracht de AEL weg te nemen. Ze willen de sharia langs democratische weg invoeren.

Over de legitimeit hiervan heb ik eerder een artikel geschreven, dat hier is te lezen. Persoonlijk vind ik het dus volstrekt verwerpelijk indien aan een minderheid de wil van de meerderheid wordt opgelegd.

Het omgekeerde is nu echter het geval. Ook mensen die graag volgens de sharia willen leven kunnen dat nu niet, omdat ons wetstelsel bij meerderheid is gemaakt. Dat wil niet zeggen dat alle wetten zodanig zijn geformuleerd dat de meerderheid er ook achter staat, maar in theorie is dat wel het geval. En dat is natuurlijk niet echt prettig voor de minderheid van moslims die dusdanig streng in de leer zijn dat ze de sharia voorstaan.

Het zou de moeite lonen om eens te kijken in hoeverre de sharia slechts voor de doelgroep waarom het gaat kan worden ingevoerd. Dan zijn zij tevreden en zullen er geen niet-moslims worden gehinderd met deze twijfelachtige wetten.

’Het zou de moeite lonen om eens te kijken in hoeverre de sharia slechts voor de doelgroep waarom het gaat kan worden ingevoerd.’  
Een voorbeeld zou kunnen zijn om bij de ambtenaar van de burgerlijke stand een islamitisch huwelijk te bestellen, i.p.v. een huwelijk zoals dat nu gebruikelijk is. Uiteraard moeten beide partners daarmee instemmen. Maar een islamitische vrouw die vrijwillig deze religie aanhangt zal natuurlijk niet aarzelen de beperkingen die daarmee samengaan te accepteren. Moslims beweren vaak dat de sharia erg rechtvaardig is, hetgeen dan tot uitdrukking zou kunnen komen in een huwelijkscontract dat beide partijen weliswaar verschillende, maar toch 'evenwichtige' rechten geeft. En indien beide partijen het ermee eens zijn dat de man, onder bepaalde (en schriftelijk vastgelegde) voorwaarden een liefdevolle corrigerende mep aan de vrouw mag uitdelen, kan ook dat worden vastgelegd. De moslims hun zin en degenen die niet van sharia houden ook.

Regels over overspel alsmede de eisen omtrent getuigenis daarvan kunnen tevens worden vastgelegd, om over polygamie maar te zwijgen. De verschillende interpretaties van de islamitische wet die er bestaan kunnen van te voren worden vastgelegd en eventueel zelfs door islamitische schriftgeleerden worden goed- of afgekeurd, zodat (juridische) problemen achteraf vermeden worden.

De vrijheid zal uiteraard niet onbeperkt zijn. De sharia zal alleen kunnen gelden tussen partijen die zich daaraan beiden hebben geconformeerd. Het toedienen van zweepslagen aan homo's of het amputeren van ledematen van lieden die iets van een moslim hebben gestolen is dus niet toegestaan. Deze beperkingen bestaan echter veel minder indien we ons beperken tot overeenkomsten tussen twee partijen. Hoewel we ons ook dan kunnen afvragen of we het stenigen van overspelige vrouwen kunnen toestaan, maar dat is een nogal extreem punt waar in de praktijk slechts zeer weinig vrouwen vrijwillig vooraf voor zullen tekenen.

Het invoeren van een dergelijk systeem, dat zich dus niet slechts tot huwelijken hoeft te beperken maar voor veel meer overeenkomsten van toepassing zou kunnen zijn, heeft veel voordelen.

*We zijn af van de - vooralsnog theoretische - dreiging dat een islamitische meerderheid een minderheid de wetten oplegt.
*Mensen die volgens de sharia willen leven krijgen op deze manier grotendeels de mogelijkheid dat te kunnen doen.
*Het opleggen van de Nederlandse wetten aan mensen die volgens andere regels willen leven is dan niet meer noodzakelijk, en iedereen die volgens de huidige wetgeving wil leven heeft nog steeds die mogelijkheid.

Een nadeel is natuurlijk wel dat de sharia niet volledig kan worden ingevoerd, omdat de sharia ook regels vastlegt voor niet-moslims, die daar natuurlijk totaal geen boodschap aan hebben. Dit probleem is niet oplosbaar. Mensen die de sharia willen opleggen (hetgeen per definitie met geweld of de dreiging ermee gepaard gaat) aan mensen die er niet onder willen leven moeten worden gezien als misdadigers, en als zodanig aangepakt worden. Het is alleen jammer dat deze gedragingen onder de noemer 'democratie' door velen legitiem gevonden worden. Hiervoor wil ik echter naar mijn eerdere artikel verwijzen.

’ Mensen die de sharia willen opleggen (hetgeen per definitie met geweld of de dreiging ermee gepaard gaat) aan mensen die er niet onder willen leven moeten worden gezien als misdadigers, en als zodanig aangepakt worden.’  
Een laatste probleem dat ik niet onvermeld wil laten is dat de huidige verzorgingsstaat roet in het eten kan gooien. Met de huidige wetgeving zal voor eenieder die berooid achterblijft na bijvoorbeeld een echtscheiding op islamitische grondslag worden verzorgd door anderen. Indien het erfrecht of de verdeling van geld/goederen na een 'islamitische' echtscheiding erg scheef ligt mag iemand anders voor de kosten van het 'slachtoffer' opdraaien. Er is geen andere mogelijkheid dan een streep door dit systeem te halen. Dit zal partners die in het huwelijk willen treden dus aansporen om een goede verdeling van goederen vast te leggen indien het huwelijk om wat voor reden beëindigd wordt of één der partners overlijdt. Van mensen die beter bekend zijn met de sharia dan ik heb ik begrepen dat de gemeenschap geacht wordt deze mensen te onderhouden. Het is dan ook te verwachten dat de grote groep moslims in dit land structuren zullen gaan opzetten om dit te bewerkstelligen. Bovendien moeten we niet vergeten dat beide partners vrijwillig een overeenkomst aangaan en dus ook verantwoordelijk zijn voor de gevolgen ervan.

In zo'n situatie is er geen enkel probleem voor zowel moslims die niet de sharia voorstaan, als moslims die dat wel voorstaan, als voor Nederlanders. Reden genoeg om hier serieus naar te kijken, zeker op het moment dat de AEL meer macht dreigt te verkrijgen.

Leo Paulus

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl