Solidariteitsheffing

Door Hans Bennink

27 december 2002

De Nederlander krijgt het komende jaar een nóg warmer gevoel te verwerken. We worden namelijk nog weer eens 100 euro solidairder met de zieken in dit land. Dat warme gevoel wordt ons dan wel gepresenteerd als 'solidariteitsheffing' die bovenop de 10% stijging van de ziektenkostenverzekering komt. Maar waar vroeger 'solidariteit' iets vrijwilligs was, heeft Progressief Nederland daar behendig een einde aan gemaakt. Als er geld bij moet, moeten we solidair zijn.

Het woord komt voort uit de echte vakbondswereld en je hoorde het in Rotterdamse havens waar mannen met staalgeneusde schoenen elkaar 'kameraduh' noemden. Solidariteit droeg er de lading van 'samen ten strijde gaan' en kon op luid gejuich rekenen wanneer het vanaf de barricaden gescandeerd werd. Dat ging lang goed, totdat ene Paul Rosenmöller uit Heemstede naar Rotterdam afdaalde om het woord van zijn oorspronkelijk lading te ontdoen.

Al snel waren het niet meer de werkmansschoenen die met stevige tred de lading van het woord kracht bij konden zetten, maar werd het door de dragers van gaatjesschoenen geadopteerd. Echter, als zij het in de mond legde kreeg het woord dezelfde lading als 5 kilo wasgoed. Want waar de betekenis van het woord solidariteit ooit 'samen ten strijde' betekende, maakt Rosenmöller het tot een laf synoniem voor 'lastenverzwaring'.

En die lasten zijn in Nederland knap zwaar. Van een modaal inkomen gaat namelijk zo'n 70% op aan inkomstenbelasting, BTW, accijns en allerlei andere belastingen. Maar al die miljarden aan lasten ten spijt, zijn ze helaas onvoldoende voor de ongeremde ambities van de Nederlandse politici. Als je namelijk het geld van minder zinvolle naar noodzakelijker posten schuift, begint de ontvanger van de eerste post zich luidruchtig te roeren en dat zou wel eens ten koste kunnen gaan van je populariteit.

Daarom is het veel makkelijker om de lasten keer op keer te verzwaren. Want zolang je dat namelijk geen 'belasting' noemt maar 'solidariteitsheffing' hoor je er niemand over. En zo worden we ieder jaar weer een stukje onvrijwillig solidairder. Ik ben benieuwd in hoeverre de Rotterdamse havenarbeiders Rosenmöller van de barricade hadden geschopt als ze toen hadden geweten dat hij hun retoriek zo zou gaan verkwanselen.

Hans Bennink

Over de auteur

Hans Bennink (1969) is van beroep internetprovider en is daar sinds 1996 professioneel mee bezig na een studie International Business aan de HEAO.

Uit zijn pennevruchten -die vaak op de actualiteit inspelen- komt zijn streven naar een vrijere maatschappij tot uiting. Het is daarbij zijn overtuiging dat uit het kunnen maken van keuzes de verrijking en verdieping van de mens tot haar volste wasdom kunnen komen.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl