“Dwang kan alleen eindigen in chaos.”
Mahatma Gandhi

Welvaartsnivellering

Door Hans Bennink

15 november 2002

De RWI (Raad voor Werk en inkomen) is een adviesorgaan van de Minister van Sociale Zaken en haar Voorzitter waarschuwt momenteel dat het aantal thuiszitters in 2003 de 400.000 dreigt te gaan overstijgen. Tenminste, als de regering niet ingrijpt. De oplossing die hij aandraagt is die van 'Werk boven Inkomen'. En dat komt uiteraard uit de Liturgie van het Progressief Evangelie.

Wat hij daarmee eigenlijk zegt is dat werknemers hun looneisen maar moeten matigen. En omdat deze frase altijd klinkt op het moment dat de totale markt wat minder hard groeit is het interessant deze nou eens vanuit de thuiszitkant te benaderen. Want vreemd genoeg draaien de rollen om en wordt daar juist gekozen voor 'inkomen boven werk'.

In twee fasen stelt de overheid een minimum aan het bedrag wat iemand moet gaan verdienen om mee te mogen doen met de arbeidsmarkt. Eerst door een minimumloon te stellen en daarnaast een additionele verhoging per branche vanuit de algemeen verbindend verklaring van CAO's. Hiermee komt de lat voor de werkgevers zo hoog te liggen dat deze onvoldoende nut behalen uit de diensten van een werknemer. En zo wordt de thuiszitter verplicht thuis te blijven zitten tot zich een beter bod aandoet.

Daarbij ontmoedigt de Overheid de thuiszitter nog eens extra door uit te pakken met allemaal leuke dingetjes. Zo wordt bijvoorbeeld de gemeentebelasting kwijtgescholden, worden speciale kortingspassen uitgedeeld en wordt huursubsidie verleend.

Het is dan ook bepaald niet vreemd dat mensen hun uitkeringssituatie eigenlijk wel best vinden. Natuurlijk is het geen vetpot. Maar je kunt wel iedere dag uitslapen en als je wat extra geld nodig hebt dan schnabbel je er zwart wat bij of begin je een wietboerderij op je eigen zoldertje.

Met het aloude motto van 'Werk boven Inkomen' adviseert de RWI de overheid om vooral angstvallig te blijven kiezen voor 'welvaartsnivellering'. Met deze tautologie kijkt men naar de afstandsverschillen tussen inkomens in plaats van naar de som van alle inkomens. En door de keuze voor de eerste, kiest men juist voor stagnatie van de economische groei en daarmee voor een lagere algehele welvaart in Nederland.

Hans Bennink

Over de auteur

Hans Bennink (1969) is van beroep internetprovider en is daar sinds 1996 professioneel mee bezig na een studie International Business aan de HEAO.

Uit zijn pennevruchten -die vaak op de actualiteit inspelen- komt zijn streven naar een vrijere maatschappij tot uiting. Het is daarbij zijn overtuiging dat uit het kunnen maken van keuzes de verrijking en verdieping van de mens tot haar volste wasdom kunnen komen.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl