Lynchpartijen

Door Redactie

16 augustus 2004

Enron, Worldcom, Tyco, Martha Stewart... De afgelopen jaren vielen grote bedrijven en hun ceo's hard van het voetstuk waar ze het afgelopen decennium op waren geplaatst. Corporate greed zou eens te meer een bewijs zijn dat ongereguleerd kapitalisme fataal is. Omvangrijke nieuwe reguleringen werden ingevoerd en de verantwoordelijke ceo's werden juridisch aangepakt. Onlangs werd Martha Stewart bijvoorbeeld veroordeeld tot een aantal maanden gevangenisstraf, en nu is het proces tegen de voormalig baas van Enron, Kenneth Lay begonnen.

De media die in de jaren '90 de ceo's de hemel in hadden geschreven, hadden nu een 'field day' over de ondergang van de bedrijven, daarbij niet gehinderd door enige kennis van zaken of een verlangen de waarheid te kennen. Zelden werd de 'Anti-Capitalistic Mentality' beter in beeld gebracht. Politici vielen over elkaar heen om schande te spreken van de acriviteiten van de grote bedrijven en hun ceo's, daarbij gemakshalve vergetend dat het voornamelijk Greenspans rente-beleid was, dat de internetbubbel veroorzaakte waardoor vele tienduizenden hun baan verloren. Ceo's werden welkome zwarte schapen om het falen van politici te verdoezelen en om het imago van de overheid als nobele redder temidden van corrupte zakenlui te versterken.

Voor diegenen die het proces rond Stewart gevolgd hebben, was het duidelijk dat haar veroordeling niet minder dan een schande was, een reminder dat de overheid iedereen kan aanpakken en gevangen zetten die ze willen.
Geen methode werd hierbij geschuwd. Stewart werd bijvoorbeeld niet veroordeeld voor handelen met voorkennis, maar voor 'obstruction of justice' terwijl de originele aanklacht verviel en de criminele activiteiten (lekken van informatie) van het openbaar ministerie onbestraft bleven.

Maar zelfs onder diegenen die opkwamen voor Martha Stewart wilden maar weinigen hun vingers branden aan iemand als Kenneth Lay van Enron. Is dat wel terecht? Wat heeft Lay eigenlijk precies misdaan en wat is de rol van de overheid zelf in het veroorzaken van de opkomst en ondergang van Enron, en in de vervolging van de betrokkenen?

Natuurlijk was Enron dikke maatjes met talloze politici, natuurlijk zijn hun investeringsstrategieen funest geweest en is er fraude gepleegd. Maar wat is de rol van Kenneth Lay geweest die naar alle waarschijnlijkheid een levenslange gevangenisstraf tegemoet kan zien? Op Mises.org van 16 augustus wordt de simpele en enige relevante vraag gesteld: 'Is Ken Lay a criminal?' Een paar fragmenten:

Ken Lay is a political prisoner. To put it another way, the charges against him are political, not criminal in nature. He was in charge of a company that had a spectacular fall, which is not a surprise, given that Enron was riding the crest of a speculative bubble that almost certainly was going to burst. (It is too bad that Lay, a Ph.D. economist, did not have training in the Austrian Business Cycle Theory, as he might have recognized the unstable conditions of the boom—conditions that mistakenly were called the "New Economy.")

Indictments are written for maximum effect, and Lay's is no exception. (One is reminded of the indictment against Michael Milken, which began with the statement that Milken earned $550 million in 1987, which the government held out as de facto proof that Milken was guilty as charged.) Yet, after one slogs through the 65 pages or so (another ploy by the government to imply guilt—the longer the document, the more guilty someone must be) in the federal indictment, one is struck by the lack of criminality.

[...]

A more problematic situation involves testimony that Andrew Fastow will give against Lay as part of his own plea bargain agreement, in which Fastow will allege that Lay was the "mastermind" behind the various schemes in which Enron officials tried to hide the company's losses. There is good reason, however, to doubt much of the veracity of what Fastow will testify, given the circumstances of his plea agreement. In order to get Fastow to roll, the government indicted his wife, Lea, for things not related to the Enron problem, something that ordinarily she might have been able to fight in court.

[...]

The Fastows have two young children, and prosecutors told them that if convicted, the youngsters would grow up without parents. No, U.S. attorneys did not use the thumbscrew or the rack, but they employed torture all the same. Given the duress under which Fastow and his wife made their plea agreements (she is in a federal lockup for one year, a place reserved for violent criminals, he will serve 10 years), it is doubtful that his testimony will be truthful.


De walgelijke methoden die de Amerikaanse overheid gebruikt om mensen zwart te maken, te intimideren en te vervolgen, en de media en politici die enthousiast staan te juichen bij de stenigingen, doen denken aan totalitaire samenlevingen waarin mensen die, eenmaal door de overheid aangemerkt als dissidenten of verraders, van alle kanten te pakken worden genomen.

Gerelateerde links:
- Myths about Enron
- Enron and Greenspan's Bubble
- Enron: the Fallout
- The Martha Stewart Archives op Lewrockwell.com
- St. Martha:Why Martha Stewart should go to heaven and the SEC should go to hell


Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl