Oosterse wijsheid

Door Marcel Roele

31 januari 2003

De westerling wil de natuur beheersen.

Hij wil het gevoel hebben dat hij zijn omgeving kan beïnvloeden en hij weet zeker dat zijn succes afhangt van zijn slimheid en ijver. De hindoe leert juist om alle controle uit handen te geven en te berusten. Daarmee bouwt hij een goed karma op dat uitzicht biedt op een beter lot in een volgend leven. Als hij zich maar genoeg onthecht, ontkomt hij ooit aan de cyclus van incarnaties en belandt in het nirwana.

Voor een hindoe is zijn lichaam als een T-shirt: hij maakt zich niet druk over vlekken of scheuren, want straks krijgt hij een nieuw. Darwinisten zien het lichaam ook als een wegwerpproduct, alleen is het niet de ziel die voortleeft in een nieuw lichaam, maar het DNA. Hoe verdienen wij een nieuw T-shirt voor ons DNA? We moeten ons wèl druk maken over vlekken of scheuren in ons oude T-shirt. Een vlek kenmerkt de lelijke viespeuk met wie niemand een gezin wil stichten. Een scheur is een wond waaraan wij kunnen sterven voordat we de toekomst van de volgende generatie hebben verzekerd.

De ambitieuze westerling gedraagt zich zoals de evolutieleer voorspelt; daarentegen lijkt het hindoeïsme de mens te willen verheffen boven de dierlijke strijd om het bestaan. Volgens de sociobioloog Howard Bloom is het hindoeïsme echter niet bedoeld om te verheffen, maar om te onderdrukken.

Ruim 3500 jaar geleden trok een stam Iraanse nomaden oostwaarts door Afghaanse bergpassen op zoek naar nieuwe weidegronden voor hun koeien. In India stuitten zij op een oude beschaving, waar men het schrift kende en in steden woonde met wel vijftigduizend inwoners. De Iraanse cowboys waren analfabeet, maar wisten wel hoe je moest vechten. In een paar eeuwen tijd onderwierpen zij de oorspronkelijke bevolking.

De Iraanse priesters bedachten een religie die paste bij de Nieuwe Orde: het hindoeãsme. De Iraniërs waren Ariërs en hadden een veel blankere huid dan de autochtone Indiërs. De priesters besloten dat huidskleur een centrale rol zou spelen in de nieuwe religie. `Varnas' was het woord voor `kleur' en de priesters ontworpen een `varnasstelsel', dat later de naam `kastenstelsel' kreeg. In hun onbescheidenheid plaatsten de priesters zichzelf in de hoogste kaste, die van de brahmanen. De vertegenwoordigers van de wereldlijke macht (aristocraten en hoge officieren) vormden de kaste van de kschatirya's. Daaronder zaten de vaçja's, de arische herenboeren en ondernemers. Wie geen Ariër was, behoorde tot de kaste van de soedra's (slaven) of tot de nog lagere paria's, die slechts het smerigste werk mochten doen.

De autochtonen waren rechteloos: ze konden iemand uit een hogere kaste niet aanklagen. Wie het misnoegen van een Ariër opwekte, wachtte een strenge lijfstraf. Als een soedra of paria een brahmaan aanraakte, moest het lichaamsdeel worden geamputeerd dat contact had gemaakt (doorgaans een hand of voet). Een roodgloeiende stalen pijp van vijfentwintig centimeter werd in de anus van autochtonen gestoken die waren betrapt op een stoel die voor Ariërs was gereserveerd - en in hun keel als ze een Ariër van repliek dienden. Een brahmaan had het recht om iedere aantrekkelijke autochtone vrouw die nog niet het bezit was van een Ariër aan zijn harem toe te voegen en weer de straat op te schoppen als ze hem verveelde.

Het hindoeïsme riep de autochtonen op om zich te schikken in hun lot, want als ze braaf waren, zouden ze misschien worden herboren als Ariër. De oosterse wijsheid was oorspronkelijk bedoeld als een schrale troost voor de slachtoffers van racisme.

Marcel Roele

Deze column verscheen eerder in het Algemeen Dagblad

Marcel Roele (1961) is columnist van AD Magazine en schrijft over sociobiologie voor HP/De Tijd en Intermediair. Naast "De Mietjesmaatschappij" publiceerde hij De eeuwige lokroep. Over seks, sekseverschillen en relaties (tweede druk, 1996), De menselijke soort .

Over de auteur

Marcel Roele (1961 - 2011) was wetenschaps -journalist, sociobioloog en politicoloog.

Als free-lancer schreef hij voor een heel scala aan bladen, maar was vaste medewerker van HP/De Tijd. Hij verscheen regelmatig in radio- en tv-programma’s en werd gevraagd als spreker op symposia, congressen en corporate events.

Marcel Roele schreef de volgende boeken: De Mietjesmaatschappij, De eeuwige lokroep. Over seks, sekseverschillen en relaties, en De menselijke soort. Hier vindt u zijn homepage marcelroele.meervrijheid.nl.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl