“In individuals, insanity is rare; but in groups, parties, nations and epochs, it is the rule. ”
Friedrich Nietzsche

Wit zijn is niets om je schuldig over te voelen

Door Gale Boetticher

8 januari 2017

De term ‘wit privilege’ komt steeds vaker voor in het Nederlandse publieke debat. Het houdt in dat blank zijn je bepaalde (onzichtbare) privileges geeft, zoals minder in de gaten worden gehouden door de beveiliging in winkels, en niet geweigerd worden bij nachtclubs. Nu is het inderdaad zo dat het soms een voordeel is om wit te zijn, maar is dat iets om je als blanke schuldig over te voelen? Nee, absoluut niet.

De term ‘wit privilege’ wordt vaak misbruikt om blanken zich schuldig te laten voelen; het zou door hun racisme zijn dat het niet-blanke deel van de bevolking bepaalde achterstellingen ervaart. Door een onbewust wit superioriteitsgevoel zouden zij mensen met een andere huidskleur stelselmatig benadelen. Maar klopt dat eigenlijk wel?

Als alleen blanken maatschappelijk zouden slagen in Nederland, dan zou je die vraag met ja kunnen beantwoorden. Maar er zijn genoeg groepen met een andere huidskleur die het hier uitstekend doen. Denk maar aan Oost-Aziaten. Zij zijn vaak hoogopgeleid, hebben een goede economische positie en worden door blanke Nederlanders geroemd om hun werkethiek. Ook hindoestanen zijn over het algemeen behoorlijk succesvol.

Hoe vaak hoor je een blanke vader zeggen dat hij absoluut niet wil dat zijn dochter met een Japanner thuiskomt? Hoe vaak wordt iemand afgewezen bij het solliciteren omdat hij Lee heet? En hoe vaak worden Chinezen en Koreanen door beveiligers extra in de gaten gehouden? Niet vaak, en dus zou je kunnen zeggen dat Oost-Aziaten ook privileges hebben. Dat ontkracht de gedachte dat privileges het product zijn van blank racisme (en blanken zich daar schuldig over moet voelen).

Nu zijn er natuurlijk bevolkingsgroepen die wel bepaalde huidskleurgerelateerde achterstellingen ervaren. Laten we als voorbeeld Noord-Afrikanen nemen. Zij worden vaak geweigerd bij nachtclubs en goed in de gaten gehouden door beveiligers. Vaders hebben vaak liever niet dat hun dochters met een Achmed of Mohammed thuiskomen.

Maar is de oorzaak daarvan een blank superioriteitsgevoel? Nee. Het komt doordat Noord-Afrikanen vaker in de criminaliteit verzeild raken, vaak overlast veroorzaken in nachtclubs en vrouwen soms slecht behandelen. Daarom worden zij door beveiligers geweigerd of beter in de gaten gehouden, en daarom hebben vaders van blanke dochters hen liever niet als schoonzoon.

Uiteraard is dit heel vervelend voor de lieve Noord-Afrikaan die nooit iemand kwaad doet en veel respect heeft voor vrouwen. Hij wordt inderdaad onterecht achtergesteld omdat hij onderdeel uit maakt van een grotere groep die het slecht doet. Hij zou daar echter niet blanken de schuld van moeten geven, maar zijn criminele en slecht opgevoede groepsgenoten. Zij hebben het voor hem verpest met hun slechte gedrag.

Als we de lieve Noord-Afrikaan willen helpen, dan moeten we stoppen met continu blanken een schuldgevoel proberen aan te praten. Dat zorgt juist voor meer spanningen in de samenleving. In plaats daarvan moet ervoor gezorgd worden dat Noord-Afrikanen goed geïntegreerd raken, dat zij respect hebben voor de Nederlandse waarden en normen, en dat zij uit de criminaliteit komen. Dan worden ze vanzelf niet meer gediscrimineerd.

Gale Boetticher

Gale Boetticher is de auteur van Een Pleidooi voor Vrijheid – libertarisme in ’t kort (nu in vernieuwde druk). Bestel dat boek via Bol.com of in de plaatselijke boekhandel.

Over de auteur

Gale Boetticher is de auteur van Een Pleidooi voor Vrijheid – libertarisme in ’t kort (nu in vernieuwde druk). Bestel dat boek via Bol.com, boekenbestellen.nl of in de plaatselijke boekhandel.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl