De slachtoffercultuur

Door Redactie

26 juli 2002

In deze tijd waarin de overheid vindt dat alle zwakkeren moeten worden geholpen neemt het slachtofferschap soms bizarre vormen aan. De boodschap die wordt gebracht is: zeg dat je slachtoffer bent en je ontvangt geld. Ofwel van de overheid omdat je zielig bent ofwel van de rechter omdat iemand je benadeeld heeft. Accepteren dat je iets doms gedaan hebt is er zo al gauw niet meer bij.

Hedendaagse zwarten in europa en de V.S. zeggen slachtoffer te zijn van de slavernij van eeuwen geleden en eisen miljarden euro's. Niet-slachtoffers eisen zo dus geld van niet-daders. Verstokte rokers eisen geld van de tabaksproducenten omdat ze het slachtoffer zijn van nicotine en teer. Vliegtuigmaatschappijen voelen zich slachtoffer van de aanslagen op 11 september en eisen compensatie voor gederfde inkomsten - die de Amerikaanse overheid ook nog geeft. Landen in Afrika beweren slachtoffer te zijn van zo'n beetje alles (AIDS, armoede, droogte, oorlog, ziekte) en dringen aan op betaling van de Westerse landen. Je moet het geld halen waar het is natuurlijk.

Het opvallende is dat mensen min of meer aangeven slachtoffer te zijn van hun eigen situatie. Alsof zij hun eigen situatie niet kunnen sturen en niet verantwoordelijk zijn voor de daden die ze verrichten. Zo klagen verslaafde rokers tabaksproducenten aan en beweren dat ze hun verslaving niet te kunnen beheersen. Anderen zouden hun geen sigaretten mogen aanbieden. Niet de verslaafde is verantwoordelijk maar diegene die het verslavingsmiddel aanbiedt. Een bizarre situatie die de eigen verantwoordelijkheid voor een groot deel ontkent.

Recentelijk wilden dikke passagiers de vliegmaatschappij Southwest aanklagen wegens discriminatie. De passagiers waren namelijk te breed voor 1 stoel en werden verzocht voor twee stoelen te betalen. De logica achter hun aanklacht was dat het niet hun fout was dat ze dik waren.

En inmiddels klaagt de 125 kilo wegende Amerikaan Caesar Barbar enkele hamburgerrestaurants aan. Hij beweert slachtoffer te zijn van de misleidende informatie die zij verstrekken over hun produkten. "De fast-food industrie heeft mijn leven verwoest", zegt hij. De man heeft al twee hartaanvallen overleefd en bleef denken dat het voedsel goed voor hem was. De man was duidelijk slachtoffer van zijn eigen domheid. Misschien kan hij zijn ouders of school daarvoor aanklagen. Met de juryrechtspraak in de V.S. is zijn kans op vergoeding niet eens denkbeeldig.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl