Buigen, bukken en kruipen

Door Henk Steenhuis

20 juni 2008

De meeste Nederlanders hebben maling aan hun vrijheid, niet te verwarren met vrije tijd en vrijkaartjes.

Met de mond worden vrijheid van meningsuiting en aanverwante zaken beleden, maar schenk daar liever niet te veel aandacht aan. Als dit land morgen in handen valt van een dictator, is er heus geen man overboord.

Bewijzen voor deze stelling? Die heb ik niet, wel een paar aanwijzingen.

Per 1 juli gaat de volgende fase van het draconische rookbeleid in. Roken op het werk, roken in de trein en roken in openbare ruimtes was al verboden, nu komt daar de horeca bij. Mogen we in de toekomst nog in ons eigen huis roken? Hopelijk wel – behalve als er kinderen in de buurt zijn, dat spreekt. Als een paria wordt de roker verdreven, alles omwille van zijn gezondheid – en natuurlijk voor het heil van de zogenaamde meerokers, een ronduit dubieuze theorie. De gemiddelde leeftijd is nu al hoger dan ooit, maar blijkbaar moeten we allemaal honderd worden.

[Zelfs de brave burger krijgt] het gevoel dat hij eigenlijk een verdachte is.
Ander voorbeeld. De overheid houdt ons enorm in de gaten. Bart de Koning schreef in dit blad menig artikel over de uitholling van het begrip ‘privacy’ en publiceerde onlangs een belangrijk boek, Alles onder controle. Politie en inlichtingendiensten krijgen steeds meer bevoegdheden, en de overheid weet inmiddels op elk moment van de dag waar we zijn, wie we bellen en welke websites we bezoeken. Zo krijgt zelfs de brave burger het gevoel dat hij eigenlijk een verdachte is.

Of neem het koningshuis. Nederland is een van de laatste landen met een monarch. En ook nog een monarch met politieke invloed, al blijft verborgen waaruit die invloed precies bestaat. Het gerommel hieromtrent is grondwettelijk vastgelegd (“De Koning is onschendbaar; de ministers zijn verantwoordelijk,” artikel 42) en zo verkeert onze hoogste bestuurslaag in een permanente schemertoestand. Afgezien van dit principiële bezwaar wordt de vorstin omgeven door diep buigende regenten; onderdanigheid is hun tweede natuur, en dat is een vreemde vertoning in een vrij land.



Laten we de belastingen niet vergeten. De overheidsuitgaven stijgen in twee jaar tijd van 150 naar 168 miljard euro (zie het omslagartikel), en nieuwe heffingen zijn aangekondigd om de inkomsten te doen toenemen. De hoge belastingdruk staat haaks op de vrijheid van het individu om het geld dat hij verdient ook zelf te besteden. En verstoort de balans tussen persoonlijke en collectieve belangen.

De overheidsuitgaven stijgen in twee jaar tijd van 150 naar 168 miljard euro en nieuwe heffingen zijn aangekondigd om de inkomsten te doen toenemen.
Roken, privacy, de monarchie, belastingen; stuk voor stuk illustreren deze zaken hoe Nederlanders met zich laten sollen. En nooit worden mensen kwaad als de volgende onredelijke maatregel het licht ziet, een enkele trucker uitgezonderd die woest is om de hoge dieselprijzen. Degenen die de baas zijn, mogen tevreden constateren dat ze mensen hier steeds opnieuw een oor kunnen aannaaien, daar komt geen einde aan. En bedenken daarna snel een nieuw plan om onze vrijheid in te perken.

Nee, geloof er niets van dat de Nederlander zoveel om zijn vrijheid zou geven. Ik vraag me zelfs af sinds wanneer deze houding bestaat, vast al heel lang. In schoolboekjes stond vroeger dat ons land in mei 1945 in korte tijd onder de voet is gelopen vanwege de Duitse overmacht; vechten was zinloos en de overgave onvermijdelijk.

Zou het?

Henk Steenhuis

Dit artikel verscheen eerder als editorial in HP/De Tijd.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl