Komen er teveel mensen?

Door Theo Richel

29 mei 2008

We zouden ongetwijfeld meer leefruimte per persoon hebben als er maar 4 miljoen mensen in Nederland woonden. Maar omwege voedselvoorziening of grondstoffen hoeven we niet te krimpen zoals wel wordt gedacht. De Groene Rekenkamer schreef erover.

De gedachte dat er op aarde teveel mensen zijn en dat hun aantal ‘gestabiliseerd’ moet worden, is omarmd door beleids- en opiniemakers uit de hele wereld, van de Verenigde Naties tot Al Gore. Maar bewijs voor deze stelling is er niet.

Demograaf Nicholas Eberstadt laat zien hoe de levensstandaard in de vorige eeuw in heel de wereld dramatisch is gestegen hoewel de wereldbevolking in dezelfde tijd bijna vier keer zo groot werd – en hoe die levensstandaard ook bij de huidige en toekomstige bevolkingsomvang nog kan blijven stijgen.

Demograaf Nicholas Eberstadt laat zien hoe de levensstandaard in de vorige eeuw in heel de wereld dramatisch is gestegen hoewel de wereldbevolking in dezelfde tijd bijna vier keer zo groot werd.

Het begrip “overbevolking” wordt in brede kring verkeerd begrepen en roept beelden op van hongerende kinderen, ongebreidelde ziekten, smerige levensomstandigheden en overvolle sloppen. De betere naam voor deze toestanden is “armoede”. Er is geen verband tussen dicht bevolkt zijn en armoede: het welvarende Monaco is bijvoorbeeld veertig keer zo dicht bevolkt als Bangladesh. 

Hoewel de wereldbevolking in de afgelopen 100 jaar bijna vier keer zo groot is geworden, leiden we bijna allemaal een langer, gezonder en welvarender leven. De voedselproductie is de groei van de wereldbevolking steeds voor gebleven en praktisch alle grondstoffen zijn gemakkelijker beschikbaar dan in het verleden.
Er is geen verband tussen dicht bevolkt zijn en armoede: het welvarende Monaco is bijvoorbeeld veertig keer zo dicht bevolkt als Bangladesh.
Bovendien berusten pogingen om van regeringswege het bevolkingsaantal te plannen en te verminderen op een diepe misvatting. De ongeëvenaarde bevolkingsgroei van de 20ste eeuw is veroorzaakt doordat mensen gezonder werden en daardoor langer leefden, niet door een groter aantal geboorten per vrouw.

Niettemin eisen voorstanders van bevolkingsstabilisering nog steeds dat regeringen het bevolkingsaantal vastleggen door middel van gezinsplanningscampagnes. Voorzover deze op vrijwillige medewerking berustten hebben zulke campagnes in het verleden geen merkbare invloed op geboortegetallen gehad. Het is bewezen dat gezinsgrootte zowel in rijke als in arme landen wordt bepaald door de keuze van de ouders.

Dat is de korte samenvatting van een artikel dat demograaf Nicolas Eberstadt in 2007 schreef voor het International Policy Network. De Groene Rekenkamer geeft het, in de vertaling van Rob van Altena graag verder door. U kunt deze pdf hier lezen.

Gerelateerde links:
- George Reisman: Mijnbouw voor de volgende miljoen jaar
- Wedden dat alles steeds beter gaat?
- Het olietekort is als de horizon: het verdwijnt als je er dichterbij komt
- Leve de globalisering

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl