Het nut van maatschappelijke ‘oneffenheden’

Door Uitgeverij Kenniskwekerij

3 oktober 2007

Is een land of maatschappij vatbaar voor stress? En zo ja wat zijn dan aanleidingen voor een landelijke stressrespons? Zit het in begrotingen of juist in moordpartijen op prominenten? Sluimert de landelijke stress onder de oppervlakte? Of zijn het juist acute sidderingen?

Ter zake. Als stress te typeren is als een vorm van onbalans, zou iedere afwijking van de balans of norm dus een vorm van stress zijn. Hoe klein dan ook. Wie zich niet voldoende conformeert aan de maatschappelijke normen is afvallig en moet vergolden en verketterd worden. Weg ermee en opgeruimd staat netjes. Tenslotte, de overheid weet wat goed voor ons is. Prostitutie moet gestopt worden en er moet een wet komen tegen hun pooiers. Drugsdealers? Direct op de brandstapel.

U begrijpt, een raar bericht op deze plaats. Maar als je teveel naar de mensen in Den Haag luistert ga je als vanzelf zo denken. Vanaf het moment dat je geboren wordt, poogt men je te indoctrineren. Neem bijvoorbeeld de opvoed-cd van Minister Rouvoet. Hij weet hoe het hoort en, meer in het algemeen, intolerantie ten opzichte van afwijkingen is meer regel dan uitzondering. Afwijkingen zijn tenslotte anders. En ‘anders’ is eng. Balans is wat we willen, dat zou goed zijn. De vraag is natuurlijk of dat wel zo is en of we juist niet meer onbalans zouden kunnen gebruiken. Gezonde stress. Niet te veel, niet te schadelijk maar, precies zo dat het gezond is. Op een wijze dat je er sterker van wordt. Nooit een ontsteking hebben, kerngezond en volledig in balans zijn is fijn. Maar, je mag jezelf dan wel eens afvragen hoe goed je verdedigingslinie of afweersysteem getraind zal zijn.

Want als je dan ‘kerngezond’ bent en dus niet bestand tegen stress, hoeveel impact maakt dan het hebben van een ontsteking? Onder andere psychisch. Hoe erg zul je ervan schrikken? En hoeveel minder impact zou de ontsteking hebben wanneer je een hoge stressdrempel hebt, rustig blijft en weet te relativeren. Enerzijds doordat je flexibel denkt, anderzijds doordat je gewend bent aan een gezond stressniveau.

Het principe is simpel. De cellen van het afweersysteem moeten getraind worden. Daar worden ze sterker van. Een leger dat nooit oorlog heeft zal meer moeite hebben om zich ergens in een afgelegen jungle staande te houden in een slepend vuurgevecht. Oneffenheden zouden op een zelfde wijze goed voor je kunnen zijn, ook voor een land. Maar, hoe ziet zo’n maatschappelijke oneffenheid er uit? Een oneffenheid zoals een zere knie, wondje of verstuikte vinger laat geen blijvende schade achter. Dat geldt ook voor een ontsteking als je hem goed behandeld. Ga echter het lot niet tarten. Bemoei je met de oneffenheid en hij wordt een litteken. Bemoei je met de afvallige en hij wordt een crimineel. Toch?

Voelt u ook al het nut van sommige, niet criminele, afvalligen? Het accepteren van de kleine ‘oneffenheid’ maakt je weerbaarder tegen de grote ontstekingen. Getraind zijn in vrijdenken, op gebieden waar een derde geen last heeft van wat deze ‘afvalligen’ doen, maakt je sterk. Zodat je dan, als het echt nodig is, al je getrainde energie kan verzamelen om de ontsteking te lijf te gaan. Of dat nu een sluimerende begroting is, of een moordende landgenoot.

Voor meer informatie: www.terverdediging.nl, of kom naar de lancering op 16 oktober in Berkel en Rodenrijs.

Eric Arkesteijn, medeoprichter Kenniskwekerij

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl