Dodelijke milieuactivisten

Door Walter E. Williams

27 augustus 2007

Gesteund door politici en anderen binnen de overheid hebben milieuactivisten het leven gekost aan duizenden Amerikanen.

Na de orkaan Betsy, die New Orleans trof in 1965, stelde het Army Corps of Engineers voor om in Lake Pontchartrain eenzelfde stormvloedkering te bouwen als die in Nederland steden beschermt tegen stormen op de Noordzee. In 1977 zou de kering net gebouwd gaan worden toen de Environmental Defense Fund en Save Our Wetlands bezwaar indienden om het project te blokkeren.

Volgens het laatste boek van John Berleau, “Eco-Freaks: Environmentalism is Hazardous to Your Health”, vertelde landsadvocaat Gerald Gallinghouse de rechter dat het niet-bouwen van de waterkering duizenden inwoners van New Orleans het leven zou kunnen kosten. Ondanks bewijs dat de beweringen over milieuschade onjuist waren kwam rechter Charles Schwartz met een verbod.

Ons wordt verteld dat DDT schadelijk is voor mens en dier. Berlau, onderzoeker bij het Competitive Enterprise Institute in Washington, zegt dat er “niet één studie die DDT en schadelijkheid voor de mens met elkaar verbindt is waarvan de resultaten herhaald zijn”. In één studie aten vrijwilligers 9 ons DDT binnen anderhalf jaar en na 16 jaar hadden ze geen verhoogd risico op gezondheidsschade.

Ondanks bewijs dat DDT, mits goed gebruikt, onschadelijk is voor mens en dier, vechten milieuactivisten tegen het opheffen van de ban. Dit heeft tot miljoenen zieken en doden door malaria geleid, met name in Afrika. Na de Tweede Wereldoorlog heeft DDT vele miljoenen levens gered in India, Zuid Oost-Azië en  Zuid-Amerika. Toen DDT uitgebannen werd zijn de aantallen doden en zieken door malaria omhooggeschoten.

Extreme milieuactivisten zien DDT op een andere manier. Alexander King, medeoprichter van de Club van Rome, zei: “In Guyana had DDT binnen bijna twee jaar malaria vrijwel uitgeroeid, maar tegelijkertijd was het geboortecijfer verdubbeld. Mijn grootste probleem met DDT was, achteraf bezien, dat het sterk bijdroeg aan het populatieprobleem.” Jeff Hoffman, milieuadvocaat, schreef op grist.org: “Malaria was eigenlijk een natuurlijke beperking van de populatie, en DDT heeft een massale bevolkingsexplosie veroorzaakt op plaatsen waar het malaria had uitgeroeid. Fundamenteler gezien, waarom zouden mensen belangrijker zijn dan andere vormen van leven. [...] Ik zie geen enkel respect voor muggen in deze bijdragen.” Berlau's boek noemt nog veel meer voorbeelden van minachting voor menselijk leven door milieuactivisten en hoe ze van politici hun eigen “nuttige idioten” hebben gemaakt.

In 2001 lieten duizenden Amerikanen het leven bij de terroristische aanval op het WTC. Begin zeventiger jaren, toen het WTC-complex werd gebouwd, was de angst voor asbest net begonnen. De aannemers wilden AsbestoSpray gebruiken, een vlamvertrager die vastplakt aan staal. The New York Port of Authority viel voor de asbest-bangmakerij van de milieuactivisten en verbood het gebruik ervan. Een slechter brandwerend alternatief werd gebruikt.
 
Na de aanval bevestigde het National Institute of Standards and Technology NIST de twijfels van deskundigen over asbestvervangers en concludeerde: “Zelfs met de inslag van het vliegtuig en kerosinebranden over meerdere verdiepingen, die uitzonderlijk zijn voor gebouwbranden, zou het onwaarschijnlijk zijn dat het gebouw ingestort zou zijn als niet deze methode was gebruikt”.

'Het probleem is [...]dat milieuactivisten gehoord worden door politici en de potentiële slachtoffers niet.'
Dankzij beperkingen op het gebruik van asbest zijn onze marinevaartuigen kwetsbaarder voor onze vijanden, een ramp die elk moment kan plaatsvinden. Het ongeluk met de space shuttle Columbia  was het resultaat van de eis van de Environmental Protection Agency dat de NASA geen freon  gebruikte in het gebruikte temperatuur-isolerende schuim.

De regering dwingt energiezuinige auto's af, de “Corporate Average Fuel Economy”, CAFE-standaarden, hetgeen resulteert in lichtere, minder crashbestendige auto's. In 2002 berekende de National Academy of Sciences dat de CAFE-standaarden 2000 extra verkeersdoden per jaar veroorzaakten. In 1999 was de conclusie van een analyse door USA Today van gegevens van overheid en het Insurance Institute dat er, sinds de CAFE-standaarden in de zeventiger jaren in werking traden, 46.000 mensen bij auto-ongelukken zijn omgekomen die het waarschijnlijk hadden overleefd als ze in zwaardere auto's hadden gereden.

Niets van dit alles is nieuw voor politici. Het probleem is alleen dat milieuactivisten gehoord worden door politici en de potentiële slachtoffers niet.



Vertaling door Stichting MeerVrijheid. Met dank aan JV.

Gerelateerde link:
- artikelen over het milieu en de milieubeweging op Meervrijheid

Over de auteur

Dr. Williams is econoom en doceert aan de George Mason University.

Hij is de auteur van More Liberty Means Less Government: Our Founders Knew This Well.

Homepage Walter Williams

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl