Onderzoek: ‘Irakezen ervaren mogelijk verdriet wanneer vrienden en familieleden sterven’

Door The Onion

15 augustus 2007

Gisteren kwamen weer meer dan 200 mensen om bij bomaanslagen in Irak. Een recent onderzoek gedaan door de University of North-Carolina kwam met een relevant en verrassend resultaat: familieleden en vrienden van omgekomen Irakezen ervaren mogelijk verdriet en pijn op eenzelfde wijze als Westerse mensen dat doen wanneer hun kinderen, vrienden, ooms, tantes, mannen en vrouwen omkomen. The Onion berichtte erover.


Chapel Hill, NC- Een onderzoek dat afgelopen maandag door het Onderzoekscentrum Volksgezondheid van de Universiteit van North-Carlina werd gepubliceerd suggereert dat Irakese burgers verdriet en een gevoel van verlies ervaren wanneer familieleden, partners, en zelfs vrienden, sterven. Totnogtoe werden deze emoties vrijwel exclusief geïdentificeerd met Westerse mensen.

“We waren verrast dat een Irakees bij het zien van het bebloede of onthoofde lijk van een familielid reageert op een manier die lijkt op hoe een Amerikaan, of tenminste een Canadees, erop zou reageren.” Zo sprak Dr. Jonathan Pryztal, het hoofd van de onderzoeksgroep. “Naast de woede, bloeddorstigheid en haat die zoals we al wisten het emotionele spectrum van de Irakees domineren, lijkt het er nu op dat ze ook een capaciteit, hoe beperkt dan ook, voor verdriet hebben.” 

Een onderzochte groep Irakezen reageert op een bomaanslag. Onderzoekers (niet afgebeeld) verzamelen gegevens vanuit een versterkte observatiepost.
Hoewel Pryztal er wel bij vermeldde dat een meer gedetailleerde analyse nodig is, stelde hij dat de uitkomsten wel zorgen voor twijfel over traditionele veronderstellingen over de menselijke aard in die regionen.

“In tegenstelling tot wat we vaak denken, lijkt het er dus op dat Irakezen wel degelijk bepaalde gevoelens van rouw ervaren wanneer een beste vriend of een grootvader uit elkaar gerukt wordt bij een autobom of geëxecuteerd wordt en later uit een ondiep massagraf opgegraven wordt.” Zo zei Pryztal. “De zelfmoordaanslag in Bagdad waarbij afgelopen december 71 Sjiieten omkwamen, zorgde voor onverwachte reacties die varieerden van onophoudelijk gejammer tot een toestand van stille, verwarde shock.” 

Eerder werden al wel huilende Irakezen geobserveerd die veel emotionele pijn leken te hebben, maar dit onderzoek levert bewijs dat deze zaken wellicht niet enkel uiterlijke expressies van woede of wraakgevoelens zijn. Provocatief genoeg lijkt het onderzoek ook te suggereren dat dit verdriet welhaast Westerse kenmerken heeft, en niet enkel een klagerig stamritueel is. 

Pryztal legde uit: “Als je de psychologie van de Irakese burgers na vier jaar van oorlog wilt begrijpen, stel je dan een kleine Amerikaanse stad voor die rouwt om de dood van een bekende Football speler van de plaatselijke middelbare school. “ 

Pryztal: “Om helemaal eerlijk te zijn, moet ik erbij zeggen dat dit soort onderzoeken al snel een bias heeft doordat deelnemers nogal eens overdrijven.”
Volgens Pryztal vermindert de intensiteit van het verdriet niet naarmate een Irakees meerdere malen een verlies heeft moeten verwerken. “Als een vrouw reeds een kind heeft verloren, zal ze toch bij daaropvolgende moorden op haar andere kinderen dezelfde reacties vertonen,” zo zei hij. “In het merendeel van de gevallen die we onderzocht hebben, leek het er op dat diegenen die meerdere kinderen kwijt raakten er toch nooit helemaal aan gewend raakten.“ 

Hoewel Pryztal verwachtte dat zijn bevindingen interessant konden zijn voor diegenen die de Arabische psyche bestuderen, gaf hij wel toe dat de data wellicht niet helemaal accuraat zijn omdat ze van Irakezen zelf afkomstig waren. “Vrijwel alle Irakezen die we geïnterviewd hebben zeiden dat de oorlog hun leven geruïneerd had door het onmisbare verlies van vrienden en familie,” sprak Pryztal. “Om helemaal eerlijk te zijn, moet ik erbij zeggen dat dit soort onderzoeken al snel een bias heeft doordat deelnemers nogal eens overdrijven.” 

Psychologen en antropologen hebben het onderzoek totnogtoe niet erg serieus genomen omdat het volgens hen dezelfde soort bias heeft als het onderzoek van de Stanford University uit 1971 dat concludeerde dat veel Vietnamezen symptomen van psychologisch trauma vertoonden na een kwart eeuw van continue oorlogsvoering in Zuidoost Azie. 

“In werkelijkheid zijn we nog lang niet in staat om vast te stellen of Irakezen eenzelfde soort van verdriet ervaren als Amerikanen en andere Westerse mensen, “zo stelde de aan de Mayo Clinic verbonden neuropsycholoog Norman Blum. “Op het moment zien we nog geen reden voor de populaire pers om zomaar te stellen dat de Irakese emoties echt zijn.” 

Pryztal zei dat zijn onderzoeksgroep zich nu zal gaan bezig houden met de vraag of kinderen in Sudan liever met speelgoed spelen dan als kindsoldaten in een guerrillaoorlog mee te vechten en onschuldige burgers te vermoorden

 
Dit artikel werd door Koen Swinkels vertaald uit het satirische online tijdschrift  The Onion.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl