Erfzonde

Door Bart Croughs

9 mei 2002

Normaal gesproken zijn de media er als de kippen bij om Willem Alexander te bekritiseren wannneer die een vreemde opmerking maakt, maar toen hij tijdens zijn bezoek aan Ghana opmerkte dat hij wroeging voelde over de slavernij, bleef de kritiek uit.

Kennelijk wordt het niet bizar gevonden dat iemand wroeging voelt over wandaden die hij nooit begaan heeft. Dezelfde kritiekloze reactie in de media vond plaats toen minister Van Boxtel tijdens de anti-racisme conferentie in Durban zijn excuses aanbood voor de slavernij, die ten tijde van het paarse kabinet toch al zo’n 130 jaar was afgeschaft.

Niet alle verlichte denkers achten blanke schuldgevoelens over de slavernij overigens op z’n plaats; sommigen geven de voorkeur aan gevoelens van schaamte boven schuldgevoelens.

Zo schreef Anil Ramdas ooit in een Volkskrantartikel met de titel ‘Is er dan niemand meer die zich schaamt?’ dat hij zich ergerde aan blanken die zich in de nabijheid van zwarten vrolijk en onbekommerd gedragen: Ramdas mist bij dergelijke blanken vooral gevoelens van schaamte over de slavernij.

Het lijkt erop dat de progressieve intelligentsia een van de meest onzinnige leerstellingen van het christendom blindelings heeft overgenomen: de leer van de erfzonde. Maar dat is niet helemaal waar. De oude leer van erfelijke schuld is enigszins aangepast, en wordt tegenwoordig slechts zeer selectief toegepast.

Zo wordt nooit van Afrikanen, Arabieren of andere minderheden verwacht dat ze schuldgevoelens koesteren vanwege hun in slaven handelende voorouders; dat wordt alleen van blanken verwacht.

Wie niet van dergelijke subtiliteiten op de hoogte is, kan zichzelf lelijk de vingers branden.

Dit overkwam een aantal zwarte intellectuelen in Amerika, die progressief dachten te zijn door te hameren op het aandeel van joden in de slavenhandel. Ze moesten tot hun ontzetting constateren dat dit in het geheel niet progressief werd bevonden, maar juist als erg fout en antisemitisch werd beschouwd.

Klakkeloos overgenomen is de leer van de erfzonde dus niet: de moderne intellectueel komt de eer toe ontdekt te hebben dat schuld alleen overerfbaar is in de christelijk-blanke lijn, en dat dit erfelijkheidsmechanisme bij de officieel erkende minderheden volledig ontbreekt.

Bart Croughs


Deze column verscheen eerder in HP/De Tijd

Over de auteur

Bart Croughs (1966) is een van de vruchtbaarste libertarische geesten van Nederland. Hij is afgestudeerd in de filosofie en was voorheen hoofdredacteur van het tijdschrift "Reactie".

Bart Croughs schreef het boek "In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon". U kunt het bestellen bij Lulu.com of delen ervan hier lezen. Het is een humoristische en felle aanval op het links intellectuele denken in Nederland en legt op zeer leesbare wijze de inconsequenties ervan bloot.

Verder schreef hij voor Playboy zijn eigen column in de periode van maart 1997 tot en met augustus 1998. Gedurende enkele jaren had Croughs een column in het opinieweekblad HP/de Tijd.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl