Armoede in Amerika

Door Walter E. Williams

25 februari 2007

Als je een arme volwassene bent in Amerika dan is dat, voor het grootste gedeelte, je eigen schuld. Dat geldt, althans tegenwoordig, als je zwart, wit, bruin of vrolijk gespikkeld bent.

Volgens de definitie die het US Bureau of Census gebruikt is een gezin van vier met een inkomen hoger dan 18.244 dollar niet arm. De grens voor een eenpersoons huishouden is 9.359 dollar en die voor een tweepersoons huishouden 12.000 dollar.

Met deze definitie was het armoedepercentage 11,7%, of ongeveer 33 miljoen Amerikanen die in armoede leefden in 2001. Het grootste percentage armoede wordt aangetroffen bij huishoudens met alleenstaande moeders. Meer dan 70% van de deze huishoudens zijn arm. Een groot gedeelte van arme mensen zijn kind (17 %); maar liefst 85 % van de zwarte kinderen die in armoede wonen hebben een alleenstaande moeder. Zijn mensen voorbestemd om arm te worden?

Ik denk het niet. Een echtpaar waarvan beiden full-time werken op het minimumloon van 5,15 dollar per uur zou een jaarlijks inkomen verdienen van 20.600 dollar. Bedenk wel dat er maar weinig volwassenen zijn die zo weinig verdienen als het minimumloon en dat degenen die dat wel doen na een paar maanden al meer verdienen.

Als een echtpaar dat voor het minimumloon werkt geen kinderen zou hebben zouden ze niet arm zijn, en als ze twee kinderen zouden hebben zouden ze niet in luxe leven, maar ze zouden ook niet onder de armoedegrens vallen




Laten we kijken naar gezinnen met een alleenstaande vrouw aan het hoofd. Scheiding en dood zouden een klein gedeelte kunnen verklaren van het grote aantal eenoudergezinnen. Maar het gros wordt verklaard door mensen die kinderen krijgen en helemaal nooit getrouwd zijn. Kinderen komen niet uit de lucht vallen. Het is niet zo dat je over straat loopt en je plotseling door zwangerschap getroffen wordt; kinderen zijn het resultaat van een welbewuste keuze.

Als een echtpaar dat voor het minimumloon werkt geen kinderen zou hebben zouden ze niet arm zijn, en als ze twee kinderen zouden hebben zouden ze niet in luxe leven, maar ze zouden ook niet onder de armoedegrens vallen.
Voor het grootste gedeelte zijn huishoudens met een alleenstaande moeder het resultaat van kortzichtig, zelf-destructief gedrag van één of twee mensen. Misschien dat ze in de onzin getrapt zijn van "deskundigen" als de socioloog Andrew Cherlin van de John Hopkins Universiteit die zei: "Het is nog nooit aangetoond dat de afwezigheid van een vader direct verantwoordelijk was voor welke van de veronderstelde tekortkomingen van gebroken gezinnen dan ook."

Het echte probleem is, volgens Cherlin, "niet de afwezigheid van een man, maar van mannelijk inkomen." Dat is zeggen dat vaders vervangen moeten worden door een uitkering. Volgens een onderzoek door NPR/Kaiser/Kennedy is volgens zowel armen (75%) als niet-armen (65%) de belangrijkste oorzaak van armoede het misbruik van drugs. Ook hier is het niet zo dat je over straat loopt en opeens door een drugsverslaving getroffen wordt.

Het gebruik van drugs is een welbewuste keuze. Drugsgebruikers zijn niet geneigd erg productief te zijn. Ze verlaten voortijdig school en gezin, komen in aanraking met de politie, en worden snel ontslagen. Zou iemand verrast zijn dat armoede één van de resultaten van drugsgebruik is? De meerderheid van de middenklasse, inclusief de zwarten, van Amerika is pas sinds één, twee of drie generaties uit de armoede. Hoe hebben zij dit kunststukje geleverd, wat is het geheim om armoede te ontlopen? Ik denk dat het doodsimpel is. Maak je middelbare school af en neem een baan, wat voor baan maakt niet uit.

Tegenwoordig (maar niet toen ik afstudeerde in 1954) kan iemand die de middelbare school afmaakt, zelfs met een 6 gemiddeld, naar de universiteit of een vorm van vaardigheidstraining en vaak financiële ondersteuning krijgen om op gang te komen. Dus als iemand geen gebruik maakt van de tegenwoordig beschikbare kansen, met name die tijdens de hoogconjunctuur in de jaren negentig, en zich bezig houdt met zelf-destructief gedrag, wie heeft er dan schuld?



Gerelateerde links:
- Rothbard: Armoede en liefdadigheid
- Frank Karsten: Armoede in Amerika

Dit is een vertaling van het Engelstalige artikel op Townhall.com. Vertaling door Stichting MeerVrijheid. Met dank aan J.V.

Over de auteur

Dr. Williams is econoom en doceert aan de George Mason University.

Hij is de auteur van More Liberty Means Less Government: Our Founders Knew This Well.

Homepage Walter Williams

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl