Armoe

Door Pamela Hemelrijk

19 december 2006

Vrijwel al mijn kennissen zijn er heilig van overtuigd dat er in de VS geen sociale voorzieningen bestaan, of althans nauwelijks, of althans veel minder dan bij ons. Zij schermen daar onophoudelijk mee, om discussies over onze verzorgingsstaat de kop in te drukken.

("In Amerika kun je zomaar ontslagen worden, zonder recht op een bijstandsuitkering! In Amerika laten ze je gewoon doodbloeden op de stoep van het ziekenhuis als je niet verzekerd bent! Wees blij dat we hier zo’n prachtig sociaal vangnet hebben! Wil je soms dat het hier net zo’n jungle wordt als daar?" Etc, etc.)

Gek genoeg hameren diezelfde mensen er ook altijd op dat er hier in Nederland nog zoveel schrijnende armoede bestaat ("voedselbanken!"), zodat je je afvraagt waarom ze eigenlijk zo’n hoge pet op hebben van ons prachtige sociale vangnet. Maar logica is nou eenmaal niet hun sterkste punt, zullen we maar zeggen.

Ja ja, iedereen lult maar een eind weg, maar niemand neemt de moeite verder te kijken dan zijn neus lang is. Want ook in Amerika worden er jaar in jaar uit astronomische bedragen gepompt in de armoedebestrijding. Net als bij ons. Het helpt alleen geen zak. Net als bij ons.

Mijn favoriete schrijver P.J. O’Rourke (O, wat zou ik die man zijn boeken Eat the rich en vooral Parliament of Whores graag voor u in het Nederlands vertalen; je lacht je ziek en je steekt er ook nog wat van op; is er nou geen ene uitgeverij die daar belangstelling voor heeft?), die P.J. O’Rourke dus, heeft het eens voorgerekend aan de hand van de officiële cijfers.

Het zit zo: volgens de officiële voortgangsrapportage Poverty in the US leven er in Amerika 32,5 miljoen mensen onder de armoedegrens. Daarvan leven er 25,7 miljoen in 7,1 miljoen arme gezinnen, en 6,8 miljoen zijn alleenstaand. Arme gezinnen komen per jaar gemiddeld 4,6 duizend dollar te kort, en arme alleenstaanden 2,6 duizend dollar.

Okee, zegt O’Rourke, laten we nou eens uitrekenen hoeveel geld er jaarlijks nodig is om elke armoedzaaier in de VS boven de officiële armoedegrens uit te tillen. Dat is dus 7,1 miljoen maal 4,6 duizend dollar (arme gezinnen), en 6,8 miljoen maal 2,6 duizend dollar (arme alleenstaanden). Als je dat uitrekent, dan ... slaat je rekenmasjien op tilt, want cijfers met meer dan 8 nullen trekt ie niet. Dat is het euvel met de astronomische bedragen waar de overheid mee goochelt: voor je het weet zit je met papier en potlood te zwoegen op sommetjes die je sinds de lagere school niet meer hebt hoeven maken. Maar goed, na veel gekrabbel, gegum en geworstel met de tafel van 6,8 miljoen kom je dan uit op 50,3 miljard dollar. Dat is het bedrag dat jaarlijks nodig is om alle Amerikaanse nooddruftigen aan een fatsoenlijk bestaan te helpen. Dan heb je natuurlijk nog geen vetpot, geeft O’Rourke toe, maar het bijbelse gebod roept op om de naakten te kleden, niet om ze te stylen.

Leg je daar nou de staatsbegroting naast, dan blijkt dat de Amerikaanse overheid jaarlijks 98 miljard spendeert aan armoedebestrijding (in de vorm van voedselbonnen, goedkope energie, huisvesting, medische zorg, enz.) Bijna het dubbele dus! Ergo: 50,3 miljard minus 98 miljard is gelijk er bestaat helemaal geen armoede in Amerika! Hoe is het dan mogelijk dat er, na 40 jaar geldpomperij, nog steeds volksstammen mensen in krotten wonen en uit vuilnisbakken eten? Niemand die het kan verklaren. Hoewel: Joost Eerdmans schreef laatst in een column dat er bij de voedselbanken veel te weinig parkeerruimte blijkt te zijn voor de auto’s van de hongerigen. Zou dat er misschien iets mee te maken kunnen hebben?

Pamela Hemelrijk

Gerelateerde links:
- Frank Karsten: Armoede in Amerika
- Heritage Foundation: Understanding Poverty in America
- Negen nadelen van de verzorgingsstaat (en één voordeel)
- Mary Ruwart: Maar…wat gebeurt er dan met de armen?
- Walter Block: Het vette kapitalistische zwijn van een werkgever
- De zwakkerenindustrie

Over de auteur

Pamela Hemelrijk (1947 - 2009) heeft twaalf jaar voor het ANP gewerkt als algemeen verslaggeefster, en tien jaar voor het Algemeen Dagblad, als feature-reporter en columniste.

Steeds meer conflicten met de hoofdredactie wegens het buiten hangen van de vuile was, en censuur op columns. Kreeg in 1995 een verbod om nog langer columns te schrijven over Srebrenica. (Hoofdredacteur: "Jij altijd met je gezeur over de waarheid, de hele waarheid en niets dan de waarheid; wij moeten hier een krant maken ja? Wij hebben hier te maken met de orde van de dag ja?")

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl