“Under democracy one party always devotes its chief energies to trying to prove that the other party is unfit to rule - and both commonly succeed, and are right.”
H.L. Mencken

Connie Braam en haar strijd tegen apartheid

Door Bart Croughs

8 mei 2006

Van alle gesubsidieerde anti-apartheidsstrijders heeft Connie Braam, voormalig CPN-lid en voorzitster van de Anti Apartheids Beweging Nederland, wel het meest op de lachspieren weten te werken.

Zo deed Connie in een interview met Ischa Meijer in de Nieuwe Revu vermakelijke onthullingen over de rivaliteit die heerste tussen haar en Sietse Bosgra, voorman van de concurrerende anti-apartheidsorganisatie Komitee Zuidelijk Afrika. Ze beklaagde zich erover dat Sietse zich zomaar met de strijd tegen de apartheid durfde te bemoeien, terwijl nota bene Connie zelf zich daar al mee bezighield: `Bosgra kwam daar ineens aanzetten, en gaat zich - God weet waarom - met onze strijd bezighouden, en dan nog zo anders dan ik...' `Bosgra en de zijnen moesten hun plaats veroveren [...] Bosgra heeft dat altijd wel geprobeerd ten koste van mij.' `Hij maakt misbruik van mijn idealen, om daar politiek mee te bedrijven.' `Bosgra werd steeds jaloerser op de contacten die ik had.' Tevens beschuldigde ze Sietse ervan dat hij haar zwart heeft gemaakt bij het ANC, dat hij tragische incidenten gebruikte om zijn positie tegenover Connie te versterken, enzovoorts. En alsof deze strijd met concurrent Sietse nog niet enerverend genoeg was, moest Connie ook nog eens strijd leveren tegen `een al te rigide stroming' binnen haar eigen AABN. - Geen wonder dat de afschaffing van de apartheid zo lang op zich heeft laten wachten!

Connie BraamHoogtepunt van Connies verhaal: Sietse zat naast Connie in het vliegtuig op weg naar een of andere internationale anti-apartheidsconferentie. `Al snel bracht hij het onderwerp ter sprake dat de hotelkosten wel erg hoog waren [...] Hij bleef er maar over doorgaan, en stelde voor om samen op een kamer te gaan waardoor de kosten gedeeld zouden kunnen worden.' Dit alles omdat aparte hotelkamers een schandelijke verspilling zouden betekenen van het geld dat voor de strijd tegen de apartheid was bedoeld. Brave Connie was zo naïef Sietses verhaal als zoete koek te slikken, en amoureuze toenaderingspogingen van de kant van Sietse bleven dan ook niet lang uit.

Sietse meende wel een goede kans te maken: hij had immers met eigen ogen aanschouwd hoe Connie niet alleen haar ziel, maar ook haar lichaam inzette in de strijd tegen de apartheid: ze bood de ANC-leiders op z'n tijd een verzetje dat niet werd afgeslagen.* (Dat Connie een blanke en dus verboden vrucht was zal er ongetwijfeld toe hebben bijgedragen dat de heren in staat waren hun mannelijke plichten te vervullen.) Nu, moet Sietse gedacht hebben, ik ben dan wel niet zwart, maar ik strijd toch zeker ook tegen de apartheid?

Tot z'n ontzetting moest Sietse ontdekken dat Connie slegs vir swartes toegankelijk was; wat een desillusie!

Bijna even amusant was het televisieoptreden van Connie bij Sonja Barend, waarin ze een egoshow van bijna een uur lang ten beste mocht geven. Het uitkomen van haar boek Operatie Vula, waarin ze haar heldendaden als anti-apartheidsstrijdster beschrijft - als niemand anders 't doet, zal ik 't zelf wel doen, moet ze gedacht hebben - vond Sonja zo belangwekkend dat ze er haar hele programma aan wijdde.

Sietse Bosgra`Het meisje met het grijze haar,' sprak Sonja op een gegeven moment, `zo mag ik je toch wel noemen?' Connie glimlachte gevleid, en sprak Sonja uiteraard niet tegen. Zelden zal het heimwee naar de Tweede Wereldoorlog en het verlangen naar een nieuwe oorlog beter zijn verbeeld dan door deze twee dames. (Of het moet door het dagblad Trouw zijn, dat elke zaterdag een hele pagina wijdt aan het oorlogsnieuws van veertig jaar geleden. - En nu ik toch bezig ben: ook Vrij Nederland en Het Parool kunnen er wat van: deze bladen noemden zichzelf in een advertentie omtrent een van die eindeloos vele vijf-mei-manifestaties `verzetsbladen'.)

Was dit al heel mooi, het hoogtepunt vond plaats aan het einde van de uitzending. `Waarom heb je het boek eigenlijk geschreven?' vroeg Sonja ineens.

Het meisje met het grijze haar was sprakeloos; deze vraag had ze duidelijk niet verwacht.

Even verkeerde ik in spanning. Zou Connie zodanig uit haar evenwicht zijn gebracht dat ze de waarheid zou spreken? Zou ze toegeven dat ze het boek had geschreven omdat ze de gedachte niet kon verdragen dat al haar heldendaden anders onopgemerkt zouden blijven?

Maar nee, Connie kwam net op tijd bij haar positieven; ze brabbelde wat over asielzoekers en Duitsland en de strijd tegen racisme waartoe het boek zou oproepen.

Erg overtuigend klonk het niet, maar voor een noodgreep was het nog niet eens zo slecht bedacht.

* Dit verhaal werd door Sietse Bosgra verspreid. Connie Braam ontkent.

Bart Croughs

Over de auteur

Bart Croughs (1966) is een van de vruchtbaarste libertarische geesten van Nederland. Hij is afgestudeerd in de filosofie en was voorheen hoofdredacteur van het tijdschrift "Reactie".

Bart Croughs schreef het boek "In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon". U kunt het bestellen bij Lulu.com of delen ervan hier lezen. Het is een humoristische en felle aanval op het links intellectuele denken in Nederland en legt op zeer leesbare wijze de inconsequenties ervan bloot.

Verder schreef hij voor Playboy zijn eigen column in de periode van maart 1997 tot en met augustus 1998. Gedurende enkele jaren had Croughs een column in het opinieweekblad HP/de Tijd.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl