“Hoe onschuldig iets ook is, zodra het wettelijk wordt verboden, denken mensen dat het verkeerd is.”
W. Somerset Maugham

Amnesty zwijgzaam

Door Frank Karsten

22 februari 2006

De Engelse Holocaust-revisionist David Irving is in Oostenrijk tot drie jaar cel veroordeeld voor zijn ontkenning van de Holocaust.

Naast de aangescherpte discussie over vrijheid van meningsuiting in verband met de Mohammed-cartoons zijn een aantal zaken opmerkelijk. Zoals de zwijgzaamheid van het normaal zo actieve Amnesty International, een organisatie die, als je hun doelstellingen leest, juist opgericht lijkt voor mensen als Irving.

Twijfelachtige, bizarre en kwalijke meningen horen daar automatisch bij en het verbieden daarvan is niet alleen immoreel maar dus ook vanuit praktisch oogpunt verkeerd.
Drie jaar voor het uiten van een mening is een extreem zware straf. In het vergevende Nederlandse strafklimaat krijg je dat in de regel pas voor een poging tot doodslag of iets soortgelijks. Voor Amnesty, die de vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel zegt te hebben staan ("Geef om vrijheid"), was het zware oordeel over Irving echter geen reden om er zelfs maar melding van te maken.

Het commentaar van Amnesty inzake de Mohammed-cartoons is geen sterke principiële verdediging van de vrijheid van meningsuiting, maar nu gewetensgevangene Irving jaren opgesloten dreigt te worden zwijgt Amnesty in alle talen. Wie zoekt op 'David Irving' op de internationale site vindt wel wat Davids maar geen Irving. Toevallig gaf Amnesty Nederland heel recentelijk wel veel positieve aandacht voor andere gewetensgevangenen.
Van de website van Amnesty.nl:

Op 10 december 2005, de Dag van de Mensenrechten, begon Amnesty een actie voor tien gewetensgevangenen: mensen die enkel vastzitten vanwege hun mening of overtuiging. Amnesty roept op tot hun vrijlating. Tien bekende Nederlanders hebben zich met hart en ziel voor hen ingezet. En met succes: twee gewetensgevangenen zijn al vrijgelaten.
Het moge duidelijk zijn dat Amnesty selectief is in het verdedigen van gewetensgevangenen. In de V.S. is de American Civil Liberties Union (ACLU) wat principiëler en heeft in het verleden vaak leden van de Ku Klux Klan verdedigd.

Eveneens interessant aan de veroordeling van Irving is dat hij tot drie jaar is veroordeeld voor een mening die hij in 1989 had geuit (zijn aanhouding was op basis van een dwangbevel uit datzelfde jaar). Amnesty heeft er blijkbaar geen probleem mee. Moord verjaarde tot voor kort na achttien jaar in Nederland maar een controversiële mening in Oostenrijk kan er schijnbaar minstens zo lang over doen. Bovendien zegt Irving die mening niet meer te huldigen wat zou betekenen dat hij daarvoor geen strafvermindering heeft gekregen, wat opvallend is, of dat hij normaliter nog zwaarder zou zijn gestraft, wat eveneens opmerkelijk zou zijn geweest.

Dat Oostenrijk meent overeenkomstig de Inquisitie de monden te snoeren van hen die de officiële geschiedschrijving tegenspreken is een kwalijke zaak. Vrijheid van meningsuiting is belangrijk omdat het voor een substantieel deel ten grondslag ligt aan het succes van de Westerse beschaving en een peiler is van wetenschappelijke vooruitgang. Twijfelachtige, bizarre en kwalijke meningen horen daar automatisch bij en het verbieden daarvan is niet alleen immoreel maar dus ook vanuit praktisch oogpunt verkeerd.

Wie overigens verwacht dat Irving zich als groot verdediger van de vrijheid van meninsguiting opwerpt komt bedrogen uit. Hij mag dan menen dat zijn meningsuiting niet beperkt mag worden, hij heeft soms wel degelijk problemen met die van anderen. Zo verloor hij in 2000 een rechtzaak die hij had aangespannen tegen de Holocaust-historica Deborah Lipstadt. Lipstadt had namelijk in een boek verkondigd dat Irving een van de meest prominente en gevaarlijke Holocaust-ontkenners was, wat weer reden voor Irving was om haar wegens smaad voor de rechter te dagen.

Dit geeft maar weer eens aan hoe gevaarlijk het is de vrijheid van anderen in te perken. Wie dat op basis van de gebruikelijke 'goede bedoelingen' propageert of doet hanteert wel een heel zwak en wankel principe voor zijn acties. Volgens dezelfde argumenten kunnen namelijk de eigen vrijheden worden afgenomen en valt men in het eigen zwaard wanneer de macht uit een andere hoek komt.

Frank Karsten

- Bart Croughs: De hypocrisie van Amnesty International
- Amnesty International
- Amnesty Nederland
- David Irving op Wikipedia (Engels)
- Iran: Vonnis Irving toont Westerse paradox
- BBC News: European press split over Irving

Over de auteur

Frank Karsten is oprichter van de Stichting Meervrijheid en hoofdredacteur van de bijbehorende website.

Samen met Karel Beckman schreef hij De Democratie Voorbij, een boek dat inmiddels in 20 talen beschikbaar is.

In 2018 publiceerde hij De DiscriminatieMythe, waarin hij een kritische visie op het gelijkheidsdenken uiteenzet.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl