“Private property is redundant. "Public property" is an oxymoron. All legit property is private. If property isn't private it's stolen. ”
Gustave de Molinari

Het abjecte Westen

Door Bart Croughs

17 februari 2006

Als vrouw of allochtoon verkeer je tegenwoordig in de bevoorrechte positie dat je heel wat onzin kunt uitkramen zonder het risico te lopen daarvoor op de vingers te worden getikt.

Ben je een combinatie van beiden, dan kun je rijp zijn voor het dwangbuis, en toch door de westerse intellectueel worden beschouwd als een belangwekkend denker.

Dit laatste is het geval met de Egyptische schrijfster Nawal El Saadawi. Wie kennis neemt van Nawals opinies zal langzaam maar zeker begrip gaan krijgen voor de Egyptische regering, die haar opsloot. Eigenlijk kan deze regering alleen worden verweten dat ze Nawal in de verkeerde instelling heeft geplaatst: een inrichting komt eerder in aanmerking dan een gevangenis.

De laatste keer dat Nawal het Nederlandse volk uitgebreid haar theorieën voorschotelde was in een VPRO-programma, waarin ze door Anil Ramdas maar liefst een uur lang ondervraagd werd. Anil was zelfs zo onder de indruk van Nawals denkbeelden, dat hij ze nog eens op schrift stelde in de Groene Amsterdammer en daarna ook nog eens in zijn boekje In mijn vaders huis.

Wat had Nawal allemaal voor belangwekkends te vertellen? Om te beginnen hadden volgens haar de vrouwen in het Westen een veel te optimistische kijk op hun situatie: `Ik denk dat vrouwen in het Westen veel persoonlijke vrijheid hebben verworven, maar geen politieke of economische.' Zoals met veel van Nawals uitspraken kan er slechts naar gegist worden wat ze precies bedoelt; toelichting blijft steeds achterwege, zoals bij ieder goed orakel. Geen politieke vrijheid, wat zou dat inhouden? Dat vrouwen hier niet de vrijheid hebben te stemmen, zich verkiesbaar te stellen, of een eigen politieke partij op te richten? En geen economische vrijheid, wat zou Nawal daarmee bedoelen? Dat vrouwen niet het recht hebben buitenshuis te werken of een eigen zaak te beginnen? Denkt Nawal echt dat we hier even achtergebleven zijn als in de Arabische landen? Zo onwetend zal ze toch niet zijn. Het enige dat ik kan bedenken is dat ze bedoelt dat vrouwen in het Westen nog niet positief genoeg gediscrimineerd worden, maar dat ze dit niet expliciet wil zeggen omdat het niet onderdrukt genoeg klinkt.

Nawal gaat verder. Bewoners van de Derde Wereld die T-shirts dragen met de tekst `I love New York' verwijt ze masochisme: `Ik hou van degene die mij uitbuit en onderdrukt, dat staat er op zo'n T-shirt.' Hier volgt nog wel enige uitleg op: `Ze pakken onze grondstoffen af, onze arbeid, onze vrijheid.' Maar hier volgt helaas geen uitleg meer op. Gelukkig is het grondstoffenverhaal zeer bekend: men kan het van iedere progressieve intellectueel vernemen die over de Derde Wereld spreekt. Het verhaal kent ook nog een afgezwakte versie, die iets minder absurd is dan de versie van Nawal, en die ik daarom hier zal aanhouden. In deze afgezwakte versie importeert het Westen de grondstoffen niet zonder de instemming van de Derde-Wereldlanden, en ook niet gratis, zoals in Nawals versie het geval is, maar wel tegen schandelijk lage prijzen. Hier wordt dan meestal nog aan toegevoegd dat de produkten die van de grondstoffen gemaakt worden vervolgens tegen schaamteloos hoge prijzen weer worden afgezet. Tot Nawals eer moet vermeld worden dat zij niet de enige is die geen nadere toelichting geeft op dit verhaal; ook door de andere intellectuelen die dit verhaal verspreiden, wordt nooit enige toelichting gegeven.

De vraag is: hoe krijgt het Westen dit in godsnaam voor elkaar? Hoe zou het Westen de Derde Wereld zo gek krijgen ertoe over te gaan de grondstoffen onder de marktprijs te verkopen? In theorie is zoiets wel mogelijk: de OPEC-landen bijvoorbeeld hebben een tijd lang het Westen uitgebuit door onderling prijsafspraken te maken, waardoor de olie boven de marktprijs verkocht kon worden. (Dit kartel had overigens alleen enig succes omdat verlichte geesten verhinderden dat we op kernenergie zouden overstappen.) De westerse landen zouden in theorie iets dergelijks kunnen doen, en met elkaar afspreken de grondstoffen uit Derde-Wereldlanden niet te kopen tegen de marktprijs, maar massaal te wachten met kopen tot de prijs voldoende gedaald is. Maar als dit het geval is, waarom hoor je daar dan nooit iets over? Zijn het misschien geheime afspraken, een westerse samenzwering als het ware? Dat kan ook niet, want iedere progressieve intellectueel weet ervan, en dan is het natuurlijk geen geheim meer.

Een andere mogelijkheid is dat de progressieven er onbewust het racistische vooroordeel op na houden dat de Derde-Wereldbewoners te stom zijn om hun spullen tegen de marktprijs te verkopen. Al met al lijkt me dit nog de meest reële verklaring. Het blijft uiteraard onzin: zelfs de grootste idioot zal zijn spullen aan de meest biedende verkopen. - Wat het tegen schandalig hoge prijzen afzetten van westerse produkten in de Derde Wereld betreft, gelden uiteraard dezelfde bezwaren.

Ook Nawals verhaal van de geroofde arbeid kent een afgezwakte versie; hierin wordt de arbeid weliswaar niet tegen de wil van de Derde-Wereldbewoner geleverd (dat zou slavernij zijn, en slavernij is - in het Westen althans - al lang geleden afgeschaft) en ook niet gratis, zoals in Nawals versie het geval is, maar tegen een schandelijk lage prijs. Uiteraard gelden hier weer dezelfde bezwaren als tegen het grondstoffenuitbuitingsverhaal.

Wat de roof van vrijheid betreft is duidelijk waar Nawal op doelt: inderdaad vertoeven in de westerse gevangenissen relatief veel gedetineerden afkomstig uit de Derde Wereld. Waarschijnlijk meent Nawal dat er sprake is van discriminatie, en wil ze dat de gevangenispopulatie voortaan een afspiegeling van de bevolking vormt. (Deze eis is bij mijn weten in Nederland nog nooit gesteld door progressieve intellectuelen. Dat is opvallend, aangezien het een logische consequentie is van de afspiegeling-van-de-bevolking-ideologie. Waarschijnlijk liggen er tactische overwegingen aan deze nalatigheid ten grondslag: de eis zou geen kans maken te worden ingewilligd, en het enige gevolg zou zijn dat ook de andere afspiegeling-van-de-bevolkingeisen kritischer bekeken zouden worden.)

Opmerkelijk is dat Anil Ramdas bij iedere duistere uitspraak van Nawal meteen schijnt te begrijpen wat ze bedoelt. Nooit komt er een vraag om nadere toelichting over z'n lippen; kennelijk zijn Nawals uitspraken voor hem allemaal waarheden als koeien. Er lijkt sprake te zijn van een soort progressieve dieventaal, voor buitenstaanders volkomen onbegrijpelijk, en voor halve ingewijden zoals ik slechts met zeer veel moeite te ontcijferen.

Wat had Nawal nog meer te melden? Wat de mensenrechtensituatie in het Westen betreft ziet Nawal niet veel verschil met de situatie in de Derde Wereld: `Kijk naar de armoede in een rijk land als Amerika. Worden de mensenrechten daar niet geschonden? En als je je wapens gebruikt om mensen te vermoorden, louter om de prijs van de olie omlaag te krijgen, is dat niet een schending van mensenrechten? In de Derde Wereld zijn er politieke gevangenen, maar het is het Westen dat politieke oorlogen voert en veel meer doden op z'n naam heeft.'

Dat juist Amerika wordt aangevallen op de daar heersende `armoede' is opmerkelijk, aangezien de gemiddelde Amerikaan onder de armoedegrens in vergelijking met de doorsnee-Derde-Wereldbewoner een soort miljonair is. Verwonderlijk is dat niet, gezien de socialistische politiek die de Derde-Wereldregeringen al decennia lang voeren.

Om de politieke gevangenen in de Derde Wereld goed te praten verzint Nawal, heel creatief, een nieuwe term: politieke oorlog. Hoe creatief ook, het getuigt niet van veel verstand om een oorlog die volgens Nawal zelf gevoerd is `louter om de prijs van de olie omlaag te krijgen' een politieke oorlog te noemen; zoiets is eerder een commerciële oorlog.

Voorts getuigt het natuurlijk van weinig respect voor de waarheid om te beweren dat `het Westen' verantwoordelijk is voor de Golfoorlog, en niet Irak. Op dezelfde manier redenerend moet men ook zeggen dat Amerika de Tweede Wereldoorlog begon, en niet Duitsland. Afgezien daarvan is de theorie dat `het Westen' veel meer doden op z'n naam heeft staan dan de Derde Wereld opmerkelijk te noemen. Het aantal slachtoffers dat in de Golfoorlog viel is een peuleschil vergeleken bij het aantal slachtoffers dat in de oorlog tussen Iran en Irak viel, om nog maar te zwijgen van al die andere (burger)oorlogen die de Derde-Wereldlanden met zo'n opmerkelijk enthousiasme blijven voeren. - Het is werkelijk verbazingwekkend hoeveel leugens en onzin Nawal in één enkele zin weet te proppen. Dat Anil Ramdas niet de neiging voelt Nawal te confronteren met haar opzichtige gejok, is minder verbazingwekkend: je bent een intellectueel of je bent het niet.

Een laatste citaat: `Ik vind dat er te veel drukte wordt gemaakt om Salman Rushdie [...] Laatst is een Egyptische collega van me vermoord. Daar hoor je niets van.' Dit vindt Nawal getuigen van een dubbele moraal. Vond Nawal tijdens de Golfoorlog nog dat het schandalige neokolonialistische Westen zich niet mocht bemoeien met interne Arabische aangelegenheden, nu kapittelt ze het Westen omdat het zich niet bemoeit met interne Arabische aangelegenheden. - Waar een wil is, is een weg.

Als we de media mogen geloven, is Nawal de meest belangwekkende intellectueel die de Arabische wereld heeft voortgebracht. Ik hoop van harte dat er bij de uitverkiezing van Nawal sprake is geweest van seksistische selectiecriteria, want anders ziet het er niet best uit voor de Arabieren.

Om vrolijk af te sluiten wil ik u de volgende waar gebeurde anekdote niet onthouden: uit Arabisch nationalisme zette Nawal haar spaarcentjes niet op een degelijke westerse bank, maar op een Arabische bank, de BCCI. Door allerlei fraudes en malversaties ging deze bank al snel failliet, en verloor Nawal haar gehele vermogen. Alsof dit nog niet grappig genoeg was, verzon Nawal de volgende verklaring voor de ondergang van de bank: er was volgens haar sprake van een westerse samenzwering om de bank te straffen omdat deze had geweigerd de Golfoorlog mee te financieren.

En zo kon Nawal weer rustig slapen.

Bart Croughs

Over de auteur

Bart Croughs (1966) is een van de vruchtbaarste libertarische geesten van Nederland. Hij is afgestudeerd in de filosofie en was voorheen hoofdredacteur van het tijdschrift "Reactie".

Bart Croughs schreef het boek "In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon". U kunt het bestellen bij Lulu.com of delen ervan hier lezen. Het is een humoristische en felle aanval op het links intellectuele denken in Nederland en legt op zeer leesbare wijze de inconsequenties ervan bloot.

Verder schreef hij voor Playboy zijn eigen column in de periode van maart 1997 tot en met augustus 1998. Gedurende enkele jaren had Croughs een column in het opinieweekblad HP/de Tijd.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl