Taartfilosofie

Door Bart Croughs

21 december 2005

‘Rapport: Europeanen leven op te grote voet’, aldus een alarmerende kop in NRC Handelsblad.

“Om alle consumptiegoederen te maken die Europeanen gebruiken, is een landoppervlakte nodig van ruim twee keer de omvang van Europa,” volgens een rapport van het Europees Milieuagentschap. We leven in Europa dus pas op de juiste voet als we allemaal de helft gaan consumeren.

Een Nederlandse ethicus legde het in Trouw als volgt uit: “Stel je de aarde voor als een platte schijf. Alle zes miljard mensen krijgen daar een minuscuul taartpuntje van. Als iedereen een net zo grote taartpunt krijgt als ik nu heb, zouden we wel drie planeten nodig hebben. Ik consumeer dus te veel.” In grote lijnen zijn de ethicus en het milieuagentschap het eens. Er bestaat alleen nog onenigheid over de vraag of we er in Europa naar moeten streven twee keer zo arm te worden of drie keer zo arm.

Waar gaan de taartfilosofen precies de mist in? Het onuitgesproken uitgangspunt van de taartfilosofie luidt dat de hoeveelheid taart niet kan worden vermeerderd. Bewerking van de aarde levert een vaststaande hoeveelheid taart op, en als de verwerpelijke westerse mens meer taart produceert en opeet, dan volgt daar logischerwijze uit dat er voor de arme, uitgebuite derde wereld minder taart overblijft. Kortom, onze rijkdom veroorzaakt de armoede in de derde wereld.

Dat het uitgangspunt van de vaste hoeveelheid taart altijd onuitgesproken blijft, is niet zo vreemd. Zou je het wel uitspreken, dan bestaat het risico dat mensen gaan inzien dat hier sprake is van baarlijke nonsens. Door zaken als technologische vooruitgang en kapitaalaccumulatie stijgt de hoeveelheid taart die geproduceerd wordt al een paar eeuwen lang in hoog tempo. Om meer taart te produceren, zijn helemaal geen andere planeten nodig. Menselijk vernuft is voldoende. Hadden we een paar eeuwen geleden naar de taartfilosofen geluisterd, dan leefden we nu allemaal in de derde wereld.

Dat het heel goed mogelijk is om meer taart te produceren, is niet echt een groot geheim. Het grote geheim is waarom de taartfilosofen desondanks zoveel aandacht krijgen van onze kwaliteitskranten.

Bart Croughs

Deze column verscheen eerder in HP/De Tijd.

Gerelateerde links:
- Karel Beckman: Niet eerlijk. Het rijke Westen verbruikt bijna alle grondstoffen in de wereld.
- Hernando de Soto en zijn oplossing voor de wereldarmoede

Over de auteur

Bart Croughs (1966) is een van de vruchtbaarste libertarische geesten van Nederland. Hij is afgestudeerd in de filosofie en was voorheen hoofdredacteur van het tijdschrift "Reactie".

Bart Croughs schreef het boek "In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon". U kunt het bestellen bij Lulu.com of delen ervan hier lezen. Het is een humoristische en felle aanval op het links intellectuele denken in Nederland en legt op zeer leesbare wijze de inconsequenties ervan bloot.

Verder schreef hij voor Playboy zijn eigen column in de periode van maart 1997 tot en met augustus 1998. Gedurende enkele jaren had Croughs een column in het opinieweekblad HP/de Tijd.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl