Hoe ver gaat de vrijheid van meningsuiting?

Door Redactie

7 februari 2006

Met de wereldwijde protesten tegen de blasfemische cartoons over de profeet Mohammed is de discussie over de grenzen van de vrijheid van meningsuiting weer behoorlijk opgelaaid. Was door o.a. Fortuyn de vrije meningsuiting opeens weer populair, het lijkt er nu op dat de overheid overweegt deze in te perken om het islamistische deel van de wereld tegenmoet te komen en de botsingen binnen de multiculturele samenleving te sussen en het zo wat langer uit te zingen.

Libertariërs menen dat er volledige vrijheid van meningsuiting moet zijn, ofwel dat de overheid niets te zeggen heeft over welke meningsuitingen wel of niet zijn toegestaan. Ook smaad en laster zijn toegestaan aangezien iemands reputatie niet iemands bezit is en er dus niet over mag beslissen, ook niet via de rechter. Voordeel daarmee is ook dat mensen minder geloof gaan hechten aan wat er zo allemaal beweerd wordt en menen dat iets waar is als het niet door de rechter is beboet.

Het enige wat niet mag is dreigen met geweld en dat is dan ook meteen de enige beperking op de vrijheid van spreken.

Is er, zoals veel mensen beweren, een spanningsveld tussen bijvoorbeeld vrijheid van geloof en vrijheid van meningsuiting? Volgens de libertariër Murray Rothard is die spanning er helemaal niet en komt die voort uit een gebrekkig inzicht in vrijheid zelf. Hij schrijft in zijn boek Power & Market:
Murray Rothbard

Feitelijk is er dus niet zoiets als een afzonderlijk recht op vrije meningsuiting; er is alleen iemands eigendomsrecht, het recht om te doen wat hij wil met zijn eigendom of het aangaan van vrijwillige overeenkomsten met andere bezitseigenaren.
Wat Rothbard zegt is dat het enige mensenrecht het eigendomsrecht is en dat alle andere rechten daaruit voortvloeien (geloof, meningsuiting, drugsgebruik) of daarmee in tegenspraak zijn (gratis woning, gratis gezondheidszorg, et cetera).

Iemand heeft volledige vrijheid van meningsuiting op zijn autonome stuk land, ergens anders wellicht niet. En in een vrije wereld zijn er miljoenen mensen, groepen of bedrijven die alleen of gezamelijk een autonoom stuk land bezitten, een heel verschil met de ongeveer 180 landen voor de meer dan 6 miljard aardbewoners nu (met ongeveer 5000 ethnische en culturele groepen).

Volgens libertariërs is er geen spanningsveld tussen de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van geloof.
Bezitseigenaren mogen daarmee dus ook bepalen dat bijvoorbeeld in hun restaurant er een beperking geldt voor de vrijheid van spreken en dat men het niet over religie of andere zaken mag hebben. Of dat dat alleen geldt voor bepaalde mensen in zijn restaurant. Op zich helemaal niet vreemd, de meesten van ons tolereren helemaal geen complete vrijheid van meningsuiting voor de mensen die bij ons thuis op bezoek komen.

Wie verwacht dat volledige vrijheid van meningsuiting zal leiden tot allerlei bevolkingsgroepen die elkaar naar het leven staan heeft het mis. Vrijheid houdt ook de vrijheid van associatie in waarmee mensen elkaar makkelijk kunnen ontwijken. De gedwongen associatie die de basis vormt van het immigratiebeleid zoals die de afgelopen 40 jaar is gevoerd zou dan ook niet hebben plaatsgevonden.

Gerelateerde links:
- Walter Block: Ter verdediging van de Lasteraar en Smader
- Murray Rothbard: Mensenrechten en eigendomsrechten
- De cartoons op de site van Elsevier

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl