De SGP en de vrouwenpartij

Door Bart Croughs

20 februari 2006

Wat waren ze blij, onze media, toen de Staatkundig Gereformeerde Partij aankondigde dat vrouwen voortaan geen lid meer mochten worden van deze partij!

Eindelijk weer eens een geval van onvervalste vrouwendiscriminatie.

De dagbladen, of ze nu elitair (NRC), christelijk (Trouw), of volks (De Telegraaf) waren, buitelden in ongekende eensgezindheid over elkaar heen in hun ijver hun feministische gezindheid te bewijzen. De NRC versloeg de feministische concurrentie op punten: in het redactionele commentaar werd het vrouwelijk volksdeel en passant `de betere helft van de mensheid' genoemd; daar had zelfs de Volkskrant niet van terug.

Tevens liet deze krant weten - en niet als enige - dat als de SGP niet zou inbinden, de partij dan eventueel maar ontbonden moest worden; met artikel 1 van de grondwet viel nu eenmaal niet te spotten. Daarmee werd de SGP de tweede partij (na de CD) die in haar voortbestaan bedreigd werd, en kwamen de gereformeerden tot de onaangename ontdekking dat het al even gevaarlijk is feministen te weerstaan als antiracisten.

Zo hoort het in een moderne democratie: niks geen vrijheid van vereniging, niks geen vrijheid van meningsuiting. Is een groepering zo brutaal er een andere mening op na te houden dan de machthebbers, en lukt het niet deze andersdenkenden met argumenten de mond te snoeren, dan staat gelukkig altijd nog de rechter klaar, het doorslaggevende argument van onze hedendaagse theologen. Dat dit simpele, maar verrassend effectieve middel om dissidenten van hun ongelijk te overtuigen zo lang in onbruik is geweest, mag verbazingwekkend heten.

Gelukkig voor de SGP en de CD zijn de methoden van de hedendaagse priesters, hoewel principieel niet afwijkend van die van hun middeleeuwse collega's, in de uitvoering toch wat zachtzinniger: ketters riskeren geen brandstapel meer, maar hooguit gevangenisstraf.

Wat de heilige verontwaardiging van het feministische volkje vooral zo aandoenlijk maakt, is de selectiviteit ervan. Toen die andere fundamentalistische partij, de Vrouwenpartij, een paar jaar eerder mannen uitsloot van het partijlidmaatschap, hoorde men van deze idealistische grondwetverdedigers niets. Artikel 1 van de grondwet wordt weliswaar gekoesterd, maar alleen bij heel speciale aangelegenheden; het zonder discriminatie toepassen van deze anti-discriminatiewet gaat uiteraard te ver.

Bart Croughs

Over de auteur

Bart Croughs (1966) is een van de vruchtbaarste libertarische geesten van Nederland. Hij is afgestudeerd in de filosofie en was voorheen hoofdredacteur van het tijdschrift "Reactie".

Bart Croughs schreef het boek "In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon". U kunt het bestellen bij Lulu.com of delen ervan hier lezen. Het is een humoristische en felle aanval op het links intellectuele denken in Nederland en legt op zeer leesbare wijze de inconsequenties ervan bloot.

Verder schreef hij voor Playboy zijn eigen column in de periode van maart 1997 tot en met augustus 1998. Gedurende enkele jaren had Croughs een column in het opinieweekblad HP/de Tijd.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl