“Het beste argument tegen democratie is een conversatie van vijf minuten met een gemiddelde stemgerechtigde.”
Winston Churchill

Talpa

Door Bart Croughs

15 september 2005

De manier waarop Talpa de voetbaluitzendingen verzorgt, heeft grote verontwaardiging teweeggebracht.

Commentatoren en columnisten waren het roerend eens: het is een schande dat de beste wedstrijden tot het  laatst worden bewaard, zodat je eerst de kneuzenclubs moet bekijken alvorens de topclubs te kunnen zien. Dat John de Mol een uiterst vooruitstrevende geste  maakt door eindelijk de zwakke clubs eens in het zonnetje te zetten, mag niet baten. De Nederlandse intellectueel mag dan nog zozeer vervuld zijn van liefde voor alles wat zwak en zielig is, als hij een half uurtje moet wachten op Ajax en Feyenoord verdwijnen de progressieve idealen als sneeuw voor de zon.

Dat de wedstrijden ook nog eens werden onderbroken door reclame riep zo mogelijk nog meer toorn op. De heimwee naar de publieke omroep was groot. Nu is er een reden waarom de publieke omroep het zich kan veroorloven om geen reclames tussen de wedstrijden uit te zenden: ze worden gesubsidieerd door de belastingbetaler. Nederland 1, 2 en 3 zijn in feite betaalkanalen. De vraag luidt: geven Nederlandse televisiekijkers werkelijk de voorkeur aan betaaltelevisie zonder reclame boven gratis televisie met reclame?

Canal+, een commercieel betaalkanaal, trekt nauwelijks kijkers en is al jaren verliesgevend. Aan de andere kant trekken de door reclame onderbroken films op de gratis commerciële zenders massaal publiek. Kortom, wanneer Nederlandse kijkers het voor het zeggen hebben, verkiezen ze in overgrote meerderheid gratis televisie met reclame boven betaaltelevisie zonder reclame. Onze publieke betaalkanalen zijn weliswaar zeer winstgevend, maar dat is eenvoudig te verklaren. Anders dan Canal+, dat zich beschaafd gedraagt en werkt op basis van vrijwilligheid, werken de publieke zenders op de manier van de maffia: je wordt gedwongen te betalen, of je nu gebruik wilt maken van de geleverde diensten of niet. Op die manier is het niet moeilijk om winst te maken.

Het schandaal is dus niet zozeer de manier waarop de gratis commerciële zenders in hun onderhoud voorzien (reclame) als wel de manier waarop de publieke betaalzenders dat doen (afpersing). Laat het aan de Nederlandse intellectueel over om de zaken volledig op z’n kop te zetten.

Bart Croughs

Deze column verscheen eerder in HP/De Tijd.

Over de auteur

Bart Croughs (1966) is een van de vruchtbaarste libertarische geesten van Nederland. Hij is afgestudeerd in de filosofie en was voorheen hoofdredacteur van het tijdschrift "Reactie".

Bart Croughs schreef het boek "In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon". U kunt het bestellen bij Lulu.com of delen ervan hier lezen. Het is een humoristische en felle aanval op het links intellectuele denken in Nederland en legt op zeer leesbare wijze de inconsequenties ervan bloot.

Verder schreef hij voor Playboy zijn eigen column in de periode van maart 1997 tot en met augustus 1998. Gedurende enkele jaren had Croughs een column in het opinieweekblad HP/de Tijd.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl