“If you think it’s immoral to sell an organ, don’t do it. But sick people shouldn’t have to die because some people despise markets.”
John Stossel

Stank voor Dank

Door Pamela Hemelrijk

4 september 2005

Of het nou intellectuelen zijn, of tv-recensenten, of ingezonden brievenschrijvers, of columnisten; vrijwel allemaal hebben ze intens de schurft aan Talpa. Ik vraag me af waar al die blinde haat vandaan komt. Wat heeft John de Mol ons nou eigenlijk misdaan? Toegegeven, hij produceert een hoop crap, maar look at it from the bright side: hij perst ons tenminste geen kijk- en luistergeld af, zoals sommige omroepen die wij kennen.

Vroeger wemelde het ook al van de John de Mol producties op de tv. Maar die werden toen nog aangekocht door, onder andere, de publieke omroepen. En die gebruikten daarvoor ons belastinggeld. Financieel zijn wij kijkers d’r dus enorm op vooruit gegaan: we krijgen weliswaar nog steeds dezelfde bagger voorgeschoteld, maar het is gratis bagger, en dat is een hele troost.

Maar de rest van de wereld lijkt daar anders over te denken. Zelfs de voetballiefhebbers kankeren erop los: ze klagen steen en been over de reclameblokken, ze jammeren over de kwaliteit van het commentaar, ze verlangen terug naar Mart Smeets en ze vinden het al bij al een verwerpelijke kapitalistiese schurkenstreek dat het winstbeluste Talpa de voetbalrechten bij Studio Sport heeft weggekaapt.

Niemand van die koekhappers lijkt zich te realiseren dat de NOS die voetbalrechten aankocht met ons belastinggeld, terwijl John de Mol ze uit eigen zak betaalt. Oftewel: wedstrijden waarvoor we vroeger met z’n allen honderden miljoenen per jaar moesten ophoesten, of we wilden of niet, die krijgen we nu gratis op de buis. Maar gek genoeg is niemand John de Mol daar erkentelijk voor. Stank voor dank is John zijn deel. Ik sta daar paf van. Als de pil uit het ziekenfondspakket gaat, dan schuimbekken ze van verontwaardiging, maar voor voetbal op de tv willen die masochisten blijkbaar met alle geweld zoveel mogelijk dokken. En als het niet meer hoeft, dan zijn ze kwaad, nota bene!

Zouden ze dat nou echt menen, die Talpa-haters? Dat ze zich met liefde honderden miljoenen per jaar willen laten afpersen door de NOS, louter en alleen om het gewichtige geraaskal van Mart Smeets niet te hoeven missen en de reclameblokken van Talpa niet te hoeven zien? Nog eigenaardiger is het dat ze niet hoort vitten op de reclame bij de publieke omroep. Ik heb het gisteren eens geklokt, voor Ned 1, 2 en 3. Ik kwam uit op pakweg 15 reclameblokken per avond, met een gemiddelde duur van 4 à 5 minuten. Dat vind ík nou pas een grof schandaal. Het minste wat je van die staatszenders zou mogen verwachten, in ruil voor al het belastinggeld dat ze ons aftroggelen, is dat reclame je tenminste bespaard blijft, zoals bij de BBC. Maar nee, zelfs dat is teveel gevraagd. Niet alleen krijg je per avond een dik uur Ster over je rug; je moet ook nog de dagelijkse preken van Postbus 51 bekostigen. Avond aan avond krijgen we het verwijt naar ons hoofd dat we een te kort lontje hebben, en we moeten d’r nog voor betalen ook!

Vergeleken bij deze schaamteloze flessentrekkerij mag John de Mol met recht een groot filantroop genoemd worden, die een standbeeld verdient. Of zie ik dat weer helemaal verkeerd?

Pamela Hemelrijk

Over de auteur

Pamela Hemelrijk (1947 - 2009) heeft twaalf jaar voor het ANP gewerkt als algemeen verslaggeefster, en tien jaar voor het Algemeen Dagblad, als feature-reporter en columniste.

Steeds meer conflicten met de hoofdredactie wegens het buiten hangen van de vuile was, en censuur op columns. Kreeg in 1995 een verbod om nog langer columns te schrijven over Srebrenica. (Hoofdredacteur: "Jij altijd met je gezeur over de waarheid, de hele waarheid en niets dan de waarheid; wij moeten hier een krant maken ja? Wij hebben hier te maken met de orde van de dag ja?")

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl