“When you vote, you are exercising political authority. You are using force, and force, my friends, is violence…the supreme authority from which all other authority is derived.”
Uit de film “Starship Troopers”

De Mythe van de Joodse Samenzwering - Deel I

Door Marcel Roele

19 augustus 2005

Het socialisme is een joodse uitvinding om de wereld te kunnen overheersen. Het kapitalisme trouwens ook. Theorieën die in extreem-linkse, extreem-rechtse en islamitische kringen worden geloofd.

Er zit zelfs een kern van waarheid in. Joden spelen een prominente rol – en dat hebben ze hele geschiedenis gedaan. Maar dat heeft ze geen wereldheerschappij gebracht; uiteindelijk werden joden vaak het slachtoffer van politieke bewegingen die ze steunden.

Op 14 november 2003 werd CDU-parlementariër Martin Hohmann uit zijn fractie gezet wegens antisemitische uitlatingen. De christen-democraat had op 3 oktober gezegd dat het niet eerlijk is dat men Duitsers nog steeds als een volk van daders ziet en joden als een volk van slachtoffers. Dat is eigenlijk net zo gek als joden een volk van daders te noemen wegens hun aandeel in de bolsjewistische terreur. Hohmann schrok zich rot van de kritiek op zijn uitspraken en begon snel terug te krabbelen (hij was verkeerd geciteerd en zo), maar hij had zich beter kunnen verschuilen achter de brede rug van de onomstreden held van de Tweede Wereldoorlog die als één van de eersten de joodse verantwoordelijkheid voor het bolsjewisme aan de orde stelde.


anti- of pro-semiet?
In 1920 schreef Winston Churchill in de Illustrated Sunday Herald dat joden “het meest formidabele en opmerkelijke ras zijn dat ooit heeft bestaan.” Na erop te hebben gewezen dat veel joden loyaal zijn aan het land waarin ze wonen en een constructieve bijdrage aan de samenleving leveren (met de joodse Britse premier Benjamin Disraeli als lichtend voorbeeld), stond hij stil bij de “internationale joden”en de “terroristische joden,” van wie velen “het geloof van hun voorvaderen in de steek hebben gelaten.” Zij vormen een “wereldwijde samenzwering voor de omverwerping van de beschaving en de reconstructie van de maatschappij op basis van achterblijvende ontwikkeling, jaloerse kwaadwillendheid en onmogelijke gelijkheid.” Volgens Churchill heeft deze groepering een rol gespeeld in de “tragedie van de Franse revolutie”, in “elke subversieve beweging tijdens de negentiende eeuw” en heeft zij nu “het Russische volk bij de haren gegrepen en is praktisch de onaangevochten leider geworden van het enorme Russische Rijk.”

Churchill wijst erop dat de meerderheid van de vooraanstaande bolsjewieken joden zijn. Met name in het “systeem van terreur toegepast door de Tsjeka” (...) “spelen joden een prominente rol, zo niet de hoofdrol.” (...) “Dezelfde slechte prominentie werd door joden verkregen in de korte periode van terreur toen Bela Kun regeerde in Hongarije” en tijdens de revolutionaire periode in Berlijn en Beieren (met onder andere Karl Liebkecht, Rosa Luxemburg en Kurt Eisner). Churchill concludeert: “Hoewel er in al deze landen veel niet-joden in ieder opzicht zo slecht zijn als de ergste van de joodse revolutionairen, is het aandeel van de laatsten, gezien in verhouding tot het aantal joden in de populatie, verbijsterend.”

De Maleisische premier Mahathir Mohamad verklaarde 16 oktober 2003 voor een instemmend gehoor van leiders van 57 islamitische landen: “vandaag de dag regeren de joden de wereld bij volmacht: ze laten anderen voor zich vechten en sterven. (…) Ze hebben het socialisme, communisme, mensenrechten en democratie uitgevonden zodat het vervolgen van hen verkeerd lijkt, zodat hun rechten gelijk zijn aan die van anderen. Op die manier hebben zij nu de macht over de sterkste landen. Deze kleine gemeenschap is een wereldmacht geworden.”

Karl Marx [...] schilderde in zijn essay Zur Judenfrage de joden af als een asociale clan die erop gericht is om niet-joden uit te buiten.
De stichters van het socialisme en communisme meenden in de negentiende eeuw dat nu juist het kapitalisme een joodse uitvinding was om de wereld te beheersen. Karl Marx (zelf van joodse afkomst, dus hij kon het weten) schilderde in zijn essay Zur Judenfrage de joden af als een asociale clan die erop gericht is om niet-joden uit te buiten. Michail Bakoenin schreef in 1869: "de joden zijn bij uitstek de exploiteurs van het werk van anderen en haten openlijk of in het geheim de volksmassa's."

De ultieme kapitalist, Henry Ford, oprichter van de Ford Motor Company, publiceerde in 1920 het boek The international jew: the world’s greatest enemy. Hierin klaagde Ford dat joden de pers en de filmindustrie in Amerika beheersen en de media gebruiken om onze normen en waarden af te breken. In de Verenigde Staten kochten drie miljoen mensen Fords boek, dat bovendien in zestien talen werd vertaald.

Verschillende hedendaagse auteurs beweren dat de joden en/of Israël en/of de aanhangers van Sharon de baas zijn in de Verenigde Staten. Edward Abboud (in Invisible enemy: Israel, politics, media and American culture) meende dat de zionisten aan de touwtjes trokken in het kabinet van Clinton, Edward Hermann (nota bene een jood) schreef over de joodse lobby: “Zij heeft niet alleen geholpen bij het onder controle krijgen van het mediadebat en het veranderen van het Congres in ‘door Israël bezet gebied’, maar heeft er ook voor gezorgd dat talloze beambten met ‘dubbele loyaliteiten’ strategische, beslissende posities in de regering Bush innemen.”

De Franse minister van Buitenlandse Zaken, Dominique de Villepin, zei: “de haviken in de Amerikaanse regering zijn in de handen van Sharon.” Volgens de Pakistaanse generaal Hameed Gul heeft de Israëlische geheime dienst de aanslagen van 11 september 2001 gepleegd om zo de Amerikaanse regering nog verder in de armen van de zionistische neoconservatieven te drijven en de oorlogen in Afghanistan en Irak uit te lokken. Prins Nayef, de Saoedische minister van Binnenlandse Zaken (met terrorismebestrijding in zijn portefeuille) zei eind 2002 in een interview met de Koeweitse krant al-Siyasa: “Wie hebben er nu geprofiteerd van 9/11? Ik denk dat de zionisten erachter zitten.”

Boeken waarin wordt ‘bewezen’ dat er geen vernietigingskampen bestonden, zoals Roger Garaudy’s The founding myths of modern Israel en Jürgen Graf’s The myth of the holocaust werden instemmend besproken in de Pravda, bejubeld door Nick Griffin van de Britse National Party en in het Farsi en Arabisch vertaald. Garaudy en Graf zijn op tournee geweest in de Arabische wereld en in Iran, waar Garaudy zelfs op audiëntie werd ontvangen door ayatollah Khamenei.

In haar extreemste versie komt deze revisionistische geschiedschrijving erop neer dat de holocaust een door de joodse samenzwering verzonnen mythe is om het bestaan en de misdaden van de zionistische entiteit te rechtvaardigen. In werkelijkheid wilden de nazi’s slechts de joden laten emigreren. Ze waren nergens welkom, dus sloten de nazi’s de joden van armoede maar op in concentratiekampen; de geallieerden bombardeerden de bevoorradingslijnen van de kampen; er braken hongersnood en tyfus uit; tyfus wordt overgebracht door luizen, dus desinfecteerden de nazi’s de kleren van de kampbewoners met Zyclon-B, een doodgewone insecticide – en geheel ten onrechte wordt nu beweerd dat er joden zijn vergast. Trouwens, de hele Tweede Wereldoorlog kon alleen maar escaleren (Hitler deed in 1941 zijn uiterste best om vrede te sluiten) doordat de joden het op een akkoordje hadden gegooid met de Amerikaanse en Britse regering: jullie mogen West-Europa veroveren en wij krijgen Palestina.



Hitler had het niet zo op joden
Klassieke werken waarin details over de joodse samenzwering uit de doeken worden gedaan, zoals de Protocollen van de Ouderen van Zion (een in 1905 door Sergei Nilus, een hoge ambtenaar van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken, gepubliceerd verslag van speeches van joodse leiders op een geheime bijeenkomst in Zwitserland in 1897) en Hitlers Mein Kampf zijn bestsellers in de Arabische wereld.

Momenteel zijn theorieën over joodse samenzweringen het populairst in extreem linkse, extreem rechtse en radicaal-islamitische milieus, die met elkaar gemeen hebben dat ze tegen Amerika, Israël, globalisering, democratie, universele mensenrechten en de Westerse (veramerikaniseerde) cultuur zijn. De Zwitserse neo-nazi Albert Huber heeft zijn volgelingen opgeroepen hun krachten te verenigen met die van de islamisten. Het Franse Front National ziet de moslims als natuurlijke bondgenoten in zijn strijd tegen het Amerikaanse en joodse culturele imperialisme. Om de dialoog op gang te brengen exploiteert een vriend van Jean-Marie Le Pen een islamitisch radiostation. Le Pen en zijn Duitse bondgenoot Franz Schönhuber zijn allebei fel tegen de oorlog in Irak. Hun Oostenrijkse geestverwant Jörg Haider bracht enkele steunbezoeken aan Saddam Hoessein.

Al in 1972 beschreef Horst Mahler, mede-oprichter van de Rote Armee Fraktion de Palestijnse moordenaars van Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen als “een moedig commando tegen zionistische soldaten die in München als sporters optraden.” Mahler en zijn geestverwanten sloten later een bondgenootschap met de Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NPD). In oktober 2001 demonstreerden duizend neo-nazi’s in Berlijn tegen de oorlog tegen terrorisme. Sprekers van de NPD noemden de aanslagen van 11 september een rechtvaardig antwoord op het Amerikaanse buitenlandse beleid. Horst Mahler zei: “De hoofdvijand is het dollar-imperialisme; nu heet dat mondialisering, een systeem dat erop gericht is wereldwijd de macht van het grote geld veilig te stellen. De NPD is een partij die zich tegen het kapitalisme keert.”

Wie overal joodse samenzweringen ziet, zelfs in de aanslagen van 11 september en de geschiedschrijving van de holocaust, heeft waarschijnlijk een antisemitische bril op. Anderzijds heeft iemand die joden alleen als slachtoffers ziet een te rooskleurige kijk op joden of een begrijpelijke angst antisemiet genoemd te worden. Het mag nog wel gezegd worden dat in Israël de joden naast slachtoffers ook daders zijn, omdat evident is dat ze niet zoveel keus hebben. Maar het daderschap van joden in de diaspora is een taboe-onderwerp, zoals Hohmann ervoer.

Marcel Roele

Volgende week deel 2 van 'De Mythe van de Joodse Samenzwering'.


Dit artikel verscheen eerder in HP/De Tijd.

© Marcel Roele. Alle rechten voorbehouden.

Marcel Roele (1961) is columnist van AD Magazine en schrijft over sociobiologie voor HP/De Tijd en Intermediair. Eerder publiceerde hij De eeuwige lokroep. Over seks, sekseverschillen en relaties (tweede druk, 1996), De menselijke soort en De Mietjesmaatschappij.

Over de auteur

Marcel Roele (1961 - 2011) was wetenschaps -journalist, sociobioloog en politicoloog.

Als free-lancer schreef hij voor een heel scala aan bladen, maar was vaste medewerker van HP/De Tijd. Hij verscheen regelmatig in radio- en tv-programma’s en werd gevraagd als spreker op symposia, congressen en corporate events.

Marcel Roele schreef de volgende boeken: De Mietjesmaatschappij, De eeuwige lokroep. Over seks, sekseverschillen en relaties, en De menselijke soort. Hier vindt u zijn homepage www.marcelroele.nl.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl