“When you vote, you are exercising political authority. You are using force, and force, my friends, is violence…the supreme authority from which all other authority is derived.”
Uit de film “Starship Troopers”

Emanciperen doe je zo

Door Pamela Hemelrijk

22 juli 2005

Toen Hirsi Ali nog in haar eentje vocht tegen de onderdrukking van de moslimvrouw, was de Volkskrant er altijd als de kippen bij om uit te leggen dat zulks alleen maar averechts werkte. Het ene hoofddoekje na het andere verscheen in de kolommen om te bezweren dat Ali de emancipatie geen dienst bewees met haar provocerende taal, en alleen maar moslimvrouwen van zich vervreemdde. En Wallage deed er nog een schepje bovenop, met zijn open brieven aan de VVD.

Nu voelt de redactie, trendgevoelig als zij is, zich toch geroepen om aandacht aan de kwestie te besteden. In Rotterdam is een speciaal opvanghuis opgericht voor moslimmeisjes die niet willen worden uitgehuwelijkt, en daar is de Volkskrant enorm van gecharmeerd. Saadet heet dat huis. Minirokken en andere verderfelijke westerse uitingen zijn er taboe, opdat de meisjes “van huis kunnen weglopen zonder hun eer te verliezen”. Het artikel is impliciet een soort terechtwijzing aan het adres van Hirsi Ali: “Kijk Ali, zó doe je dat. Emanciperen okee, maar dan wel met het broodnodige respect voor de in die kringen heersende vrouwvijandige cultuur”.

Het leukste citaat wil ik u niet onthouden: “Saadet onderhandelt met de ouders en regelt gesprekken. Dat is uniek in Nederland, want andere huizen doen dat niet. Hoewel de communicatie soms moeizaam verloopt, boekt het opvanghuis wel resultaat: in de meeste gevallen keren de meisjes terug naar huis.”
Dat noemen ze bij de Volkskrant resultaat boeken: weggelopen meisjes een paar weken te logeren vragen in een tehuis waar het behoud van hun eer voorop staat, waarna ze linea recta terugkeren op het ouderlijk nest, om alsnog te worden uitgehuwelijkt aan een neef die een verblijfsvergunning nodig heeft.

Hoewel de redactie het probleem zelf aansnijdt, probeert ze het in één adem toch weer te bagatelliseren: volgens Marianne Voorthoren (pojectmedewerker van de stichting Platform Islamitisch Organisaties Rijnmond), lees ik, komt gedwongen uithuwelijking weinig meer voor. “Maar er is een ander soort uithuwelijking voor in de plaats gekomen: subtiele druk om te trouwen met een bepaalde kandidaat. Een vader die bijvoorbeeld zijn dochter belooft aan een neef in Marokko, om hem aan een verblijfsvergunning te helpen. Als zij dan verliefd wordt op een ander, wil vader geen gezichtsverlies lijden voor de familie”.
Sjongejonge, dat is inderdaad een reuze verschil! Als ik Marianne goed begrijp ís de positie van de moslimvrouw dus al enorm verbeterd! Ze wordt niet meer gedwongen, maar subtiel onder druk gezet om als wandelende verblijfsvergunning te dienen voor een wildvreemde oude bok. (En als ze weigert, wordt ze subtiel door pappa overhoop geschoten, zullen we maar zeggen.)

Je vraagt je af: als er alleen maar sprake is van subtiele druk, waarvoor dient dat wegloophuis dan? Om subtiele druk te weerstaan hoef je alleen maar nee te zeggen. Daar heb je waarachtig geen blijfvanmijnlijfhuis voor nodig. Marianne onderstreept met haar zwakzinnige gewauwel haar eigen overbodigheid. Want óf die meisjes vrezen terecht voor hun leven - en dan hebben ze van dat opvanghuis dus geen spat bescherming te verwachten (zie boven) - óf ze lopen geen gevaar - en dan hoeven ze er ook niet naartoe.

Dat door de Volkskrant bejubelde opvanghuis heeft maar één daadwerkelijke functie: mensen als Marianne Voorthoren aan een lucratieve baan te helpen, and to make them feel important. Begrijp je het nou, Hirsi Ali? Zó help je de moslimvrouw uit de puree! Door een charade op te voeren waar niemand ene moer wijzer van wordt, behalve jijzelf. Je moet het probleem niet te lijf gaan, je moet alleen de schijn wekken dat er iets aan gedaan wordt. Dan heb je van Wallage en consorten niks meer te vrezen, en dan word je op het Binnenhof op handen gedragen. Riskeer je daarentegen je eigen leven om daadwerkelijk iets te doen, dan zullen ze daar niet rusten voor ze je een kopje kleiner hebben gemaakt. Al dan niet met behulp van de Islamitische jihad.

Het ergste van alles vind ik de deprimerende voorspelbaarheid waarmee de media te werk gaan. Het begint altijd met het negeren en doodzwijgen van ongewenste ontwikkelingen. Dan komt het zwartmaken van de mensen die daar wél over willen praten. Vervolgens, als het probleem domweg niet meer te ontkennen valt, omdat het met de dag erger wordt, begint het bagatelliseren: “Okee, Theo van Gogh is in stukken gesneden, en we durven niet meer naar Sail Amsterdam uit angst voor aanslagen, en niet alleen Nederland, maar heel West-europa wordt in zijn voortbestaan bedreigd door een Islamitische hostile takeover, maar kijk toch eens hoe goed die hoofddoekjes het doen op school!” En tot slot, als kroon op het werk, komen waarachtig de tirades dat “de politiek” dit probleem veel te lang op zijn beloop heeft gelaten. En dat minister zus of zo toen en toen eigenlijk had moeten aftreden.

Tot voor kort kon de pers gewoon met doodzwijgen en zwartmaken volstaan, omdat we in dit land geen grote problemen hádden. Maar dit keer hebben ze de fout begaan hun strategie ook los te laten op een crisis van ongekende proporties, zoals we die sinds het uitbreken van WO II niet meer hebben meegemaakt. De tv-beelden die we vroeger alleen kenden uit Libanon en Israel, die komen nu uit Londen, Madrid en Den Haag. Theo van Gogh riep al jaren dat Nederland hard op weg was het Noord-Ierland van Europa te worden, en hij heeft uiteraard gelijk gekregen. En wat de deden de media? Die wezen hem de deur, één voor één (zonder daarbij overigens op enig noemenswaardig verzet van Theo’s zogenaamde boezemvrienden te stuiten). Ik mag hangen als ik weet wat de pers drijft, maar één ding is zeker: belangstelling voor nieuws is het in ieder geval niet.

Pamela Hemelrijk

Over de auteur

Pamela Hemelrijk (1947 - 2009) heeft twaalf jaar voor het ANP gewerkt als algemeen verslaggeefster, en tien jaar voor het Algemeen Dagblad, als feature-reporter en columniste.

Steeds meer conflicten met de hoofdredactie wegens het buiten hangen van de vuile was, en censuur op columns. Kreeg in 1995 een verbod om nog langer columns te schrijven over Srebrenica. (Hoofdredacteur: "Jij altijd met je gezeur over de waarheid, de hele waarheid en niets dan de waarheid; wij moeten hier een krant maken ja? Wij hebben hier te maken met de orde van de dag ja?")

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl