Nederland Gidsland

Door Bart Croughs

4 juli 2005

De idealistische popmuzikant Bono bezocht afgelopen week de Europese Commissie om te pleiten voor meer ontwikkelingshulp en voor het kwijtschelden van de schulden van arme landen.

De voorzitter van de Europese Commissie Barroso vond het een goed idee, en verzekerde Bono dat hij er alles aan zou doen de Europese belastingbetaler te laten bloeden.

Je kunt je afvragen waarom types als Bono, die claimen zich druk te maken over de armoede in de derde wereld, zo gespitst zijn op zaken als ontwikkelingshulp en het kwijtschelden van schulden. Is er ook maar één arm land in de wereld ooit welvarend geworden door dit soort maatregelen?

Waarom niet te rade gaan bij landen die er daadwerkelijk in geslaagd zijn de armoede sterk terug te dringen? China bijvoorbeeld, of India. Het recept van deze landen was simpel. China, een volledig socialistische economie, en India, een grotendeels socialistische economie, hebben eenvoudig de wijze lessen van Adam Smith ter harte genomen. Privatiseer, dereguleer, en laat de onzichtbare hand z’n heilzame werk verrichten. Voor westerse bedrijven wordt het zo aantrekkelijk om te investeren, en internationale handel doet de rest. Van werkelijk vrije markten is in China en India weliswaar nog geen sprake (net zomin als in het Westen), maar zelfs halve maatregelen hebben al grote gevolgen. Het aantal Chinezen onder de armoedegrens is de laatste 25 jaar met 400 miljoen afgenomen.

Niet alleen is hier sprake van daadwerkelijk effectieve armoedebestrijding, het kost bovendien de westerse belastingbetaler geen cent. Integendeel, hij profiteert volop mee in de vorm van goedkope importproducten – voor zover de Europese Unie daar geen stokje voor steekt.

Desondanks houden idealistische muzikanten als Bono en Bob Geldof nooit manifestaties voor het kapitalisme. Wat hun motieven ook mogen zijn, het is duidelijk dat er een gat in de markt is voor de sociaal bewogen muzikant die werkelijk iets ten goede wil veranderen. Het zou mooi zijn als Nederlanders hier het voortouw nemen.

Je ziet het voor je: Marco Borsato die met een muziekkaravaan naar de Europese Commissie trekt. Liedjes die op het programma staan: ‘Trade, not aid!’ ‘Death to socialism!’ ‘Lower taxes now!’ ‘Hooray for capitalism!’

Bart Croughs

Deze column verscheen eerder in HP/De Tijd.

Over de auteur

Bart Croughs (1966) is een van de vruchtbaarste libertarische geesten van Nederland. Hij is afgestudeerd in de filosofie en was voorheen hoofdredacteur van het tijdschrift "Reactie".

Bart Croughs schreef het boek "In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon". U kunt het bestellen bij Lulu.com of delen ervan hier lezen. Het is een humoristische en felle aanval op het links intellectuele denken in Nederland en legt op zeer leesbare wijze de inconsequenties ervan bloot.

Verder schreef hij voor Playboy zijn eigen column in de periode van maart 1997 tot en met augustus 1998. Gedurende enkele jaren had Croughs een column in het opinieweekblad HP/de Tijd.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl