Culinaire perikelen

Door Sven Andersson

2 april 2002

Nederland suddert nog na over de culinaire opmerking van Pim Fortuyn tegen een hinderlijk rondzoemende persmuskiet met een gebroken langspeelplaat tussen de gif-spuwende stembanden. Persoonlijk vond ik Fortuyn's verbale vliegenmepper wel amusant, maar in de in contreien van de geitenwollen moralist, gehuld in een perpetuele mist met de consistentie van een spreekwoordelijke erwtensoep, schijnt dit echter geheel anders gezien te worden. Het misthoornachtige stemgeluid van deze Juffrouw Ooievaar van de vaderlandse pers wordt hier hogelijk gewaardeerd – om voor de hand liggende redenen wellicht.

Laat ik ook 's een kluif in de kookpot doen. Dit is weer een fraai voorbeeld hoe verknipt men is geworden in ons geliefde landje, na -tig jaar politiek correcte indoctrinatie. Alleen al het woordje 'koken' is voldoende om het voltallige leger eencellige weekdieren uit de gelederen der gesubsidieerde gedachtenpolitie de muffe barricaden van de selectieve verontwaardiging te doen bestormen. Hoe verheffend!

De gedachtegang – of wat daar voor door moet gaan – van het archaïsch nageboorte dezer Dolle Mina's is even boeiend als fabuleus. Immers, als The Pimster had gezegd 'ga een muurtje metselen' had niemand zich aangesproken gevoeld. Dit had hooguit aanleiding gegeven tot een verticaal gemigreerde wenkbrauw op een enkel niet begrijpend aangezicht.

Dus het metselen van muurtjes, het leggen van straattegels of het repareren van automobielen – om maar 's wat te noemen – staat kennelijk nog steeds hoger in aanzien dan de nobele kookkunst in deze kringen van zelfgebreide macramé-revolutionairen. Maar het wordt pas echt onbegrijpelijk als we in ogenschouw nemen hoe dit gedachtegoed heeft kunnen doordringen in de gelederen der toch gewoonlijk vrij nuchtere Nederlandse goegemeente. Daar moet méér achter zitten.

Persoonlijk vind ik een voortreffelijk bereide, eenvoudige doch voedzame maaltijd heel wat inspirerender dan een verzameling passend gerangschikte stenen. Maar dit is zoals gezegd persoonlijk en ik wil hiermee niets afdoen aan het nuttige handwerk der bouwende ambachtslieden. Het laatste dat ik wel zou willen is het beledigen van een hele bevolkingsgroep.

De nobele kookkunst wordt zwáár onderschat. Overigens schijnt het aantal mannelijke koks in het professionele circuit veruit in de meerderheid te zijn. Waarmee ik trouwens geenszins wil impliceren dat vrouwen niet zouden kunnen koken, zulks een generaliserende en stigmatiserende gedachte werp ik verre van mij.

Maar wat is er nu stigmatiserender, de opmerking van Pim, of de paranoïde conceptie van de politiek correcte neuzelaars? Naar verluidt zijn de voedselbereidende kwaliteiten van Wokje aanmerkelijk beter dan heur ondervraagtechnieken. En met 'ga lekker koken' zegt hij immers niet dat deze belangrijke bezigheid alleen aan vrouwen voorbehouden zou zijn, dat maakt het schizofrene groepje kommaneukers van de gedachtenpolitie er van. Dus eigenlijk zijn zij het die stigmatiserend en rolbevestigend bezig zijn.

Schokkend nieuws? Nauwelijks. Denk maar aan de steeds veranderende benaming voor allochtonen, omdat deze een 'negatieve lading' zou hebben gekregen. Telkens opnieuw. Het 'mentaal-uitgedaagde' hoofd-kaboutervrouwtje van de deelraad Amsterdam Zuidoost verbóód het woord zelfs in 'haar' stadsdeel. Het moet niet veel gekker worden. Vreemdelingen werden allochtonen en allochtonen werden 'nieuwe Nederlanders'. Bedrijfsleiders werden 'managers' en schoonmakers 'interieurverzorgers'. Nederland werd 'de multiculturele samenleving' en uitkeringstrekkers 'bijstandsgerechtigden'. Laatst zag ik een mentale dwerg met een overschot aan tijd tegenover Sonja Barend betogen dat het woordje 'zwart' uit de Nederlandse taal en in het bijzonder de Dikke van Dale moest worden geschrapt. Nog even en we zwetsen alleen nog maar in eufemismen. Als we dan tenminste überhaupt nog woorden over hebben. Tegen die tijd is wat óóit Nederland was tot een dermate vaag begrip verworden dat het nauwelijks nog een concept genoemd mag worden, en zijn we inmiddels zó hersendood dat we het leven dan ook maar beter de 'ondode episode' kunnen noemen. Waarschijnlijk is dit dan onderwijl – o ironie – nauwelijks nog een eufemisme te noemen.

Zorgwekkend is het wel, in aanmerking genomen dat dit zompige gedachtegoed zich verspreid heeft als de vettige lading van een petrochemische supertanker over een kolonie zeezoogdieren. De wollige politiek correcte doctrine is doorgedrongen in elk woord en geschrift, beeld en geluid. Ja zelfs in onze eigenste gedachten.

Eens kijken of u iets opvalt in het volgende rijtje: Nederlanders, Duitsers, Fransen, Belgen, Engelsen, Amerikanen, Spanjaarden, Portugezen, Joodse mensen en Turkse mensen.

Wel? Ik heb het u makkelijk gemaakt! Nou, vooruit dan maar: wie heeft er bedacht dat Turken en Joden geen mensen zijn, aangezien dit er kennelijk aan toegevoegd dient te worden in politiek correct lingo? Hoe curieus dit is heeft men kennelijk zelf niet eens door. Evenmin dat het pas écht 'stigmatiserend' is om Joden en Turken anders te behandelen dan bijvoorbeeld Fransen en Spanjaarden.

Ik zag onlangs de vleesgeworden bekrompenheid, Jeanne 'stuur een briefkaart' Kooijmans, tijdens het interview met de Turkse documentairemaakster Meral Uslu van schrik verschieten toen de laatste opmerkte de op straat rondzwervende Marokkaanse jeugdbendes best intimiderend te vinden. Het politiek correcte Sjaantje was hevig van haar stuk gebracht door deze 'stigmatiserende' opmerking uit onverdachte hoek. Haar vermolmde denkraam kon al nauwelijks het onderwerp omvatten van Uslu's documentaire; een Turkse vrouw bij het Vlaams Blok. En dan nu zo'n observatie over een gekoesterde minderheid, nota bene door een dubbele minderheid, een allochtone vrouw nog wel! Na zich enigszins hersteld te hebben haastte Sjaantje zich met verwachtingsvolle blik te opperen:''Je bedoelt natuurlijk te zeggen 'een groepje hangjongeren''. Maar haar misere was eerst pas begonnen, want Meral herhaalde haar opmerking en antwoordde zelfverzekerd 'het zijn toch echt Marokkaanse bendes'. Sjaantje's hoofd vertoonde inmiddels opvallend veel gelijkenis met het bekende logo van de SP, al is 'Poenige Paultje' Rosenmöller haar in werkelijkheid ongetwijfeld liever.

Zolang dit soort mentale kabouters hun zompige moraal over ons mogen uitstorten via de kanalen van de gesubsidieerde staatsomroep, hierbij gesteund door de al niet minder gesubsidieerde gedachtenpolitie in haar vele gedaanten, komen we niet snel af van de politiek correcte 'weg met ons' cultuur. Daarom zou het wellicht geen kwaad kunnen ons eens te gaan beraden of er niet een hele hoop valt te besparen op subsidies, tenzij men zich als de wiedeweerga gaat beperken tot het weergeven van de naakte waarheid. Interpreteren kunnen we zelf wel.

Indien deze eenvoudige opdracht de al jaren nepotistisch benoemde incestueuze propagandamachine van politiek-correct links boven de pet gaat, stel ik u de volgende vraag: wat heeft u liever, minder wachtlijsten of meer wollig geneuzel van zich superieur wanende 'progressieve intellectuelen'?

Men hoort vanuit deze hoek vaak geluiden als 'laten we het leger opheffen en het geld besteden aan de zorg'. Het volgende zegt men echter nooit – om begrijpelijk opportunistische redenen – en daarom doe ik het maar: laten we de subsidies afschaffen en het (vele) geld besteden aan de zorg.

Méér verpleegsters, wég met de gedachtenpolitie, wég met de vooringenomen Tv-dominees!

In de volgende aflevering: roerbak-koken met Wokje van Scharrelboer

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl