Duizendjarig Rijk

Door Pamela Hemelrijk

30 mei 2005

Het was weer zo kafka-esk als maar kon: me zoon had geen oproepkaart voor het referendum gekregen, en me inwonende schoondochter evenmin, en ik mocht hangen als ik wist bij welke instantie ik om opheldering moest vragen.

Bij wie moest ik zijn? Het voorlichtingsbureau van het Europees parlement? Binnenlandse Zaken? Buitenlandse Zaken? De dienst Persoonsregistratie? De Kiesraad? Het gemeentelijk Bevolkingsregister? Postbus 51? Hedy d’Ancona? Bij de zakkenwassers van de Deelraad Centrum? Bij het Eurovisie Songfestival?

Karrevrachten proza hebben de media over ons uitgekieperd over het Grondwetreferendum, maar geen eentje heeft de moeite genomen zich af te vragen of elke stemgerechtigde wel een oproep krijgt, en zo nee, waarom niet, en vooral, hoeveel niet? En dat terwijl de boven ons gestelde autoriteiten groot belang hebben bij een zo laag mogelijke opkomst; liefst minder dan 30 procent. Dreigen met oorlog heeft niet geholpen, dus sabotage is de laatste strohalm, lijkt mij. (Dat Donner de gore moed heeft ons een oorlog te beloven als we nee stemmen, is de gotspe van de eeuw. Alle grote oorlogen uit de geschiedenis zijn juist veróórzaakt door klootzakken die zonodig een Groot Rijk moesten stichten, zoals Alexander de Grote en Napoleon en Hitler en Stalin. Miljoenen mensen worden thans tegen hun wil ingelijfd bij zo’n Duizendjarig Rijk. Dat is vragen om opstand. Ik voorspel dat er in alle lidstaten radicale afscheidingsbewegingen zullen ontstaan, die hun autonomie met bomaanslagen proberen te heroveren. Alvast bedankt, minister Donner.)

Wist u trouwens dat er géén ondergrens bestaat voor de opkomst bij verkiezingen? Dit referendum gaat de prullebak in als minder dan 30 procent komt opdagen, maar om zichzelf te laten kiezen nemen onze politici genoegen met twee man en een paardekop. Dus zelfs als bij wijze van spreken alleen Hedy d’Ancona en haar vriendinnen zijn wezen stemmen voor het Europarlement, dan nóg is de uitslag bindend. Zelfs het bestuur van de klaverjasclub Schoppennegen kan geen besluiten nemen als er geen quorum aanwezig is, maar voor de verkiezingen in het Vierde Rijk is geen quorum vereist. Hoe zoiets kan, dat moet u mij niet vragen.

Eén ding is zeker: hoe meer stemgerechtigden zich walgend en geeuwend van de politiek afwenden, hoe gunstiger dat is voor de politiek. Dat weten ze daar donders goed; hun debatten en hun partijcongressen zijn niet voor niks zo stierlijk vervelend en slaapverwekkend. Boring the voters to death is hun geheime wapen.

Pamela Hemelrijk

 

Over de auteur

Pamela Hemelrijk (1947 - 2009) heeft twaalf jaar voor het ANP gewerkt als algemeen verslaggeefster, en tien jaar voor het Algemeen Dagblad, als feature-reporter en columniste.

Steeds meer conflicten met de hoofdredactie wegens het buiten hangen van de vuile was, en censuur op columns. Kreeg in 1995 een verbod om nog langer columns te schrijven over Srebrenica. (Hoofdredacteur: "Jij altijd met je gezeur over de waarheid, de hele waarheid en niets dan de waarheid; wij moeten hier een krant maken ja? Wij hebben hier te maken met de orde van de dag ja?")

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl