De schandpaal

Door Redactie

28 maart 2002

Door Sven Andersson Onlangs is er weer enige commotie ontstaan over een op 30 oktober '99 in Elsevier verschenen artikel van de hand van Pim Fortuyn, getiteld 'De moderne schandpaal'. Dit is nieuw leven ingeblazen door een verwijzing hiernaar in een artikeltje in de VARA gids. Voor de volledigheid wil ik opmerken dat ik, aangezien ik geen VARA lid ben, kennis genomen heb van dit artikel op het internet. Gezien de hernieuwde 'publieke verontwaardiging' en de vele ongenuanceerde reacties die her en der te lezen en te horen zijn over dit onderwerp, lijkt het mij nuttig dit onderwerp eens bij de horens te vatten. Ik wil hiervoor een gebeurtenis uit mijn eigen jeugd als uitgangspunt nemen. Ter referentie is helemaal onderaan deze pagina een link naar het bewuste artikel van Pim Fortuyn geplaatst. (Met dank aan Fortuyndiscussie.nl).

Ik was net vijftien toen ik werd ingewijd in de grote-mensen-liefde door een drieëntwintigjarig zusje van een schoolkameraadje. Een aanzienlijk verschil in jaren op die leeftijd, en bovendien hoogst illegaal en strafbaar.

Ik had allerminst bezwaar tegen deze heerlijke vrijpartij, en ik heb er louter plezierige herinneringen aan. Dat ik niet de enige ben blijkt wel uit het feit dit onderwerp zelfs bezongen is in hoogst populaire liedjes, door al even gelukkige lotgenoten.

Maar voor de wet maak dit allemaal niets uit. Dus: fout, schandalig, afstraffen die vuile pedo! Dientengevolge had deze lieftallige dame dus eigenlijk een paar jaar de bak in gemoeten, gevolgd door TBS. Mijn lot was in dat geval al nauwelijks beter geweest: mijn weldoenster achter de tralies, politieverhoren, boze ouders, een legertje professionele betweters om me vooral maar te overtuigen van mijn slachtofferrol, en uiteraard de schande over zoiets onbehoorlijks als het genieten van seks. Gecomplementeerd met de gebruikelijke 'verontwaardigde' media-aandacht voorwaar genoeg om een heerlijke ervaring om te vormen tot een heus trauma.

Gelukkig dus maar dat het voor iedereen goed is afgelopen.

De primaire reacties op een krantenbericht of artikel over pedofilie zijn nogal eens ongenuanceerd, om het mild uit te drukken. Ongehinderd door enige inhoudelijke kennis over de zaak reageert men op krantenkoppen, in termen als 'verwerpelijk' en 'tegen de muur zetten'. Ik gebruik dan het bovenstaande voorbeeld wel eens als de gemoederen over dit onderwerp weer eens hoog oplopen. Meestal draait men dan bij en reageert men met 'Ja, dat is natuurlijk weer heel wat anders', en de meeste mannen zijn bovendien zelfs lichtelijk jaloers op deze ervaring. Maar wat maakt dit dan eigenlijk zo 'anders'? Het gaat immers om verboden seksuele handelingen tussen een minderjarige en een volwassene, en toch vindt vrijwel niemand dit verkeerd.

Was het dan wel 'fout' geweest als ik 14 was geweest en zij 28? Of als ik 13 was en zij 30? Men weet hier meestal geen antwoord op. 'Je wilde het toch ook, en je vond het toch prettig? Dan is het dus wat anders.' Probeert men dan maar voorzichtig. Ik beaam dan uiteraard dat dit inderdaad volledig het geval was. 'Nou dan, dan heeft het toch niks met misbruik te maken?'. Nee, dat had het inderdaad niet, maar toch is het strafbaar en dient het derhalve als 'verwerpelijk' beschouwd te worden volgens de huidige normen.

Dan geeft men al gauw toe dat de wet op dit punt enige aanpassing behoeft, en komt men met uitzonderingen aan die volgens hen inderdaad geen kwaad zouden kunnen. Maar zodra ik dan vraag 'En als het nou eens geen vrouw maar een man was geweest?' Klapt men ineens dicht. Dan is het opeens niet meer zo duidelijk. Het idee van een leuke meid die een joch van vijftien inwijdt in de liefde spreekt de meeste mensen nog wel aan, maar als het een man betreft? Nou nee...

Maar het gaat er hier uiteraard niet om of een idee ons persoonlijk al dan niet aanspreekt. Daarom gebruik ik dit voorbeeld ook juist. Deze gevoelsmatige reactie is natuurlijk niet erg rationeel, laat staan rechtvaardig. Een homo zal wellicht net zo vertederd terugdenken aan een dergelijke eerste ervaring met een oudere partner als ik dat doe, en ik ken genoeg meisjes die ook allesbehalve spijt hebben van een vergelijkbare eerste ervaring.

De conclusie is derhalve dat het inderdaad gaat om het criterium vrijwilligheid. Dwang mag natuurlijk nooit, en ook geen morele druk of machtsmisbruik, maar als het écht om vrijwillig contact gaat is dat waarachtig heel wat anders. We gaan er nu voor het gemak vanuit dat iemand pas seksuele interesses krijgt bij het bereiken van de daartoe wettelijk vastgestelde leeftijd. Dat is natuurlijk onzin, die belangstelling is er meestal al veel eerder, en de leeftijd waarop dit ontstaat verschilt sterk per persoon.

Over dit onderwerp zijn jaren geleden al onderzoeken gepubliceerd die dit aantonen. Bovendien denk ik dat iedereen als kind wel eens geëxperimenteerd heeft, dus kan iedereen voor zichzelf eenvoudig vaststellen vanaf welk moment die interesse er was. Als we nou ook nog kunnen accepteren dat dit een hele normale en gezonde zaak is, kunnen we hier eens eerlijk over praten. Wellicht komen we er dan achter dat seksualiteit iets van alle leeftijden is, van schuchter 'doktertje spelen' tot 'de eerste keer'. Zo lang je als jongere zelf het tempo kunt bepalen waarin dit gebeurt en met wie lijkt me hier weinig mis mee.

Ofschoon men er niet voor schroomt zelfs kinderen te vervolgen, ligt het experimenteren onder leeftijdsgenoten maatschappelijk gezien wellicht iets gemakkelijker dan als er sprake is van een (aanmerkelijk) leeftijdsverschil, maar ook dit is uiteraard puur gevoelsmatig en de niet erg rationeel en eerlijk. Dat is net zoiets als een oudere man met een jonge vriendin als 'geslaagd' kwalificeren en een jongere man met een oudere vrouw 'vreemd'. Ook dit is natuurlijk een vooroordeel.

Als we consequent willen blijven is het enige eerlijke 'model' dus het 'vrijwilligheidmodel'. Als er sprake is van wederzijdse instemming tussen twee personen gaat het in feite niemand anders iets aan, ook de overheid niet. Als het een minderjarige betreft dient het belang van de minderjarige hierbij uiteraard voorop te staan en gewaarborgd te worden, en uiteraard moet deze wel in staat zijn een zelfstandige en weloverwogen beslissing te nemen.

Misbruik dient uiteraard streng gestraft te worden, zoals iedere vorm van verkrachting, want daar hebben we het dan over. Maar er moet wel een onderscheid gemaakt worden tussen de nietsontziende verkrachter en een onschuldige, voor beide partijen aangename belevenis als mijn eigen eerste ervaring. Die had ik overigens voor geen prijs willen missen. Het lijkt de laatste tijd echter wat doorgeschoten in de richting van de in het artikel genoemde Amerikaanse toestanden, waarbij een sfeer is ontstaan waarin je zelfs al verdacht bent als je een volstrekt onschuldige foto maakt van je eigen kinderen in bad of op het strand. Dat kan toch ook niet de bedoeling zijn

Het is een heikel onderwerp, zeker de laatste jaren, ofschoon nog niet zo lang geleden de algemene maatschappelijke opvattingen hierover veel genuanceerder waren. Maar na de uiterst schokkende affaire-Dutroux is er hierop een taboe ontstaan waardoor geen hond dit onderwerp meer durft aan te roeren. Kennelijk met reden, gezien de kortzichtige reacties op het artikel van Pim Fortuyn. Er wordt zelfs gesuggereerd dat hij het 'dus' zelf óók wel met kinderen zal doen. Waar haalt men die onzin vandaan? Als ik pleit voor een goede gezondheidszorg, ben ik dan automatisch ziek?

Het valt me overigens tegen dat mensen die zeggen Fortuyn te bewonderen om het doorbreken van allerlei politiek correcte taboes en zijn pogingen om de dingen weer gewoon bespreekbaar te maken nu kennelijk opeens een ander mening zijn toegedaan. Dit kan blijkbaar niet eens besproken worden zonder dat hij meteen verdacht wordt van pedofiele neigingen. Is dat niet precies hetzelfde als Pim racist noemen omdat hij een immigratieprobleem benoemt? Ik zie in ieder geval geen verschil. Of komt hier opeens de in heimelijke gedachte naar boven dat iedere homo eigenlijk ook een pedo is? Ooit bedacht dat dit óók wel eens een vooroordeel zou kunnen zijn?

Als we willen dat we in dit land weer vrijheid van meningsuiting krijgen, moeten we niet alleen de populaire thema's eruit pikken. Al liggen sommige dingen ons wat beter dan andere, we zullen ze op z'n minst bespreekbaar moeten maken. Om Pim te citeren; (...)'alles wat bespreekbaar is, is in beginsel ook beheersbaar''
(...)

Bovendien pleit Fortuyn hier niet zozeer vóór pedofilie als wel tegen eigenrichting, heksenjachten en schandpalen. Da's toch wat anders.Hij duidt bovendien aan dat begeleiding van veroordeelde pedoseksuelen door de reclassering wenselijk zou zijn maar dat dit niet of onvoldoende gebeurt. Ten slotte haalt hij een aantal verlichte standpunten aan uit de jaren 60 en 70, om te besluiten dat hij het jammer vind dat er tegenwoordig nog maar zo weinig begrip is voor elkaar. Ik zie niet in wat daar zo verwerpelijk aan is.

De mate van beschaving van een land meet men af aan het daar geldende strafrecht. Als ik reacties lees á la 'tegen de muur zetten en afmaken' vraag ik me af of deze mensen wel weten wat ze willen. Een maatschappij waarin dit gebeurt zet namelijk niet alleen 'die ander' tegen de muur waarvan het jou toevallig goed uitkomt, misschien ben je zelf wel eerder aan de beurt dan je denkt. Voor hen ben jij immers 'die ander'.

Laten we daar nog eens aan denken voor we anderen veroordelen.

De moderne schandpaal. Door Pim Fortuyn

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl