“If you protect a man from folly, you will soon have a nation of fools. ”
William Penn

Zes ministers is teveel

Door Pamela Hemelrijk

13 mei 2005

‘Zes ministers is genoeg’, oreerde Wouter Bos onlangs. Hij haalde er meteen alle kranten mee. Heel even voelde ik een sprankje hoop. Persoonlijk vind ik zes nog veel te veel, maar, overwoog ik bij mijn eigen, het is een begin. Wie had dat gedacht, dat uitgerekend een apparatsjik als Bos zou gaan pleiten voor het terugdringen van overheidsterreur. De wonderen zijn de wereld nog niet uit, koekebakker.

Maar ik had natuurlijk weer te vroeg gejuicht: Wouter wil geen ministeries afschaffen. Hij wil ze laten fuseren, zodat één incompetente lamlul de leiding krijgt over Onderwijs én Economie, één omhooggevallen druiloor de scepter mag zwaaien over Financiën én Sociale Zaken, etc. etc. Oftewel: nóg meer macht in nóg minder handen. Hij wil het nog erger maken dan het al is. Het ontbreekt er nog maar aan dat hij voorstelt om één Grote Roerganger te benoemen, die álle ministeries onder zijn hoede neemt.

Vraagt u zich wel eens af of we nou werkelijk een ministerie van pakweg Economische Zaken nodig hebben? Vast niet. In Bangladesh hebben ze veertig (40!) ministeries, waaronder – geloof het of niet – een ministerie van Jute, en dat vinden ze daar ook vanzelfsprekend, wil ik wedden. (Sinds de uitvinding van de kunstvezel is de markt voor jute geheel is ingestort; je kunt het aan de straatstenen niet kwijt. Nochtans spendeert de Bengaalse regering fortuinen om de Bengaalse jute-industrie op peil te houden. Met groot succes, mogen we wel zeggen: in 1990 lag er voor 14 miljoen dollar aan onverkoopbare jute in Bangla Desh te schimmelen. En die Bengalezen zich maar afvragen hoe het toch komt dat ze geen cent te makken hebben. Dat komt door de minister van Jute! Snap dat nou toch eens een keer! Naai die gek in een jutezak, smijt hem in de Ganges, en schakel als de wiedeweerga over op de productie van spullen die wél geld opbrengen!)

Onze regering doet eigenlijk precies hetzelfde: gemeenschapsgeld over de balk smijten om onrendabele ondernemingen in stand te houden. Ik wil niet eens meer wéten hoeveel poen ze hebben gepompt in RSV, en Fokker, en DAF Trucks. (Hieraan kun je volgens mij zien dat EZ altijd geleid wordt door mannen, of liever gezegd: ex-jongetjes. Als een bedrijf maar jongensspeelgoed maakt op ware grootte! Dan moet het tot elke prijs gered worden. Voor de Twentse textielindustrie hebben ze daarentegen nooit een cent uitgetrokken. Tafelkleden en zakdoekjes, daar krijgt een bewindsman geen latje van.)

Maar het sterkste argument om EZ integraal op te doeken, valt me nu pas in. Als de economie groeit en bloeit, dan constateert de regering steevast dat zulks te danken is aan het regeringsbeleid. Maar als de economie kwakkelt, dan is dat volgens de regering altijd te wijten aan factoren waarop de regering geen invloed kan uitoefenen, zoals de oliecrisis of de koers van de dollar of verminderde aardgasopbrengsten of what have you.

Moet u horen: als de overheid, naar eigen zeggen, niet bij machte is om recessie te voorkomen, waarom bemoeit zij zich dan überhaupt met de economie? Dat moet iemand mij bij gelegenheid toch eens uitleggen.

Pamela Hemelrijk

Over de auteur

Pamela Hemelrijk (1947 - 2009) heeft twaalf jaar voor het ANP gewerkt als algemeen verslaggeefster, en tien jaar voor het Algemeen Dagblad, als feature-reporter en columniste.

Steeds meer conflicten met de hoofdredactie wegens het buiten hangen van de vuile was, en censuur op columns. Kreeg in 1995 een verbod om nog langer columns te schrijven over Srebrenica. (Hoofdredacteur: "Jij altijd met je gezeur over de waarheid, de hele waarheid en niets dan de waarheid; wij moeten hier een krant maken ja? Wij hebben hier te maken met de orde van de dag ja?")

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl