“Private property is redundant. "Public property" is an oxymoron. All legit property is private. If property isn't private it's stolen. ”
Gustave de Molinari

Zwarte scholen

Door Bart Croughs

24 maart 2005

Dat het fenomeen van zwarte scholen bestreden moet worden, daarover zijn de meeste politici en opiniemakers het wel eens.

Maar over hóe het precies bestreden moet worden, bestaat grote onenigheid. Wat bijvoorbeeld te denken van scholen die allochtone leerlingen weigeren om zo te voorkomen dat het leerlingenbestand te zeer zwart kleurt? Enerzijds is het doel erg progressief: het voorkomt ‘apartheid’ en bevordert integratie. Anderzijds is het middel verwerpelijk racistisch: allochtonen worden geweigerd vanwege hun etnische afkomst. Verwarring!

Zo werden basisscholen in Tiel die allochtone leerlingen weigerden om het ontstaan van zwarte scholen te voorkomen, door het lokale discriminatiemeldpunt aangegeven bij de Commissie Gelijke Behandeling. De commissie oordeelde dat er sprake was van verwerpelijke discriminatie. Arme scholen! Denk je vooruitstrevend te zijn, en dan dit!

Een andere bron van onenigheid wordt gevormd door de vraag hoe blanke ouders het best kunnen worden overgehaald hun kinderen naar een zwarte school te sturen. Moet er een beroep worden gedaan op het eigenbelang, of juist op opofferingsgezindheid? De Rotterdamse CDA-wethouder Geluk betoogde onlangs in HP/De Tijd dat het in het eigen belang is van ouders hun kinderen naar een zwarte school te sturen. Want: “Er zal straks geen bedrijf, geen zorginstelling, geen vervolgonderwijs bestaan zonder allochtonen.” (Zelf stuurde de wethouder zijn kinderen merkwaardig genoeg naar een blanke school.)

Femke Halsema daarentegen had afgelopen zaterdag in NRC Handelsblad het volgende te melden over GroenLinksers die hun kinderen naar zwarte scholen sturen: “De kern van idealisme is dat het zich altijd tegen het eigenbelang richt. Veel maatregelen die wij voorstaan, richten zich ook tegen mijn comfortabele positie.” Halsema verkondigt hier met zoveel woorden de nogal reactionaire boodschap dat het tegen het eigenbelang van de ouders indruist om hun kinderen naar zwarte scholen te sturen. Daarmee ondermijnt ze de blijde boodschap van de Rotterdamse wethouder.

Het zou een goed idee zijn als vooruitstrevende politici, scholen en anti-discriminatiebureautjes eens de koppen bij elkaar steken en een gezamenlijke strategie afspreken. Zoals het nu gaat, is het een rommeltje, en dat is niet bevorderlijk voor de goede zaak.

Bart Croughs

Deze column verscheen eerder in HP/De Tijd.

Over de auteur

Bart Croughs (1966) is een van de vruchtbaarste libertarische geesten van Nederland. Hij is afgestudeerd in de filosofie en was voorheen hoofdredacteur van het tijdschrift "Reactie".

Bart Croughs schreef het boek "In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon". U kunt het bestellen bij Lulu.com of delen ervan hier lezen. Het is een humoristische en felle aanval op het links intellectuele denken in Nederland en legt op zeer leesbare wijze de inconsequenties ervan bloot.

Verder schreef hij voor Playboy zijn eigen column in de periode van maart 1997 tot en met augustus 1998. Gedurende enkele jaren had Croughs een column in het opinieweekblad HP/de Tijd.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl