Patria o muerte

Door Pamela Hemelrijk

21 maart 2005

Heer lieve Heiland, wat ziet de oude binnenstad van Havana eruit!! Zo, stel ik me voor, zou de Amsterdamse grachtengordel er nu uit zien als de kraakbeweging het indertijd, met behulp van Russische kalasjnikovs, zou hebben gewonnen van de ME en het gemeentebestuur, en alle grachtenpanden zou hebben gevorderd, ten einde deze gratis beschikbaar te stellen aan woningzoekenden.

Stel u voor dat vervolgens, op last van de kraakbeweging, het krakersblad Bluf! zou zijn uitgeroepen tot nationale staatscourant, en dat alle winkels, cafés, bars, disco’s, bordelen en hotels zouden zijn opgeheven, waarna hanenkammen ook daar hun intrek zouden hebben genomen. Dat alle lichtreclames voor Coca Cola, Heineken etc. zouden zijn verboden, en vervangen door de leus ‘ME Weg Ermee’ in kolossale neonletters, of torenhoge portretten van ‘Onze Heldhaftige kameraad en martelaar Hans Koki, Gestorven In Een Politiecel Van De Kapitalistiese Bloedzuigers’, en levensgrote teksten als ‘Krakers Herstellen Ook Hier De Stad’. Dan heeft u een idee.

Dat is, welbeschouwd, precies wat er met Cuba is gebeurd: het is in 1959 in zijn geheel gekraakt door een handjevol gefipte Marxistiese politicologiestudenten, aangevoerd door één van hun lijfadvocaten. Uit sommige gekraakte herenhuizen groeien thans bomen, en wat er van de ooit zo schitterende barokke gevels over is, wordt bijeengehouden met sloophout en heel veel duct-tape. Havana is één groot kraakpand. Maar eerlijk is eerlijk; je kunt er gratis wonen. Het concept huur is door het regime afgeschaft.

"[Cuba] is in 1959 in zijn geheel gekraakt door een handjevol gefipte Marxistiese politicologiestudenten."
Het concept geld trouwens ook. De gewone peso wordt hier uitsluitend gehanteerd om de salarissen in uit te betalen. Wat ie waard is, is moeilijk te becijferen. Niks, dat komt er nog het dichtste bij. Het enige wat de Cubanen ermee kunnen kopen, zijn door de staat verstrekte rantsoenen, die meestal op zijn. Echte goederen en diensten kosten hier wat ze bij ons ook kosten: 2 euro voor een koffie, 5 euro voor een pakje Lucky Strike, 100 euro per dag om een auto te huren. Je moet ze wel eerst 1 op 1 wisselen voor ‘convertible pesos’, die de regering speciaal voor dit doel heeft laten drukken, en die in feite niks anders zijn dan valse euro’s. Of valse dollars, zo u wilt.

Het fijne is dat de Cubanen deze valse dollars ook mogen aanschaffen, tegen een koers van 25 pesos per stuk. Een hele vooruitgang, want voor het bezit van echte dollars kon een Cubaan vroeger voor jaren de bak indraaien. De liftster die ik langs de snelweg oppik, werkt voor het ministerie van zus of zo (iedereen die een baan heeft is hier in staatsdienst; andere banen zijn er niet). Ze verdient daar 1500 pesos p.m., die ze, als ze er ook echt iets mee wil kopen, mag omwisselen voor 60 convertible pesos. Oftewel: de tegenwaarde van twee sloffen Lucky Strike. Kan ze daarvan nou rondkomen? Op geen stukken na, verklaart ze opgewekt; ze heeft welgeteld vier banen, werkt zestien uur per dag, en moet elke dag 80 km naar Havana liften, want met het busvervoer wil het nog altijd niet vlotten.

Het enige wat Castro niet heeft kunnen verpesten is de zee: turquoise als een edelsteen, met statige, majestueuze golven van sneeuwwit schuim. Een surfersparadijs, maar dan zonder surfers. Die dient maar door, geduldig wachtend op betere tijden. Ol’ man river, he just keeps rollin' along...

Pamela Hemelrijk

Pamela HemelrijkPamela Hemelrijk is columniste bij Metro. Haar altijd al gezonde wantrouwen jegens hen die de macht hebben is het afgelopen jaar enkel nog gegroeid door haar kennismaking met de ideeën van mensen als Murray Rothbard en Hans-Hermann Hoppe. Haar jongste columns hebben dan ook vaak een libertarisch tintje.


Gerelateerde link:
Ontluisterende foto's van het huidige Cuba


Over de auteur

Pamela Hemelrijk (1947 - 2009) heeft twaalf jaar voor het ANP gewerkt als algemeen verslaggeefster, en tien jaar voor het Algemeen Dagblad, als feature-reporter en columniste.

Steeds meer conflicten met de hoofdredactie wegens het buiten hangen van de vuile was, en censuur op columns. Kreeg in 1995 een verbod om nog langer columns te schrijven over Srebrenica. (Hoofdredacteur: "Jij altijd met je gezeur over de waarheid, de hele waarheid en niets dan de waarheid; wij moeten hier een krant maken ja? Wij hebben hier te maken met de orde van de dag ja?")

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl