“The whole aim of practical politics is to keep the populace alarmed (and hence clamorous to be led to safety) by menacing it with an endless series of hobgoblins, all of them imaginary.”
H.L. Mencken

Verzet

Door Bart Croughs

21 februari 2005

In HP/De Tijd was vorige week een vermakelijke klaagzang te lezen van een aantal vrouwen die carrière wilden maken, maar dan wel in deeltijd.

Ze kregen een kind en wilden daarna vier dagen werken, maar hun verwerpelijke machowerkgevers vonden deeltijdarbeid in een leidinggevende functie geen goed idee en gingen niet akkoord. Terwijl deze vrouwen volgens recente wetgeving recht hadden op hun vierdaagse werkweek, gaven hun bazen voorrang aan het bedrijfsbelang.

Kortom: schande! Het Recht Op Een Topfunctie In Deeltijd werd geschonden!

Hoe zouden deze vrouwen reageren als niet de werkgevers wettelijk gedwongen zouden worden om tegen hun wil een bepaald arbeidscontract aan te gaan, maar zijzelf? “Dwangarbeid! Uitbuiting! Als ik niet wil werken tegen bepaalde voorwaarden, dan heeft niemand het recht me te dwingen!” ’t Is maar een hypothese natuurlijk...

Het lijkt erop dat de ondernemers zich niet langer zonder slag of stoot door de overheid laten onderdrukken. Een eerder hoopvol teken was de reactie van de werkgevers op de wet die bedrijven verplichtte om te noteren hoeveel allochtonen ze in dienst hadden. Uiteindelijk verdween de wet in de prullenbak, eenvoudigweg omdat het bedrijfsleven massaal weigerde eraan mee te werken.

Het is een belangrijke les: de overheid kan wel proberen om bedrijven allerlei onzinnige verplichtingen op te leggen, maar ze is uiteindelijk afhankelijk van de medewerking van de slachtoffers. Als bedrijven massaal weigeren mee te werken, dan staat de overheid machteloos.

Dat de staat voortdurend probeert de rechten van werkgevers verder af te breken, is begrijpelijk. Verreweg de meeste kiezers zijn werknemers, en dus is het voor politici aantrekkelijk de rechten van werkgevers aan te tasten ten gunste van werknemers. Via de stembus voor je rechten vechten is voor werkgevers een hopeloze onderneming.

Democratie betekent nu eenmaal de heerschappij van de meerderheid. Burgerlijke ongehoorzaamheid biedt hier uitkomst. Bovenstaande voorbeelden van werkgeversverzet verdienen navolging.

Elke wet die inbreuk maakt op de gelijke rechten van werkgevers, dient geboycot. Elke keer dat contractvrijheid door weer een nieuwe wet wordt geschonden, moet uit de kelen van het bedrijfsleven een luid en massaal NEE klinken.

Werkgevers aller landen, verenigt u!

Bart Croughs

Over de auteur

Bart Croughs (1966) is een van de vruchtbaarste libertarische geesten van Nederland. Hij is afgestudeerd in de filosofie en was voorheen hoofdredacteur van het tijdschrift "Reactie".

Bart Croughs schreef het boek "In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon". U kunt het bestellen bij Lulu.com of delen ervan hier lezen. Het is een humoristische en felle aanval op het links intellectuele denken in Nederland en legt op zeer leesbare wijze de inconsequenties ervan bloot.

Verder schreef hij voor Playboy zijn eigen column in de periode van maart 1997 tot en met augustus 1998. Gedurende enkele jaren had Croughs een column in het opinieweekblad HP/de Tijd.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl