Goed dat er politie is

Door Pamela Hemelrijk

12 januari 2005

‘Veertien uur in de cel?' riep ik ongelovig. ‘Jij? De meest oppassende werkstudent van de grachtengordel? Wat had je dan gedaan?’ ‘Al sla je me dood’, zei Kareltje. ‘Ik was naar het café geweest, en ik liep met mijn fiets aan de hand over de Zeedijk. Toen werd ik ineens klemgereden door vier motoragenten. Zeg maar rustig omvergereden. De bandensporen zaten op mijn broekspijpen. Ze brachten me naar bureau Beursstraat, met handboeien om. Waarom? Verstoring van de openbare orde en belemmering van het verkeer. Dat zeiden ze tenminste.’

Rijverbod voor fietser
Jammer dat u Kareltje niet kent. Netter komen ze niet. Tenger postuur, bleek snuitje, verzorgd uiterlijk en ik heb hem nog nooit zijn stem horen verheffen. Zulke hetero’s moeten op hun hoede zijn voor potenrammers. Maar voor motoragenten?
‘Ik werd een uur in de cel gesmeten’, vervolgde Kareltje. ‘Toen lieten ze me weer vrij. Met een rijverbod voor 24 uur.’
‘Een rijverbod?” zei ik perplex. Voor een fietser? Zonder enige aanleiding?’
‘Tja’, zei Kareltje. ‘Ik begreep er ook geen zak van. Dus ik loop naar mijn fiets en ik stap op. Maar toen werd ik wederom gearresteerd. Want een van die klabakken was me gevolgd.
Toen werd het echt menens. Ze gaven me een blaastest, en verklaarden dat ik boven de norm zat. Omdat ik me niet kon legitimeren, wilden ze me niet laten gaan, tenzij ik de boete contant zou betalen. Maar ik had niet genoeg geld bij me.
Daarna wilden ze een bloedproef afnemen. ‘Maar dan wel graag door een arts’, zei ik. Want ik had geen zin om me door die angstaanjagende Neanderthalers met injectienaalden te laten bewerken. ‘Dat gaat je een hoop geld kosten’, zei de bende van vier voldaan, ‘en dat heb je niet’. Toen heb ik die bloedproef maar geweigerd. Voor ik het wist zat ik weer in de cel.
Ze hebben me daar vastgehouden van 2 uur ’s nachts tot 4 uur de volgende middag. Ik ben nog getoond aan een schoolklasje, dat een rondleiding kreeg op het bureau, en dat voor de gelegenheid een echte cel mocht bekijken met een echte boef erin.’

Geüniformeerde menseneters
‘Sjongejongejongejonge’, zei ik. ‘Die klabakken waren potenrammers in uniform, een ander woord is er niet voor. Ik wil wedden dat die vier bavianen dat aan de lopende band doen, om een centje bij te verdienen: ongevaarlijk uitziende types zoals jij oppakken, en leegschudden op het bureau. Als je die boete contant had betaald, hadden ze dat proces-verbaal natuurlijk meteen verscheurd, en de poet in hun zak gestoken. Heb je nog een klacht ingediend?’
“Jazeker’, zei Kareltje. ‘De procedure heeft ruim een jaar gevergd. Uiteindelijk ben ik in het gelijk gesteld.’
‘En?’ vroeg ik. ‘Zijn ze eruit gesmeten?’
‘Nee’, zei Kareltje. ‘Ze hebben een aantekening gekregen op hun conduitestaat.’
‘Wel godverdegodver’, brieste ik. ‘Die gangsters hebben zich schuldig gemaakt aan wederrechtelijke vrijheidsberoving! Daar staat zes jaar op! Hoe heten die klootzakken? Dan kan ik de lezertjes van de Metro waarschuwen tegen die geüniformeerde menseneters!’
Maar dat wou Kareltje niet vertellen. Hij wilde ze niet openlijk aan de schandpaal laten nagelen… Ik zei het al: hij is te goed voor deze wereld.

Pamela Hemelrijk

Deze column verscheen op 5 januari in Metro.

Over de auteur

Pamela Hemelrijk (1947 - 2009) heeft twaalf jaar voor het ANP gewerkt als algemeen verslaggeefster, en tien jaar voor het Algemeen Dagblad, als feature-reporter en columniste.

Steeds meer conflicten met de hoofdredactie wegens het buiten hangen van de vuile was, en censuur op columns. Kreeg in 1995 een verbod om nog langer columns te schrijven over Srebrenica. (Hoofdredacteur: "Jij altijd met je gezeur over de waarheid, de hele waarheid en niets dan de waarheid; wij moeten hier een krant maken ja? Wij hebben hier te maken met de orde van de dag ja?")

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl