“I would like to be a zero-government libertarian.”
Milton Friedman

Projectie

Door Bart Croughs

5 december 2004

Van alle reacties op de moord op Theo van Gogh was de meest bizarre afkomstig van J.A.A. van Doorn.

In zijn column in Trouw probeerde hij, uiteraard na verklaard te hebben dat de moord uiterst triest was, het verschil tussen woorden en moorden te bagatelliseren.

Het argument dat Van Gogh zich slechts van woorden bediende, werd door Van Doorn aldus van tafel geveegd: “Alsof woorden niet dodelijker kunnen zijn dan daden.” Hoe je precies door woorden gedood kan worden, bleef helaas in duister gehuld. Misschien dat Van Doorn hier aan voodoo dacht, of hekserij?

Van Doorn kapittelde ook de andere Nederlandse critici van de islam, die vanwege hun uitlatingen nu voor hun leven moeten vrezen. Tal van burgers en zelfs nogal wat politici, aldus Van Doorn, ‘zijn tenminste medeverantwoordelijk aan toekomstig geweld omdat ze door hun beledigende intolerantie het sociale klimaat hebben helpen verzieken’.

Wilders en Hirsi Ali zijn dus medeverantwoordelijk voor hun eigen dood als ze straks vermoord worden. Eigen schuld, dikke bult.

Dit alles deed denken aan Van Doorns uitlatingen over Fortuyn, in de periode dat deze voor zijn leven moest vrezen. Fortuyn was ‘boosaardig’ en ‘een charlatan’. Bovendien: “Feit is en blijft dat Pims populariteit een gevaarlijke zwakte in onze democratie blootlegt,” aldus Van Doorn, daarbij verwijzend naar de populariteit van Hitler (wie anders), Stalin en Castro (Trouw, 5 april 2002). Beledigende intolerantie blijkt ook Van Doorn op z’n tijd niet vreemd. Een maand later werd Fortuyn vermoord.

Iemand als Van Doorn, die van mening is dat door beledigende intolerantie het sociale klimaat wordt verziekt, en dat beledigers daarom medeverantwoordelijk zijn voor geweldpleging, moet zich bijna wel schuldig voelen over de moord op Fortuyn.

Des te meer omdat Volkert van der Graaf naderhand verklaarde beïnvloed te zijn geweest door de verbale agressie jegens Fortuyn.

Met een dergelijk schuldgevoel kun je twee dingen doen. Een ‘mea culpa’ behoort tot de mogelijkheden. Maar je kunt je onvrede met jezelf natuurlijk ook op anderen projecteren, door bijvoorbeeld critici van de islam medeverantwoordelijk te stellen voor het geweld van moslimterroristen.

Bart Croughs

Deze column verscheen eerder in HP/De Tijd.

Over de auteur

Bart Croughs (1966) is een van de vruchtbaarste libertarische geesten van Nederland. Hij is afgestudeerd in de filosofie en was voorheen hoofdredacteur van het tijdschrift "Reactie".

Bart Croughs schreef het boek "In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon". U kunt het bestellen bij Lulu.com of delen ervan hier lezen. Het is een humoristische en felle aanval op het links intellectuele denken in Nederland en legt op zeer leesbare wijze de inconsequenties ervan bloot.

Verder schreef hij voor Playboy zijn eigen column in de periode van maart 1997 tot en met augustus 1998. Gedurende enkele jaren had Croughs een column in het opinieweekblad HP/de Tijd.

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl