De wereld op zijn kop

Door Gabriella

23 november 2004

Sinds 2 november is het weer begonnen, het door mij gediagnosticeerde de-wereld-op-zijn-kop-syndroom heeft weer toegeslagen. De eerste keer dat ik kennis maakte met dit syndroom zal in januari 2002 zijn geweest, ik herkende het aanvankelijk helemaal niet, het openbaarde zich doordat ik af en toe wakker schoot, alsof ik in een soort winterslaap verkeerde, met het idee: “ik denk dat ik in de war ben, iedereen om me heen heeft een andere perceptie van de werkelijkheid, het zal ongetwijfeld aan mij liggen”, ik besteedde er niet al teveel aandacht aan en liet het een beetje sluimeren.

Tot uitbarsting kwam het na 6 mei, 2002. Toen sloeg het genadeloze gevoel toe, dat ik niet meer toerekeningsvatbaar was, ondanks het feit dat naar mijn weten mijn geestelijke vermogen niet beschadigd was of geïnfecteerd door een vreselijk virus. Ik raakte ernstig in de war door de volgende situatie: een rechts politicus was vermoord door een extreem linkse millieu-activist en vervolgens werden kopstukken als Ad Melkert en Paul Rosenmöuller bedreigd door criminele elementen.

Achteraf natuurlijk erg dom, maar na een beetje logisch redeneren kwam ik tot de volgende conclusie: er is iemand vermoord, ik heb een ouderwetse opvoeding genoten en altijd geleerd, de vermoorde persoon noemen we het slachtoffer en degene die de moord pleegt is in de regel de dader. Het slachtoffer was een volksvertegenwoordiger, met een behoorlijke achterban, dus volgens mijn logica kon je die achterban tevens slachtoffer van deze moord noemen. De sfeer waarin het slachtoffer omgelegd werd was al niet al te lieflijk. Het slachtoffer was tot racist gebombardeerd en de vergelijkingen met het fascisme vlogen je om de oren. Je zou kunnen denken dat er dan sprake zou kunnen zijn van polarisatie door degenen die continu het Nazi-rijk in de discussie betrekken. Dat dacht ik, supernaïef wezen dat ik ben, maar wat bleek, de situatie was helemaal niet zoals hiervoor geschilderd het was volkomen tegengesteld.

Het klimaat bleek namelijk NA de moord op Fortuyn verhard te zijn, oorzaak van polarisatie was Fortuyn zelf die met zijn harde uitspraken de zaak op scherp had gezet en de bedreigingen na de moord kwamen van zijn criminele achterban. De echte slachtoffers waren niet Fortuyn en zijn achterban maar de grootste slachtoffers waren de bedreigde linkse politici, en het gevaar kwam van rechts, van de achterban…………???????? Dusssssss, Fortuyn en achterban zijn helemaal geen slachtoffer maar dader??? Okeee, ik probeerde het te aanvaarden maar echt lukken deed het maar niet, Afijn gaandeweg ebde de totale verwarring weg, niet geheel, maar goed er viel mee te leven.

TOT 2 november 2004, ineens hebben we daar weer hetzelfde onuitroeibare syndroom. Er wordt een moord gepleegd op een criticaster van de islam. De kogel en het mes waren eigenlijk bedoeld voor een vrouw, een volksvertegenwoordiger. De dader koestert geen warme gevoelens voor onze democratie, hij wil een politica op een niet al te fijnzinnige wijze de mond snoeren. Hij tracht de boel te polariseren door een aanslag te plegen op de democratie. Ongelooflijk stupide natuurlijk, maar ik dacht weer in de slachtoffer, daderterminologie. Het slachtoffer zijn de vermoorde persoon, de democratie, en de volksvertegenwoordiger, de moordenaar zou dan logischerwijs de dader moeten zijn.

Stom, stom, stom, het slachtoffer dat is niet degene die op een gruwelijk wijze om zeep is geholpen nee, de achterban van de dader, de moslims, daar dient al onze aandacht naartoe te gaan. De Koningin, premier en de burgemeester van A´dam hebben nog nooit zoveel Marokkaanse theekransjes bijgewoond als de afgelopen weken. De daders van deze gepolariseerde situatie zijn de vermoorde persoon himself en de politica vanwege hun rottige uitspraken en hun kritiek. En als klap op de vuurpijl weet een oud-coryfee als Van Mierlo het puntje op de i te zetten door te benadrukken dat niet de moordenaar van Van Gogh een bom onder onze democratie heeft trachten te leggen. NNNeeeeeeeeee, nu blijkt de enige echte bommen-plaatster met terroristische motieven blijkt onze eigenste Rita Verdonk te zijn.

De reden voor de uitspraak van deze Grote Denker was dat Rita, de imam die haar weigerde een hand te geven, te kennen gaf dat dit nu niet bepaald de manier was waarop we in Nederland met elkaar omgaan. Volgens Van Mierlo werkte die houding in combinatie met een foto in De Telegraaf tot polarisatie. Wij hebben in ons polariserende polderland juist op dit moment enorme behoefte aan deze briljante conclusie, waardoor het toch maar weer heel duidelijk wordt dat je in Nederland anno 2004 als vrouw toch maar niet het gore lef dient te hebben om een eerbiedwaardige imam te wijzen op de verhoudingen tussen man en vrouw. Wij dienen niet de Mohammed B.´s van deze samenleving te vrezen, Neeeee de Rita V´s, daar moet je tegen ageren. Dus we zijn er weer, de wereld-op-zijn-kop, ik kan er maar niet aan wennen.

Gabriella

Gabriella schreef eerder de "Cursus Politiek Correct Bewustworden".

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl