Een eerlijk debat tussen Bush en Kerry

Door Anthony Gregory

10 oktober 2004

Jim Lehrer: Dames en heren, we zijn bijeengekomen voor het eerste presidentiële debat van 2004, tussen President George W. Bush, en Senator Kerry, die de twee politieke partijen vertegenwoordigen die Amerika regeren en de Commission on Presidential Debates controleren. Welkom, heren.

Bush en Kerry (in koor): Dank u, fijn om hier te zijn.

Jim Lehrer: Het formaat van het debat is als volgt. Eerst zullen de twee kandidaten beginnen met hun openingsopmerkingen. Dan zal ik een reeks vragen stellen, waarbij ik ervoor zorg om niet in verboden onderwepen te dwalen, en zullen de kandidaten antwoorden met hun uit hun hoofd geleerde standpunten. Er zijn technisch gezien tijdslimieten, maar in feite letten we daar nooit op. Achter de schermen had Senator John Kerry het kop/munt-spel gewonnen, maar aangezien de munt partijdig was, gebruikten we 'steen, papier, schaar'. De president won, vier keer uit tien, toen hij meende dat dat de manier was waarop dat spel gespeeld wordt. Meneer de President?

Bush: Dank u wel. Mijn beste medeamerikanen. Ik ben voor vier jaar uw president geweest. Het is een tijd van welvaart en succes voor mij geweest. Ik wil het opnieuw doen. Ik weet dat veel mensen mij niet meer kunnen uitstaan -- niet kunnen uitstaan hoe ik spreek, en mijn Texaanse manier van recht-door-zee spreken. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik populair zal zijn in de toekomst, net als alle presidenten dat zijn -- in de geschiedenisboeken.

Amerika werd aangevallen op 11 september 2001, en we moeten niet vergeten hoe we ons op die dag voelden, toen we besloten dat het tijd was om achter mij te verenigen. De hele zekerheid van mijn baan berust hierop. In antwoord op 11 september heb ik strenge wetten ingevoerd die de overheid vroeger wou invoeren, maar daar nooit een smoes voor had gehad. Ik nam ons ten oorlog in het Midden Oosten, waarbij ik twee landen binnenviel en vele duizenden doodde die in de weg stonden, waaronder terroristen. Terroristen zoals Al-Qaeda.

Het is goed om koning te zijn, maar het het is nog beter om keizer van de wereld te zijn.
Ik wil een Amerikaans imperium creëren. Het is goed om koning te zijn, maar het het is nog beter om keizer van de wereld te zijn. Mensen aanbidden je dan. Ze hebben respect voor je. Ik krijg gratis voedsel op hoogstaande diners, en ik weet dat ik dat de rest van mijn leven zal blijven krijgen. Het is nog beter om de zoon van de president te zijn, behalve dat men niet zoveel op logeren kan gaan.

Ik houd er ook van om andermans geld uit te geven en dan te zeggen dat ik dat doe omdat ik 'medelevend' ben. Dat is waarom is mensen geld wil geven om huizen te kopen, omdat ik er veel om geef om eruit te zien als medelevend. Door te garanderen dat miljarden belastingdollars naar bedrijven, defensiecontractanten, rijke boeren, en religieuze liefdadigheden gaan, kan ik ook zeggen dat ik conservatief ben. Het werkt goed voor mij.

Deze verkiezing is een belangrijke keuze om te maken voor elke Amerikaan -- iedere Amerikaanse stemmer, iedere burger. Wil je verder gaan met mij, George W. Bush, de vent die weet hoe hij steden moet opblazen met een glimlach? Of wil je met dat saaie watje aan de andere kant gaan? Het is niet een moeilijk keuze voor mij. Ik houd ervan om president te zijn. Dank u zeer.

Jim Lehrer: Meneer Kerry.

Kerry: Dit is inderdaad een grote keuze voor alle Amerikanen. Amerikanen moeten zichzelf de vraag stellen: Willen we roekeloos ten oorlog gaan, zonder internationale coalities, en diplomatische tact? Of willen we een president die weet hoe we de Fransen en de Duitsers betrokken kunnen maken bij het moorden? Meer dan duizend Amerikanen zijn doodgegaan in de Irakoorlog. Ik zou gegarandeerd hebben dat ten minste vijfhonderd van hen buitenlanders waren geweest.

De VN werd ontworpen om globale hegemonie acceptabeler te maken voor de volkeren de aarde. Ik zeg: daar moeten we van gebruik maken.
Ons grote land ging vroeger ten oorlog, waarbij het duizenden vermoordde en onze brute kracht over heel de wereld rondzwiepte, zonder het respect van de wereld te verliezen. Ik wil naar de ouderwetse tradities van het Amerikaanse imperium terugkeren, voordat Mr. Cowboy hier het allemaal verpestte door een oorlog te voeren zonder goedkeuring van de VN. De VN werd ontworpen om globale hegemonie acceptabeler te maken voor de volkeren de aarde. Ik zeg: daar moeten we van gebruik maken.

Daarnaast is de Amerikaande economie aan het verslechteren. Ik wil dat veranderen, of in ieder geval de illusie wekken dat ik dat verander, door socialistische gezondheidszorg op te leggen, en verbieden dat Amerikanen vrij kunnen handelen met de rest van de wereld. Ik wil een sterker, slimmer, hipper Amerika -- een Amerika dat weet hoe het de namen van landen dat het verovert moet uitspreken, en de wiskunde achter het failliete sociale zekerheidssysteem begrijpt.

Wanneer ik met de gemiddelde persoon op straat praat die minder dan een duizendste van mijn vermogen heeft, begrijp ik waar hij vandaan komt als hij zegt dat hij niet beter af is dan vier jaar geleden. Ik moet zeggen dat ik mij ontroerd voel wanneer ik Amerikanen overal hoor praten over stijgende kosten van de gezondheidszorg, drugs op straat, misdaad in de scholen, vuurwapens in de handen van criminelen, gebroken allianties, verloren banen en uitbestede dromen. En ik weet dat het beste strategie voor mij is om te beloven dat ik deze problemen kan oplossen, alle problemen in de wereld kan oplossen, en ik hoop dat ik genoeg Amerikanen kan overtuigen om hun vertrouwen in mij te plaatsen, zodat ik president kan worden en de wereld kan regeren, in plaats van dhr. Bush. Ik ben gedurende vele jaren een ambtenaar geweest, en het is mijn beurt om Numero Uno te zijn.

Bush: Hij is niet de enige die Spaans kent, weet u. Él no es único quién -– quién, eh, eh sabe ispanole –- weet u wel.

Jim Lehrer: Meneer Bush, het is nog altijd dhr. Kerrys beurt om te spreken.

Kerry: Geeft niet. Ik had anders toch niets belangrijks te zeggen.

Jim Lehrer: Goed. De eerste vraag. Meneer Kerry, hoe bent u van plan om de kosten van gezondheidszorg voor Amerikanen te verminderen?

Kerry: Gezondheidszorg is een recht, niet een privilege. Het herhalen van deze bumperstickerslagzin is de eerste stap -- de eerste stap om stemmen de winnen van Links, die tegen mijn oorlogszuchtigheid zouden kunnen zijn, maar mijn visie van Sovjet-stijl ziekenhuizen met mij delen.

De tweede stap is om de industrie te nationaliseren, de farmaceutische bedrijven die mijn campagne hebben ondersteund en de medische lobbygroepen die hetzelfde hebben gedaan in één kamer te krijgen. En hen te vertellen dat we een universeel gezondheidssysteem zullen hebben. Samen zullen we uitvogelen hoe we het systeem kunnen socialiseren, terwijl we bedrijfswinsten behouden, overheidsmacht en overheidsuitgaven uitbreiden, en onze stemmersbasis versterken.

Jim Lehrer: Sorry, maar bedoelt u dat dit een manier is om kosten te besparen?

Wie heeft er nou eigenlijk een CAT-scan of een levertransplantatie nodig? Ik zal ze toch kunnen betalen, wat er ook gebeurt.
Kerry: Oh. Nou, ja, in zeker zin. Aangezien het nieuwe systeem niet allerlei soorten buitensporige diensten zal leveren waar we nu voor betalen. Sommige operaties en medicijnen zijn gewoon te duur. Het is niet eens nodig om ze in het nationale systeem te hebben. Wie heeft er nou eigenlijk een CAT-scan of een levertransplantatie nodig? Ik zal ze toch kunnen betalen, wat er ook gebeurt.

Jim Lehrer: Mr. Bush, dezelfde vraag.

Bush: Uw laatste vraag was degene waarin uw Kerry vroeg of hij zeker was dat --

Jim Lehrer: Nee, nee. De vraag is: hoe zult u ziektekosten verminderen?

Bush: Misschien moet ik van arts wisselen?

Jim Lehrer: Nee. Hoe zult u nationale ziektekosten verwisselen?

Bush: Het antwoord is, zoals wij dat noemen, de vrije markt. Ik geloof in de vrije markt, en die vrije markt zou moeten worden gestimuleerd, versterkt en beschermd door de federale overheid. Ik zeg ook dat alle kinderen en ouderen zorg verdienen, en dat het de rol van de overheid is om die te leveren.

Wat ik zou doen is dat ik de farmaceutische bedrijven die aan mijn campagne doneren -- niet die van Kerry, want kijk, dit is waar wij het oneens zijn -- en de lobbyisten die ik aardig vind, in een kamer zou uitnodigen. We zouden in een kamer zitten. Maar een andere kamer dan die van Kerry. En we zouden een manier uitvogelen voor de overheid om gezondheidszorg te leveren aan Amerikanen door heel veel belastinggeld aan de grote bedrijven te geven, maar ik zou het niet nationale gezondheidszorg noemen. Dat zou mij stemmen kunnen schelen. Dus noem is het de vrije markt.

Jim Lehrer: En dit zal de kosten verminderen?

Bush: Ik weet het niet. Hoe moet ik dat weten? Zie ik eruit als een dokter? Ik ben de president, niet een dokter. Weet u, ik denk dat mijn zorgsysteem veel goeds zou doen voor mijn herverkiezeing in 2008 -- wanneer we de Constitutie wijzigen om mij opnieuw te laten meedingen naar het presidentschap, met Arnold Schwarzenegger als Vice President.

Jim Lehrer: Mr. Bush, wat zijn uw plannen om onderwijs in Amerika te verbeteren?

Bush: Plaatselijke scholen te versterken. Het verhogen van de overheidsuitgaven terwijl ik zeg dat ik beslissingen wil nemen uit -- ik bedoel, plaatsen in de handen van de plaatselijke scholen. Dat is de veilige manier om dat aan te pakken. Ook: meer testen met van die grappige meerkeuzehokjes en de no.2 potloden. Dat is de manier om de jonge scholen te laten lezen, om de kinderen alfalfabeet te maken.

Jim Lehrer: Meneer Kerry?

Kerry: We zouden het onderwijsbeleid van de president aanvallen. Als Democraten klagen dat de Republikeinen niet genoeg geld uitgaven aan onderwijs, zullen ze meer uitgeven dan we ooit gehoopt hebben, en dat allemaal terwijl ze zeggen dat de plaatselijk scholen meer autonomie geven. Dat is het beste voor ons allen.

Jim Lehrer: Meneer Kerry, wat stelt u voor om het uitbesteden van banen op te lossen, en onze handelsbalans te equilibreren?

Kerry: De ijzeren vuist van de overheid.

Jim Lehrer: Mr. Bush?

Ik zeg liever: "vrijhandel met stenge naleving van handelovereenkomsten". Op die manier weten mensen niet waar ik het over heb.
Bush: Ik vind zijn antwoord wel leuk, maar ik zeg liever: "vrijhandel met stenge naleving van handelovereenkomsten". Op die manier weten mensen niet waar ik het over heb.

Jim Lehrer: Goed dan. Volgende vraag. President Bush, wat stelt u voor om de veiligheid in Amerika te versterken tegen terroristen, zonder burgerrechten te compromitteren? Bent u voor het versterken van de Patriot Act?

Bush: Ik ben voor alles wat mijn Adviseurs mij vertellen waar ik voor moet zijn, en ik geef geen vliegende fuck om burgervrijheden. Zie ik eruit alsof ze me bij het vliegveld zullen tegenhouden? Ik ben de president. Waarom zou het mij wat moeten uitmaken? Ik wil gewoon herverkozen worden. We zijn in een oorlog, weet u wel. Ik ben een oorlogspresident, net als Franklin Roosevelt, en de president tijdens de Burgeroorlog.

Jim Lehrer: Mr. Kerry?

Kerry: Het antwoord van Mr. Bush is het verkeerde antwoord voor Amerika. Het juiste antwoord, het antwoord dat hoort bij de man die in het Witte huis zou moeten zijn, dat wil zeggen, ik, is dat burgerrechten moeten worden beschermd, delen van de Patriot Act moeten worden versterkt zonder burgerrechten te schaden, en Bush verbaal aangevallen moet worden, zodat het lijkt alsof ik een ander beleid bied. Dat is het antwoord dat mij hopelijk in het Witte Huis zal helpen.

Jim Lehrer: Goed. Mr. Kerry, wat is de juiste koers voor de Amerikaanse troepen in Irak, en hoe is dit gerelateerd aan de grotere rol van Amerika in de regio?

Kerry: Als er één kwestie waarvoor mijn tegenstander zich zou moeten verantwoorden, dan is het zijn oorlog in Irak. Ik zie niet waarom ik mij ervoor zou moeten verantwoorden.

(Stilte)

Kerry: Maar als u erop aandringt, denk ik dat deze man alles verkeerd heeft gedaan in Irak. Hij had niet de coalitie gekregen die hij nodig had om de oorlog op een meer politiek populaire manier te voeren. Hij heeft niet rond de onderhandelingstafel gezeten, en andere landen om hulp gevraagd. Hij zou diplomatische oplossingen hebben moeten zoeken, en de reden dat ik voor de oorlogsresolutie had gestemd, is omdat die ambigu geformuleerd was, en ik wist dat ik me eruit zou kunnen wurmen.

Jim Lehrer: Is dat alles wat u anders zou hebben gedaan? Zou u andere landen hebben gevraagd om mee te doen?

Kerry: Ik zou misschien een ander land aangevallen hebben. Maar wie weet welk? Ik weet het niet. President moeten vaak impulsief handelen, het is leuker op die manier. Ik ondersteun volledig de machtsconcentratie van Bush in de positie van de president -- ik bewonder die positie, en wil haar voor mijzelf. Maar we hebban Irak al afgemaakt. Laten we naar Afrika gaan, zeg ik!

Verkies mij, en ik zal de wereld overtuigen dat het Amerikaanse imperium terug is zoals het was in die goede oude tijd.
De echte implicatie van het slechte management van Irak door de president is dat het moeilijk zal zijn om nu volledige landen te veroveren, in het bijzonder wanneer hij aan de macht is. We hebben onze geloofwaardigheid om te veroveren veloren. Verkies mij, en ik zal de wereld overtuigen dat het Amerikaanse imperium terug is zoals het was in die goede oude tijd, onder Franklin Roosevelt, Harry Truman, Lyndon Johnson, Richard Nixon, en Bill Clinton.

Jim Lehrer: Denkt u dat we Irak moeten verlaten?

Kerry: Ik weet het niet. Waarom vraagt iedereen mij vragen over zijn fout? Dat is niet eerlijk. Stem nou maar gewoon om mij als je tegen de oorlog was, of als je ervoor was maar had gewild dat die correct uitgevoerd wordt.

Jim Lehrer: Meneer Bush, zou u iets anders hebben gedaan in Irak? En wanneer stelt u voor dat wij vertrekken?

Bush: Weet u wat? Ik ben het eens met Kerry op dit punt. Ik zou niet deze vragen moeten beantwoorden, omdat ik al oorlog heb gevoerd in Irak. Maar als u het moet weten, ja, ik zou dingen anders hebben gedaan -- ik zou dingen anders hebben gedaan.

Jim Lehrer: Zoals?

Bush: Dat weet ik niet zeker. Dat zou ik aan Dick Cheney moeten vragen. Hij zal weer contact met mij opnemen nadat hij het nieuwe uitgave van de Weekly Standard heeft gelezen, of de National Review. Hij vertelt mij dat die bladen lange woorden en ingewikkelde ideeën hebben, dus loopt hij ze door, en vertelt me wat ik moet doen, zonder de filters van mediavooroordelen.

Jim Lehrer: Oh. Okee. Goed, meneer de President, wat zijn uw plannen om de terroristen die Amerika aanvielen op 9/11 te vangen?

Bush: Ten eerste, denk ik niet dat het eerlijk dat ik plannen zou moeten maken voordat ik zelfs weet of ik president zal worden of niet. Ik bedoel, ik zal tijd genoeg hebben om te beslissen wat ik moet doen, nadat ik win. En laten we niet 11 september vergeten. Wanneer je eraan denkt dat Irak moeilijker is dan we verwacht hadden, en goede Amerikanen moedig daar iedere dag hun leven opofferen, onthoud dan dat Saddam Hoessein een dictator was, en dat 11 september de ergste dag in de geschiedenis van Amerika was. Saddam en 11 september. Onthoud die twee. Dick vertelt mij dat als Amerikanen die twee dingen samenvoegen, ze zullen conluderen dat ik de man ben waarop ze moeten stemmen.

Jim Lehrer: Hoe zit het met u, Mr. Kerry? Wat zijn uw plannen?

Kerry: Ik ga niet eens antwoorden. Als Bush niet hoeft te antwoorden, dan hoef ik dat ook niet. Ik zal geen stemmen verliezen als ik blijf zwijgen over dit onderwerp. Iedere keer dat ik mijn mond open doe, verlies ik stemmen.

Sommige Amerikanen hebben geklaagd dat de twee partijen in toenemende mate identiek zijn geworden.
Jim Lehrer: Laatste paar vragen. Sommige Amerikanen hebben geklaagd dat de twee partijen in toenemende mate identiek zijn geworden. Wat zegt u tegen hen?

Kerry: Ik zeg dat het niet waar is. We bieden twee zeer verschillende visies van Amerika. Ik biedt een Amerika met een President Kerry. Hij wil een Amerika met een President Bush.

Bush: Dat is ook mijn antwoord. Ik wil een Amerika met een President Kerry. Hij wil een Amerika met President Bush.

Jim Lehrer: Wat zeggen jullie dan over de beweringen dat we een staat zijn geworden met één enkele partij?

Bush: Het is niet waar. Dat is wat de Democraten zeggen. Ik ben een vereniger. Ik wil sterk met ze samenwerken, en overeenstemming bereiken over alles wat belangrijk is, om te zorgen dat we twee verschillende partijen hebben.

Kerry: Ik ben het eens met hem, wat dit betreft.

Jim Lehrer: Zouden u twee ooit samengaan, en één partij vormen?

Bush: Waarom zouden we moeite doen? Zoals het nu is, kunnen we deze lollige debatten hebben -- deze campagnes, en al dit gepraat over Vietnam, en niemand zal alle mensen opmerken die ik nu aan het moorden ben.

Kerry: Ik ben het eens met de president, wat dit betreft. In deze glorieuze campagne hebben we enorme precedenten geschapen voor toekomstige campagnes, en de geheimzinnigheid van mijn baan, als we ervan uitgaan dat ik de nieuwe president wordt, zal afhangen van trivialiteiten in 2008, in plaats van gericht te zijn op alle schade die ik veroorzaakt zou kunnen hebben met mijn macht.

Jim Lehrer: Dank u, President Bush en Senator Kerry voor dit verfrissend eerlijke debat.

Anthony Gregory

Anthony Gregory [stuur een e-mail] is een schrijver en een muzikant uit Berkeley, Californië. Hij heeft zijn Bachelorsdiploma in geschiedenis behaald bij de Universiteit van Californië in Berkeley, waar hij de voorzitter was van de California Libertarians. Hij liep stage bij het Independent Institute, en heeft artiken geschreven voor Rational Review, Strike The Root, The Libertarian Enterprise, en AntiWar.com. Zie zijn webpagina voor meer artikelen en persoonlijke informatie.

Gerelateerde link:
- Tweedledumb & Tweedledumber
- Badnarik pleegt burgerlijke ongehoorzaamheid

Stichting MeerVrijheid
webmaster@meervrijheid.nl